ผู้รู้ดีเป็นผู้เจริญ

      มวลผู้ชูปรีชา
 เสาะวิทยาไม่ห่างเหิน
 ผิดชอบกอบไม่เกิน
 รู้ดำเนินตามเหตุผล

      ชื่อว่าปรีชาดี
 ผิดชอบมีพิจารณ์ยล
 ผู้นั้นจักพลันดล
 พิพัฒน์พ้นจักพรรณนา

      ควรเราผู้เยาว์วัย
 จงใฝ่ใจการศึกษา
 อบรมบ่มวิทยา
 ปรุงปรีชาให้เชี่ยวชาญ

      ขั้นนี้จักชี้ว่า
 มีปัญญาไม่สมฐาน
 ต้องหัดดัดสันดาน
 กอบวิจารณ์ใช้ปัญญา

      สังเกตตามเหตุผล
 ผิดชอบยลด้วยปรีชา
 ดังนี้จึงชี้ว่า
 มีปัญญาอย่างเพียบเพ็ญ

      มีดพร้าถาหินให้
 มีดคมได้มิยากเย็น
 ถ้าใช้มีดไม่เป็น
 ฟันคนเล่นโทษมหันต์

      เมื่อใดใช้มีดเป็น
 กอบกิจเห็นคุณอนันต์
 ปัญญากล่าวมานั้น
 เปรียบได้กันกับศัสตรา