พระอิติปิโสรัตนมาลาพร้อมคำแปล
จาก วิกิซอร์ซ
|
อิ
|
อิฏโฐสัพพัญญุตะญานัง อิฏฐังธัมมังอะนุปปัตโต |
อิจฉันโตอาสะวักขะยัง อิทธิมันตังนะมามิหัง |
|
อิ
|
จงหมั่นภาวนา ป้องกันศาสตรา ห่อนต้องอินทรีย์
ทั้งให้แคล้วคลาด นิราศไพรี ศิริย่อมมี แก่ผู้ภาวนา |
|
|
ติ
|
ติณโณโยวัฏฏะทุกขัมมา ติสโสภูมีอะติกกันโต |
ติณณังโลกานะมุตตะโม ติณณังโอฆังนะมามิหัง |
|
ติ
|
ถึงบทนี้ไซร้ หมั่นภาวนาไว้ กันภัยนานา
ภูตผีปีศาจ มิอาจเข้ามา ทั้งปอบทั้งห่า ไม่มาหลอกหลอน |
|
|
ปิ
|
ปิโยเทวะ มะนุสสานัง ปิโยนาคะสุปัณณานัง |
ปิโยพรัหมานะมุตตะโม ปิยินทรียังนะมามิหัง |
|
ปิ
|
ภาวนานึก สติตรองตรึก อย่าทำร้อนใจ
สารพัดเมตตา อย่าได้อาวรณ์ ครูแต่เก่าก่อน เคยได้ใช้มา เสกหมากรับประทาน เป็นที่เสน่หา แก่ชนทั้งหลาย |
|
|
โส
|
โสกาวิระตะจิตโตโย โสกัปปัตเตปะโมเทนโต |
โสภะมาโนสะเทวะเก โสภะวัณณังนะมามิหัง |
|
โส
|
ภาวนาทุกวัน ตามกำลังวัน ป้องกันอันตราย
ทุกข์ภัยพิบัติ สารพัดเหล่าภัย ศัตรูทั้งหลาย แคล้วคลาดห่างไกล |
|
|
ภะ
|
ภัชชิตาเยนะสัทธัมมา ภะเยสัตเตปะหาเสนโต |
ภัคคะปาเปนะตาทินา ภะยะสันตังนะมามิหัง |
|
ภะ
|
จงภาวนา กันโรคโรคา ไข้เจ็บทั้งหลาย
ศัตรูมุ่งมาตร มิอาจทำได้ พินาศยับไป ด้วยพระคาถา |
|
|
คะ
|
คะมิโตเยนะสัทธัมโม คัจฉะมาโนสิวังรัมมัง |
คะมาปิโตสะเทวะกัง คัมยะธัมมังนะมามิหัง |
|
คะ
|
ถ้าหมั่นภาวนา โรคภัยโรคา ไม่มายายี
จะค่อยบรรเทา หากโรคเก่ามี มิช้ากายี สิ้นทุกข์สุขา |
|
|
วา
|
วานานิกขะมิโยตัณหา วานะนิพพาปะนัตถายะ |
วาจังภาสะติอุตตะมัง วายะมันตังนะมามิหัง |
|
วา
|
บทนี้ดีล้ำ ภาวนาซ้ำซ้ำ ป้องกันศัตรู
เหล่าโจรอาธรรม์ พากันหนียู้ ไม่คิดต่อสู้ ออกได้หายไป |
|
|
อะ
|
อะนัสสาสะกะสัตตานัง อะนันตะคุณะสัมปันโน |
อัสสาสังเทติโยชิโน อันตะคามิงนะมามิหัง |
|
อะ
|
ให้ภาวนา กันเสือช้างม้า ทำร้ายรบกวน
เป็นมหาจังงัง สิ้นทั้งขบวน จระเข้ประมวญ สัตว์ร้ายนานา |
|
|
ระ
|
ระโตนิพพานะสัมปัตเต รัมมาเปตีธะสัตเตโย |
ระโตโสสัตตะโมจะเน ระนะจาคังนะมามิหัง |
|
ระ
|
ภาวนาไว้ คุณคนคุณไสย สารพัดพาลา
ใช้ป้องกันได้ มิให้เข้ามา ถูกต้องกายา พินาศสูญไป |
|
|
หัง
|
หัญญะเตปาปะเกธัมเม หังสะมานังมะหาวีรัง |
หังสาเปติปะรังชะนัง หันตะปาปังนะมามิหัง |
|
หัง
|
ให้ภาวนา เมื่อเวลา เข้าสู่สงคราม
ข้าศึกศัตรู ใจหู่ครั่นคร้าม ไม่คิดพยาบาท ทำร้ายเราแล |
|
|
สัม
|
สังขะตาสังขะเตธัมเม สังสารังสังวิฆาเฏติ |
สัมมาเทเสสิปาณินัง สะสัมพุทธังนะมามิหัง |
|
สัม
|
ภาวนาตรึก ช่างดีพิลึก ท่านในรำพรรณ
เมื่อจะเข้าสู้ เหล่าศัตรูสรรพ์ หมดสิ้นด้วยกัน พ่ายแพ้ฤทธี |
|
|
มา
|
มาตาวะปาลิโตสัตเต มานิโตเทวะสังเฆหิ |
มานะถัทเธปะมัททิโน มานะฆาฏังนะมามิหัง |
|
มา
|
ภาวนาไว้ ถ้าหมั่นเสกใช้ ทุกวันยิ่งดี
แก้คนใจแข็ง มานะแรง มีใจอ่อนทันที ไม่มีเย่อหยิ่ง |
|
|
สัม
|
สัญจะยังปาระมิงสัมมา สังขารานังขะยังกัต๎วา |
สัญจิต๎วาสุขะมัตตะโน สันตะคามิงนะมามิหัง |
|
สัม
|
สำหรับบทนี้ ตำรับกล่าวชี้ ว่าดีจริง
สำหรับเสกยา ปัญญาดียิ่ง สุดจะหาสิ่ง ใดมาเปรียบปาน |
|
|
พุท
|
พุชฌิต๎วาจะตุสัจจานิ พุชฌาเปนตังสิวังมัคคัง |
พุชฌาเปติมะหาชะนัง พุทธะเสฏฐังนะมามิหัง |
|
พุท
|
ภาวนาไป เสนียดจัญไร มิได้พ้องพาน
อุปสรรคไรๆ ก็ไม่พะพาน แสนจะสำราญ ให้หมั่นภาวนา |
|
|
โธ
|
โธติราเคจะโทเสจะ โธตาสะวังมะหาวีรัง |
โธติโมเหจะปาณินัง โธตะเก๎ลสังนะมามิหัง |
|
โธ
|
ภาวนาไว้ กันเสือช้างได้ ทั้งสุขหนา
ใช้ป้องกันบ้าง สัตว์ร้ายนานา ไม่อาจเข้ามา ยายีบีฑา |
|
|
วิช
|
วิวิจเจวะอะสัมธัมมา วิเวเกฐิตะจิตโตโย |
วิจิต๎วาธัมมะเทสะนัง วิทิตันตังนะมามิหัง |
|
วิช
|
สำหรับบทนี้ คุณาย่อมมี อติเรกนานา
กันพวกศัตรู เหล่าหมู่พาลา ไม่อาจเข้ามา หลบหน้าหนีไป |
|
|
ชา
|
ชาติธัมโมชะราธัมโม ชาติเสฏเฐนะพุทเธนะ |
ชาติอันโตปะกาสิโต ชาติโมกขังนะมามิหัง |
|
ชา
|
ภาวนาไว้ คุณไสยอนันต์ ทำมามิได้
จงหมั่นภาวนา อย่าได้สงสัย อาจารย์กล่าวไว้ ดังได้อ้างมา |
|
|
จะ
|
จะยะเตปุญญะสัมภาเร จะชันตังปาปะกัมมานิ |
จะเยติสุขะสัมปะทัง จะชาเปนตังนะมามิหัง |
|
จะ
|
บทนี้ดีล้น เสกทำน้ำมนต์ รดเกล้ากายา
เสกมะกรูดส้มป่อย ถ้อยความมีมา ใช้สระเกษา ถ้อยความสูญไป |
|
|
ระ
|
ระมิตังเยนะนิพพานัง ระชะโทสา ทิเก๎ลเสหิ |
รักขิตังโลกะสัมปะทัง ระหิตังตังนะมามิหัง |
|
ระ
|
ภาวนา ศัตรูอาธรรพ์ สรรพโรคภัย
กันได้หลายอย่าง ทั้งเสนียดจัญไร ภาวนาไว้ อย่าได้กังขา |
|
|
ณะ
|
นะมิโตเยวะพรัหมเมหิ นะทันโตสีหะนาทังโย |
นะระเทเวหิสัพพะทา นะทันตังตังนะมามิหัง |
|
ณะ
|
บทนี้เป็นเอก มีคุณเอนก สุดจะพรรณนา
ระงับดับโศก กันโรคผีห่า อันจะมาคร่า ชนมายุไซร้ |
|
|
สัม
|
สังธาเรติวิเธโลเก สัมมานิพพานะสัมปัตโต |
สัญชานาติอะนิจจะโต สัมปัสสันตังนะมามิหัง |
|
สัม
|
สำหรับบทนี้ ท่านอาจารย์ แนะนำกล่าวไว้
ใช้เป็นเสน่ห์ สมคะเนดังใจ อย่าได้สงสัย ดียิ่งนักหนา |
|
|
ปัน
|
ปักกะเตโพธิสัมภาเร ปัญญายะอะสะโมโหติ |
ปะสัฏโฐโสสะเทวะเก ปะสันนังตังนะมามิหัง |
|
ปัน
|
บทนี้สามารถ กันภูตปีศาจ ไม่อาจเข้ามา
หลอกหลอนเราได้ ท่านให้ภาวนา จงได้อุตส่าห์ ท่องให้ขึ้นใจ |
|
|
โน
|
โนเทตินิระยังคันตุง โนสะโมอัตถิปัญญายะ |
โนจะปาปังอะการะยิ โนนะธัมมังนะมามิหัง |
|
โน
|
บทนี้ภาวนา ป้องกันฟ้าผ่า และช้างม้าภัย
มีจิตจำนง ประสงค์สิ่งใด ลงของก็ได้ ใช้ตามปรารถนา |
|
|
สุ
|
สุนทะโรวะระรูเปนะ สุสุททะสังทิสาเปติ |
สุสสะโรธัมมะภาสะเน สุคะตันตังนะมามิหัง |
|
สุ
|
ภาวนากันคุณว่านยา อันเขากระทำมา
ทั้งอาวุธ และเครื่องศาสตรา แม้ถูกกายา ก็มิเป็นไร |
|
|
คะ
|
คัจฉันโตโลกิยังธัมมัง คะโตโสสัตตะโมเจตุง |
คัจฉันโตอะมะตังปะทัง คะตัญญาณังนะมามิหัง |
|
คะ
|
ทำน้ำมนต์ บริกรรมพร่ำบ่น อย่าได้เมามัว
ประพรมสินค้า จงอย่ายิ้มหัว กำไรเกินตัว อย่ากลัวขาดทุน |
|
|
โต
|
โตเสนโตวะระธัมเมนะ โตสังอะกาสิชันตูนัง |
โตสัฏฐาเนสิเววะเร โตละจิตตังนะมามิหัง |
|
โต
|
ภาวนาเสก มีคุณอย่างเอก เข้าหาเจ้าขุน
มูลนายเจ้าพระยา เมตตาอุดหนุน โปรดปรานการุณ เพราะคุณคาถา |
|
|
โล
|
โลเภชะหะติสัมพุทโธ โลเภสัตเตชะหาเปติ |
โลกะเสฏโฐคุณากะโร โลภะสันตังนะมามิหัง |
|
โล
|
ภาวนาเป่า ศัตรูทุกเหล่า แม้กริ้วโกรธา
แต่พอได้เห็น เอ็นดูเมตตา ปราณีนักหนา ดุจญาติของตน |
|
|
กะ
|
กันโตโยสัพพะสัตตานัง กะเถนโตมะธุรังธัมมัง |
กัต๎วาทุกขักขะยังชิโน กะถาสัณหังนะมามิหัง |
|
กะ
|
เอาข้าวสารมา แล้วภาวนา เสกให้หลายหน
เสร็จแล้วซัดไป ไล่ผีบัดดล หนีไปไกลพ้น ไม่มาราวี |
|
|
วิ
|
วินะยังโยปะกาเสติ วิเสสัญญาณะสัมปันโน |
วิทธังเสต๎วาตะโยภะเว วิปปะสันนังนะมามิหัง |
|
วิ
|
เสกขมิ้นและว่าน เสกข้าวรับประทาน อยู่คงอย่างดี
อีกอย่างหนึ่งไซร้ ไล่ขับผี ภูติพรายไม่มี สิงสู่กายา |
|
|
ทู
|
ทูเสสัตเตปะหาเสนโต ทูรังนิพพานะมาคัมมะ |
ทูรัฏฐานังปะกาเสติ ทูสะหานังนะมามิหัง |
|
ทู
|
ภาวนาบทนี้ เมตตาปราณี ไม่มีโทสา
หญิงชายทั้งหลาย รักใคร่หนักหนา ห่างไกลภัยยา สิ้นทุกข์สดใส |
|
|
อะ
|
อันตังชาติชาราทีนัง อะเนกุสสาหะจิตเตนะ |
อะกาสิทีปะทุตตะโม อัสสาเสนตังนะมามิหัง |
|
อะ
|
จงได้ตรองตรึก หมั่นพินิจนึก ภาวนาไป
เห็นหน้า เมตตารักใคร่ ภาวนาไว้ เป็นศุภมงคล |
|
|
นุต
|
นุเทติราคะจิตตานิ นุนะอัตถังมะนุสสานัง |
นุทาเปติปะรังชะนัง นุสาสันตังนะมามิหัง |
|
นุต
|
บทนี้ดีเหลือ ให้ใช้ในเมื่อ ถึงคราวอับจน
ป้องกันผู้ร้าย โรคภัยเบียดตน พินาศปี้ป่น ไม่ทันรบกวน |
|
|
ตะ
|
ตะโนติกุสะลังธัมมัง ตัณหายะวิจะรันตานัง |
ตะโนติธัมมะเทสะนัง ตัณหาฆาฏังนะมามิหัง |
|
ตะ
|
ภาวนาเสก ปลุกตัวและเลข ว่านยาทั้งมวล
อนึ่งใช้เสก เครื่องคลาดก็ควร เมื่อรณศึกล้วน เป็นศิริมงคล |
|
|
โร
|
โรเสนเตเนวะโกเปติ โรคานังราคะอาทีนัง |
โรเสเทวะนะภุชฌะติ โรคะสันตังนะมามิหัง |
|
โร
|
ภาวนาใช้เป็นไร จากด้าวถิ่นตน
ทั้งใช้ปลุกเสก ซึ่งเครื่องคงทน อย่าได้ฉงน แก้กันสรรพภัย |
|
|
ปุ
|
ปุณันตังอัตตะโนปาปัง ปุญญะวันตัสสะราชัสสะ |
ปุเรนตังทะสะปาระมิง ปุตตะภูตังนะมามิหัง |
|
ปุ
|
บทนี้ศักดิ์สิทธิ์ ภาวนาดับพิษ สัตว์ร้ายทั้งหลาย
ตะขาบแมลงป่อง หากต้องเหล็กใน จงภาวนาไว้ พิษห่างบางเบา |
|
|
ริ
|
ริปุราคาทิภูตังวะ ริตตังกัมมังนะกาเรตา |
ริทธิยาปะฏิหัญญะติ ริยะวังสังนะมามิหัง |
|
ริ
|
บทนี้ภาวนา รุ่งเรืองเดชา อำนาจแก่เรา
ทั้งหญิงและชาย พอได้เห็นเรา ครั่นคร้ามไม่เบา เมื่อเข้าสมาคม |
|
|
สะ
|
สัมปันโนวะระสีเลนะ สะยัมภูญาณะสัมปันโน |
สมาธิปะวะโรชิโน สัณหะวาจังนะมามิหัง |
|
สะ
|
ภาวนาทุกวัน หมู่เทพเทวัญ ชวนกันระดม
พิทักษ์รักษา เจตนารมณ์ มิให้ระทม เดือดเนื้อร้อนใจ |
|
|
ทัน
|
ทันโตโยสะกะจิตตานิ ทะทันโตอะมะตังเขมัง |
ทะมิต๎วาปิสะเทวะกัง ทันตินทริยังนะมามิหัง |
|
ทัน
|
บทนี้ภาวนา สำหรับเสกผ้า โพกเศียรครรไร
เจริญราศี สวัสดีมีชัย เสก ณ ที่ไซร้ แมลงรูปบัดดล |
|
|
มะ
|
มะหุสสาเหนะสัมพุทโธ มะหิตังนะระเทเวหิ |
มะหันตังญาณะมาคะมิ มะโนสุทธังนะมามิหัง |
|
มะ
|
อาจารย์กล่าวไว้ ให้เสกดอกไม้ ทัดหูของตน
มีสง่าราศี สวัสดีมงคล เสน่ห์เลิศล้น แก่คนทั้งหลาย |
|
|
สา
|
สารังเทตีธะสัตตานัง สาระถิวิยะสาเรติ |
สาเรติอะมะตังปะทัง สาระธัมมังนะมามิหัง |
|
สา
|
ภาวนาให้มั่น กันฝังอาถรรพ์ เวทย์มนต์ทั้งหลาย
ทั้งกันกระทำ มิให้ต้องกาย อีกอาวุธร้าย เมื่อเข้าณรงค์ |
|
|
ระ
|
รัมมะตาริยะสัทธัมเม รัมเมฐาเนวะสาเปนตัง |
รัมมาเปติสะสาวะกัง ระณะหันตังนะมามิหัง |
|
ระ
|
ใช้ภาวนา ป้องกันสัตว์ป่า เสือช้างกลางดง
ทั้งควายและวัว กระทิงตัวยง ไม่กล้าอาจอง ตรงเข้าราวี |
|
|
ถิ
|
ถิโตโยวะระนิพพาเน ถิรังฐานังปะกาเสติ |
ถิเรฐาเนสะสาวะโก ถิตะธัมมังนะมามิหัง |
|
ถิ
|
บทนี้กล้าหาญ เสกข้าวรับประทาน คงกระพันชาตริ
ศัตรูหมู่ภัย ไม่ร้ายราวี เป็นสง่าราศี ไม่มีศัตรู |
|
|
สัต
|
สัทธัมมังเทสะยิต๎วานะ สะมาหิตังสะสาวะกัง |
สันตังนิพพานะปาปะกัง สันตะจิตตังนะมามิหัง |
|
สัต
|
เมื่อจะไสยา จงได้ภาวนา ตามคาคุณครู
ป้องกันโจรร้าย ไม่มีศัตรู ที่จะมาขู่ ข่มเหงน้ำใจ |
|
|
ถา
|
ถานังนิพพานะสังขาตัง ถาเนสัคคะสิเวรัมเม |
ถาเมนาธิคะโตมุนิ ถาเปนตังตังนะมามิหัง |
|
ถา
|
ภาวนานึก เมื่อจะออกศึก สงครามใดๆ
แคล้วคลาดศาสตรา ไม่มาต้องได้ คุ้มครองกันภัย ได้ดีนักหนา |
|
|
เท
|
เทนโตโยสัคคะนิพพานัง เทนตังธัมมะวะรังทานัง |
เทวะมนุสสะปาณินัง เทวะเสฏฐังนะมามิหัง |
|
เท
|
บทนี้ก็เอก ใช้สำหรับเสก ธูปเทียนบุปผา
บูชาพระเจ้า พุทธัมสัมฆา จะมีสง่า ราศีผ่องใส |
|
|
วะ
|
วันตะราคังวันตะโทสัง วันทิตังเทวะพรหมเมหิ |
วันตะโมหังอานาสะวัง วะรังพุทธังนะมามิหัง |
|
วะ
|
บทนี้ดียิ่ง ใช้เสกมาลี สิบเก้าคาบไซร้
เอามาทัดหู คนดูรักใคร่ บูชาพระไซร้ ย่อมเป็นมงคล |
|
|
มะ
|
มะหะตาวิริเยนาปิ มนุสสะเทวะพรหมเมหิ |
มะหันตังปาระมิงอะกา มะหิตังตังนะมามิหัง |
|
มะ
|
เมื่อลงนาวา ขับขี่ช้างม้า ยาตราจรดล
หรือขึ้นเรือนใหม่ อย่าได้ฉงน เสก 19 หน จะมีเดชา |
|
|
นุส
|
นุนะธัมมังปะกาเสนโต นุนะทุกขาธิปันนานัง |
นุทะนัตถายะปาปะกัง นุทาปิตังนะมามิหัง |
|
นุส
|
ภาวนาบ่น ประเสริฐเลิศล้น อย่าได้กังขา
ชนช้างก็ดี หรือขี่อาชา มีเดชแกล้วกล้า ไชยาสวัสดี |
|
|
สา
|
สาวะกานังนุสาเสติ สาระธัมมังมะนุสสานัง |
สาระธัมเมจะปาณินัง สาสิตังตังนะมามิหัง |
|
สา
|
บทนี้ดีมาก เมื่อจะกินหมาก เสก 17 ที
ทั้งแป้งน้ำมัน จวงจันทร์มาลี ทัดกรรณก็ดี มีเสน่ห์ยิ่งยง |
|
|
นัง
|
นันทันโตวะระสัทธัมเม นันทะภูเตหิเทเวหิ |
นันทาเปติมะหามุนิ นันทะนิยังนะมามิหัง |
|
นัง
|
บทนี้เลิศล้ำ เสกลูกประคำ สังวาลสวมองค์
ตะกรุดพิศมร 19 คาบตรง มีเดชมั่นคง ราศีผ่องใส |
|
|
พุธ
|
พุชฌิตาริยะสัจจานิ พุทธะญาเณหิสัมปันนัง |
พุชฌาเปติสะเทวะกัง พุทธังสัมมานะมามิหัง |
|
พุธ
|
ภาวนาบทนี้ เมื่อจะจรลี สู่บ้านเมืองไกล
ป้องกันสรรพเหตุ เภทภัยใดๆ มีคุณยิ่งใหญ่ แก่ผู้ภาวนา |
|
|
โธ
|
โธวิตัพพังมะหาวีโร โธวิต๎วาปาณินังปาปัง |
โธวันโตมะละมัตตะโน โธตักเก๎ลสัง นะมามิหัง |
|
โธ
|
บทนี้เป็นเอก สำหรับปลุกเสก เครื่องลางนานา
ประสิทธิทุกอย่าง อีกทั้งมนตรา 7 ทีบัดดล |
|
|
ภะ
|
ภะยะมาปันนะสัตตานัง ภะเวสัพเพอะติกกันโต |
ภะยังหาเปตินายะโก ภะยะสันตัง นะมามิหัง |
|
ภะ
|
บทนี้ดีล้นค่า ใช้เสกศาสตรา อาวุธคู่ตน
นิราศผองไพร มิได้ต้องตน เสก 19 หน ตนจะอาจหาญ |
|
|
คะ
|
คะธิโตเยนะสัทธัมโม คัณหะนียังวะระธัมมัง |
คะตัญญาเณนะปาณินัง คัณหาเปนตังนะมามิหัง |
|
คะ
|
บทนี้ภาวนา เมื่อจะเข้าหา สมณาจารย์
ท่านมีเมตตา กรุณาสงสาร ล้วนมงคลการ ประเสริฐเลิศล้น |
|
|
วา
|
วาปิตังปะวะรังธัมมัง วาสิตังปะวะเรธัมเม |
วานะโมกขายะภิกขุนัง วานะหานังนะมามิหัง |
|
วา
|
เข้าหาขุนนาง แม้ใจกระด้าง โอนอ่อนบัดดล
จงได้ภาวนา ท่านเมตตาตน กรุณาเลิศล้น อย่าแหนงแคลงใจ |
|
|
ติ
|
ติณโณโสสัพพะปาเปหิ ติเรนิพพานะสังขาเต |
ติณโณสัคคาปะติฏฐิโต ติกขะญาณังนะมามิหัง |
|
ติ
|
ภาวนาบทนี้ เหมือนดั่งมณี หาค่ามิได้
เจริญทุกวัน ป้องกันโรคภัย ทุกโศกฤษัย ศูนย์หายสิ้นเอย |
|