ซูเราะหฺอันนาซิอาต

ด้วยพระนามแห่งอัลลอหฺ พระผู้ทรงเมตตายิ่ง พระผู้ทรงปรานียิ่ง

{79:1} ขอสาบานด้วย(มะลาอิกะหฺ)ผู้ฉุดกระชาก(วิญญาณของผู้ปฏิเสธศรัทธา)อย่างรุนแรง

{79:2} ขอสาบานด้วย(มะลาอิกะหฺ)ผู้ชัก(วิญญาณของผู้ศรัทธา)อย่างแผ่วเบา

{79:3} ขอสาบานด้วย(มะลาอิกะหฺ)ที่แหวกว่ายในท้องนภา

{79:4} แล้วพวกเขา(มะลาอิกะหฺ)ผู้รีบรุดหน้าไปอย่างว่องไว

{79:5} แล้วพวกเขา(มะลาอิกะหฺ)ผู้บริหารกิจการ

{79:6} วันซึ่งการเป่าแตรครั้งแรกทำให้สั่นสะเทือน

{79:7} การเป่าแตรครั้งที่สองจะติดตามมา

{79:8} ในวันนั้นดวงจิตทั้งหลายจะตระหนก

{79:9} สายตาของพวกเขาจะละห้อย

{79:10} พวกเขาจะกล่าวว่า "พวกเราจะถูกให้กลับไปอยู่ในสภาพเดิมอีกกระนั้นหรือ?"

{79:11} "เมื่อเราได้กลายเป็นกระดูกที่ผุแล้วกระนั้นหรือ?"

{79:12} พวกเขากล่าวว่า "ถ้าเป็นเช่นนั้นก็เป็นการกลับไปที่ขาดทุน"

{79:13} ความจริงมันเป็นเพียงเสียงก้องครั้งเดียวเท่านั้น

{79:14} แล้วเมื่อนั้นพวกเขาก็จะออกมายังที่ราบโล่ง

{79:15} เรื่องราวของมูซาได้มาถึงได้มาถึงเธอแล้วมิใช่หรือ ?

{79:16} ขณะที่พระเจ้าของเขาทรงเรียกเขาที่หว่างหุบเขาตุวาอันบริสุทธิ์

{79:17} เธอจงไปหาฟิรเอานุเพราะเขาละเมิดฝ่าฝืน

{79:18} แล้วจงกล่าวว่า "เธอประสงค์จะขัดเกลาไหม?"

{79:19} "และจะให้ฉันนำเธอไปสู่พระเจ้าของเธอไหม? เพื่อเธอจะได้ยำเกรง"

{79:20} แล้วมูซาก็แสดงให้เขาเห็นสัญญาณอันยิ่งใหญ่

{79:21} แต่เขาได้ปฏิเสธและดื้นดัน

{79:22} แล้วเขาก็ผินหลังกลับหนีออกไปอย่างเร็ว

{79:23} แล้วเขาก็ได้เรียกชุมนุม แล้วประกาศออกไป

{79:24} แล้วกล่าวว่า ฉันคือพระเจ้าสูงสุดของพวกเธอ

{79:25} ดังนั้นอัลลอหฺจึงคร่าเขาเป็นการลงโทษที่เป็นแบบอย่างทั้งในปรโลกและในโลกนี้

{79:26} แท้จริงในการนี้ย่อมเป็นข้อเตือนใจสำหรับผู้ยำเกรงของอัลลอหฺ

{79:27} พวกเธอกระนั้นหรือที่ยุ่งยากในการบันดาลสร้าง? หรือว่าชั้นฟ้าที่พระองค์ทรงสร้างมันกันแน่!

{79:28} พระองค์ทรงยกให้มันสูงขึ้นแล้วทรงทำให้มันสมบูรณ์

{79:29} และทรงทำให้รัติกาลของมันมืดทึบ และทรงทำให้ความสว่างของมันออกมา

{79:30} และหลังจากนั้นทรงทำให้แผ่นดินเป็นพื้นราบเรียบ

{79:31} และจากแผ่นดินทรงนำน้ำและทุ่งหญ้าของมันออกมา

{79:32} ส่วนเทือกเขานั้นทรงทำให้มันมั่นคง

{79:33} ทั้งหมดนี้เป็นปัจจัยยังชีพสำหรับพวกเธอ และสำหรับปศุสัตว์ของพวกเธอ

{79:34} ดังนั้นเมื่อความหายนะอันใหญ่หลวงได้เกิดขึ้น

{79:35} เป็นวันที่มนุษย์จะนึกถึงสิ่งที่เขาได้ขวนขวายไว้

{79:36} และนรกหรือเปลวไฟจะถูกเผยให้แก่ผู้ที่มองมัน

{79:37} ส่วนผู้ที่ละเมิดฝ่าฝืนนั้น

{79:38} และเขาได้เลือกเอาการมีชีวิตอยู่ในโลกนี้

{79:39} ดังนั้นนรกหรือเปลวไฟคือที่พำนักของเขา

{79:40} และส่วนผู้ที่หวาดหวั่นต่อการยืนเบื้องหน้าพระเจ้าของเขา และได้หน่วงเหนี่ยวจิตใจจากกิเลส

{79:41} ดังนั้นสวนสวรรค์ก็จะเป็นที่พำนักของเขา

{79:42} พวกเขาจะถามเธอถึงยามอวสานว่า "เมื่อใดเล่ามันจะเกิดขึ้น?"

{79:43} ด้วยเหตุอันใดเธอจึงชอบกล่าวถึงมันนัก?

{79:44} ยังพระเจ้าของเธอเท่านั้นคือจุดจบของมัน

{79:45} ความจริงเธอเป็นแต่เพียงผู้ตักเตือนแก่คนที่หวาดหวั่นมันเท่านั้น

{79:46} วันที่พวกเขาจะเห็นมันประหนึ่งว่า พวกเขามิได้พำนักอยู่โลกนี้ เว้นแต่เพียงชั่วครู้หนึ่งของยามเย็นและยามเช้าของมันเท่านั้น