พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗

< กฎหมายว่าด้วยลิขสิทธิ์ (ประเทศไทย)	พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
	โดย: รัฐสภาไทย

พระราชบัญญัติ
ลิขสิทธิ์
พ.ศ. ๒๕๓๗

_______________

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.

ให้ไว้ ณ วันที่ ๙ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๓๗
เป็นปีที่ ๔๙ ในรัชกาลปัจจุบัน

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า

โดยที่เป็นการสมควรปรับปรุงกฎหมายว่าด้วยลิขสิทธิ์

จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของรัฐสภา ดังต่อไปนี้

• บททั่วไป (มาตรา ๑-๕)
• หมวด ๑ ลิขสิทธิ์ (มาตรา ๖-๔๓)
• หมวด ๒ สิทธิของนักแสดง (มาตรา ๔๔-๕๓)
• หมวด ๓ การใช้ลิขสิทธิ์ในพฤติการณ์พิเศษ (มาตรา ๕๔-๕๕)
• หมวด ๔ คณะกรรมการลิขสิทธิ์ (มาตรา ๕๖-๖๐)
• หมวด ๕ ลิขสิทธิ์และสิทธิของนักแสดงระหว่างประเทศ (มาตรา ๖๑)
• หมวด ๖ คดีเกี่ยวกับลิขสิทธิ์และสิทธิของนักแสดง (มาตรา ๖๒-๖๖)
• หมวด ๗ พนักงานเจ้าหน้าที่ (มาตรา ๖๗-๖๘)
• หมวด ๘ บทกำหนดโทษ (มาตรา ๖๙-๗๗)
• บทเฉพาะกาล (มาตรา ๗๘)

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ

ชวน หลีกภัย

นายกรัฐมนตรี

หมายเหตุ

เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ โดยที่พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๒๑ ได้ใช้บังคับมาเป็นเวลานานแล้ว บทบัญญัติต่าง ๆ จึงไม่สอดคล้องกับสถานการณ์ทั้งภายในและภายนอกประเทศที่ได้เปลี่ยนแปลงไป โดยเฉพาะการพัฒนาและการขยายตัวทางเศรษฐกิจ การค้า และอุตสาหกรรมของประเทศและระหว่างประเทศ สมควรที่จะได้มีการปรับปรุงมาตรการคุ้มครองด้านลิขสิทธิ์ให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้นเพื่อรองรับการเปลี่ยนแปลงดังกล่าว และเพื่อส่งเสริมให้มีการสร้างสรรค์งานในด้านวรรณกรรม ศิลปกรรม และงานด้านอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องมากยิ่งขึ้น จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้