พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
จาก วิกิซอร์ซ
| < กฎหมายว่าด้วยลิขสิทธิ์ (ประเทศไทย) | พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗ | ||
| ผู้แต่ง: รัฐสภาไทย |
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า
โดยที่เป็นการสมควรปรับปรุงกฎหมายว่าด้วยลิขสิทธิ์
จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของรัฐสภา ดังต่อไปนี้
- บททั่วไป
- หมวด ๑ ลิขสิทธิ์
- หมวด ๒ สิทธิของนักแสดง
- หมวด ๓ การใช้ลิขสิทธิ์ในพฤติการณ์พิเศษ
- หมวด ๔ คณะกรรมการลิขสิทธิ์
- หมวด ๕ ลิขสิทธิ์และสิทธิของนักแสดงระหว่างประเทศ
- หมวด ๖ คดีเกี่ยวกับลิขสิทธิ์และสิทธิของนักแสดง
- หมวด ๗ พนักงานเจ้าหน้าที่
- หมวด ๘ บทกำหนดโทษ
- บทเฉพาะกาล
ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
ชวน หลีกภัย
นายกรัฐมนตรี
หมายเหตุ
เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ โดยที่พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๒๑ ได้ใช้บังคับมาเป็นเวลานานแล้ว บทบัญญัติต่าง ๆ จึงไม่สอดคล้องกับสถานการณ์ทั้งภายในและภายนอกประเทศที่ได้เปลี่ยนแปลงไป โดยเฉพาะการพัฒนาและการขยายตัวทางเศรษฐกิจ การค้า และอุตสาหกรรมของประเทศและระหว่างประเทศ สมควรที่จะได้มีการปรับปรุงมาตรการคุ้มครองด้านลิขสิทธิ์ให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้นเพื่อรองรับการเปลี่ยนแปลงดังกล่าว และเพื่อส่งเสริมให้มีการสร้างสรรค์งานในด้านวรรณกรรม ศิลปกรรม และงานด้านอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องมากยิ่งขึ้น จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้
 |
งานนี้ไม่เป็นงานอันมีลิขสิทธิ์ตามความใน มาตรา ๗ แห่ง พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗ เนื่องจากบางส่วนหรือทุกส่วนของงานนี้เป็น
|
