รำพันพิลาป

จาก วิกิซอร์ซ
รำพันพิลาป


๏ สุนทรทำคำประดิษฐ์นิมิตฝัน
พึ่งพบเห็นเป็นวิบัติมหัศจรรย์ จึ่งจดวันเวลาด้วยอาวรณ์
แต่งไว้เหมือนเตือนใจจะได้คิด ในนิมิตเมื่อภวังค์วิสังหรณ์
เดือนแปดวันจันทวาเวลานอน เจริญพรภาวนาตามบาลี
ระลึกคุณบุญบวชตรวจกสิณ ให้สุขสิ้นดินฟ้าทุกราศี
เงียบสงัดวัดวาในราตรี เสียงเป็ดผีหวี่หวีดจังหรีดเรียง
หริ่งหริ่งเรื่อยเฉื่อยชื่นสะอื้นอก สำเนียงนกแสกแถกแสกแสกเสียง
เสียงแมงมุมอุ้มไข่มาใต้เตียง ตีอกเพียงผึงผึงตะลึงฟัง
ฝ่ายฝูงหนูมูสิกกิกกิกร้อง เสียวสยองยามยินถวิลหวัง
อนึ่งผึ้งซึ่งมาทำประจำรัง ริมบานบังบินร้องสยองเย็น
ยิ่งเยือกทรวงง่วงเหงาซบเซาโศก ยามวิโยคยากแค้นสุดแสนเข็ญ
ไม่เทียมเพื่อนเหมือนจะพาเลือดตากระเด็น เที่ยวซ่อนเร้นไร้ญาติหวาดวิญญาณ์ฯ
๏ แต่ปีวอกออกขาดราชกิจ บรรพชิตพิศวาสพระศาสนา
เหมือนลอยล่องท้องชะเลอยู่เอกา เห็นแต่ฟ้าฟ้าก็เปลี่ยวสุดเหลียวแล
ดูฟากฝั่งหวังจะหยุดก็สุดเนตร แสนเทวษเวียนว่ายสายกระแส
เหมือนทรวงเปลี่ยวเที่ยวแสวงทุกแขวงแคว ได้เห็นแต่ศิษย์หาพยาบาล
ทางบกเรือเหนือใต้เที่ยวไปทั่ว จังหวัดหัวเมืองสิ้นทุกถิ่นฐาน
เมืองพริบพรีที่เขาทำรองน้ำตาล รับประทานหวานเย็นก็เป็นลม
ไปราชพรีมีแต่พาลจังทานพระ เหมือนไปปะบระเพ็ดเหลือเข็ดขม
ไปขึ้นเขาเล่าก็ตกอกระบม ทุกข์ระทมแทบจะตายเสียหลายคราวฯ
๏ ครั้งไปด่านกาญจน์บุรีที่กะเหรี่ยง ฟังแต่เสียงเสือสีห์ชะนีหนาว
นอนน้ำค้างพร่างพนมพรอยพรมพราว เพราะเชื่อลาวลวงว่าแร่แปรเป็นทอง
ทั้งฝ่ายลูกถูกปอบมันลอบใช้ หาแก้ได้ให้ไปเข้ากินเจ้าของ
เข้าวัสสามาอยู่ที่สองพี่น้อง ยามขัดข้องขาดมุ้งริ้นยุงชุม
ทุกเช้าค่ำลำบากแสนยากยิ่ง เหลือทนจริงเจ็บแสบใส่แกลบสุม
เสียงฉู่ฉู่หวู่ว่อนเวียนร่อนรุม เป็นกลุ่มกลุ่มกลุ้มกัดนั่งปัดยุง
โอ้ยามยากอยากใคร่ได้เหล็กไหลเล่น ทำทองเป็นปั้นเตาเผาถลุง
ลองตำราอาจารย์ทองบ้านจุง จดเกลือหุงหายสูญสิ้นทุนรอนฯ
๏ คราวไปคิดปริศนาตามตาเถร เขากาเพนพบมหิงส์ริมสิงขร
มันตามติดขวิดคร่อมอ้อมอุทร หากมีขอนขวางควายไม่วายชนม์
เดชะบุญคุณพระอนิสงส์ ช่วยดำรงรอดตายมาหลายหน
เหตุด้วยเคราะห์เพราะว่าไว้วางใจคน จึ่งจำจนใจเปล่าเปลืองข้าวเกลือฯ
๏ โอ้ยามอยู่สุพรรณกินมันเผือก เคี้ยวแต่เปลือกไม้หมากเปรี้ยวปากเหลือ
จนแรงโรยโหยหิวผอมผิวเนื้อ พริกกับเกลือกลักใหญ่ยังไม่พอ
ทั้งผ้าพาดบาตรเหล็กของเล็กน้อย ขโมยถอยไปทั้งเรือไม่เหลือหลอ
เหลือแต่ผ้าอาศัยเสียใจคอ ชาวบ้านทอถวายแทนแสนศรัทธา ฯ
๏ คิดถึงคราวเจ้านิพพานสงสารโศก ไปพิศีโลกลายแทงแสวงหา
ลงหนองน้ำปล้ำตะเข้หากเทวดา ช่วยรักษาจึ่งได้รอดไม่วอดวาย
วันไปอยู่ภูผาเขาม้าวิ่ง เหนื่อยนอนพิงเพิงไศลหลับใจหาย
ครั้นดึกดูงูเหลือมเลื่อยเลื่อมลาย ล้อมรอบกายเกี้ยวตัวกันผัวเมีย
หนีไม่พ้นจนใจได้สติ สมาธิถอดชีวิตอุทิศเสีย
เสียงฟู่ฟู่ขู่ฟ้อเคล้าคลอเคลีย แลบลิ้นเลียแล้วเลื้อยแลเฟือยยาว
ดูใหญ่เท่าเสากระโดงผีโป่งสิง เป็นรูปหญิงยืนหลอกผมหงอกขาว
คิดจะตีหนีไปกลัวไม้เท้า โอ้เคราะห์คราวขึ้นไปเหนือเหมือนเหลือตาย ฯ
๏ เมื่อขาล่องต้องตอเรือหล่อล่ม เจียนจะจมน้ำม้วยระหวยระหาย
ปะหาดตื้นขึ้นรอดไม่วอดวาย แต่ปะตายหลายหนหากทนทาน
แล้วมิหนำซ้ำบุตรสุดที่รัก ขโมยลักหลายหนผจญผลาญ
ต้องต่ำต้อยย่อยยับอัประมาณ มาอยู่วิหารวัดเลียบยิ่งเยียบเย็น
โอ้ยามจนล้นเหลือสิ้นเสื่อหมอน สู้ซุ่มซ่อนเสียมิให้ใครใครเห็น
ราหูทับยับเยินเผอิญเป็น เปรียบเหมือนเช่นพราหมณ์ชีมณีจันท์ ฯ
๏ จะสึกหาลาพระอธิษฐาน โดยกันดารเดือดร้อนสุดผ่อนผัน
พอพวกพระอภัยมณีศรีสุวรรณ เธอช่วยกันแก้ร้อนค่อยหย่อนเย็น
อยู่มาพระสิงหะไตรภพโลก เห็นเศร้าโศกแสนแค้นสุดแสนเข็ญ
ทุกค่ำคืนฝืนหน้าน้ำตากระเด็น พระโปรดเป็นที่พึ่งเหมือนหนึ่งนึก
ดังไข้หนักรักษาวางยาทิพย์ ฉันทองหยิบฝอยทองไม่ต้องสึก
เอยฝ่าฝืนชื่นฉ่ำดั่งอำมฤก แต่ตกลึกเหลือที่จะได้สบายฯ
๏ ค่อยเบาบางสร่างโศกเหมือนโรคฟื้น จะเดินยืนยังไม่ได้ยังไม่หาย
ได้ห่มสีมีหมอนเสื่ออ่อนลาย ค่อยคลายอายอุตส่าห์ครองฉลองคุณ
เหมือนพบปะพระสิทธาที่ปรารภ ชุบบุตรลพเลี้ยงเหลือช่วยเกื้อหนุน
สนอมพักตร์รักษาด้วยการุญ ทรงสร้างบุญคุณศีลเพิ่มภิญโญ
ถึงยากไร้ได้พึ่งหมือนหนึ่งแก้ว พาผ่องแผ้วผิวพักตร์ขึ้นอักโข
พระฤๅษีที่ท่านช่วยชุบเสือโค ให้เรืองฤทธิ์อิศโรเดโชชัย
แล้วไม่เลี้ยงเพียงแต่ชุบช่วยอุปถัมภ์ พระคุณล้ำโลกาจะหาไหน
ช่วยชี้ทางกลางป่าให้คลาไคล หลวิชัยคาวีจำลีลา
แต่ละองค์ทรงพรตพระยศยิ่ง เป็นยอดมิ่งเมืองมนุษย์นี้สุดหา
จงไพบูลย์พูนสวัสดิ์วัฒนา พระชันษาสืบยืนอยู่หมื่นปี ฯ
๏ เป็นคราวเคราะห์ก็ต้องพรากจากวิหาร กลัวพวกพาลผู้ร้ายจำย้ายหนี
อยู่วัดเทพธิดาด้วยบารมี ได้ผ้าปีปัจจัยไทยทาน
ถึงยามเคราะห์ก็เผอิญให้เหินห่าง ไม่เหมือนอย่างอยู่ที่พระวิหาร
โอ้ใจหายกลายกลับอัประมาณ โดยกันดารเดือดร้อนไม่หย่อนเย็น
ได้พึ่งพระปะแพรพอแก้หน้า สองวัสสาสิ้นงามถึงยามเข็ญ
คิดขัดขวางอย่างจะพาเลือดตากระเด็น บันดาลเป็นปลวกปล่องขึ้นห้องนอน


กัดเสื่อสาดขาดปรุทะลุสมุด

เสียดายสุดแสนรักเรื่องอักษร

เสียแพรผ้าอาศัยไตรจีวร

ดูพรุนพรอนพลอยพาน้ำตาคลอ


ถึงคราวคลายปลายอ้อยบุญน้อยแล้ว

ไม่ผ่องแผ้วพักตราวาสนาหนอ

นับปีเดือนเหมือนจะหักทั้งหลักตอ

แต่รั้งรอร้อนรนกระวนกระวายฯ


๏ ถึงเดือนยี่มีเทศน์สมเพชพักตร์

เหมือนลงรักรู้ว่าบุญสิ้นสูญหาย

สู้ซ่อนหน้าฝ่าฝืนสะอื้นอาย

จนถึงปลายปีฉลูมีธุระ


ไปทางเรือเหลือสลดด้วยปลดเปลื้อง

ระคางเคืองข้องขัดสลัดสละ

ลืมวันเดือนเขียนเฉยแกล้งเลยละ

เห็นแต่พระอภัยพระทัยดี


ช่วยแจวเรือเกื้อหนุนทำบุญด้วย

เหมือนโปรดช่วยชูหน้าเป็นราศี

กลับมาถึงผึ้งมาจับอยู่กับกระฎี

ทำรังที่ทิศประจิมริมประตู


ต้องขัดเคืองเรื่องราวด้วยคราวเคราะห์

จวบจำเพาะสุริยาถึงราหู

ทั้งบ้านทั้งวังวัดเป็นศัตรู

แม้นขืนอยู่ยากเย็นจะเห็นใคร


เครื่องกระฎีที่ยังเหลือแต่เสื่อขาด

เข้าไสยาสน์ยุงกัดปัดไม่ไหว

เคยสว่างกลางคืนขาดฟืนไฟ

จะโทษใครเคราะห์กรรมจึ่งจำจนฯ


๏ โอ้อายเพื่อนเหมือนเขาว่ากิ่งกาฝาก

มิใช่รากรักเร่ระเหระหน

ที่ทุกข์สุขขุกเข็ญเกิดเป็นคน

ต้องคิดขวนขวายหารักษากาย


ได้พึ่งบ้างอย่างนี้เป็นที่ยิ่ง

สัจจังจริงจงรักสมัครหมาย

ไม่ลืมคุณพูนสวัสดิ์ถึงพลัดพราย

มิได้วายเวลาคิดอาลัยฯ


๏ จะลับวัดพลัดที่กระฎีตึก

สุดแต่นึกน้ำตามาแต่ไหน

เฝ้านองเนตรเช็ดพักตร์สักเท่าไร

ขืนหลั่งไหลรินร่ำน่ารำคาญ


คิดอายเพื่อนเหมือนเขาเล่าแม่เจ้านี่

เร่ไปปีละร้อยเรือนเดือนละร้อยบ้าน

เพราะบุญน้อยย่อยยับอัประมาณ

เหลือที่ท่านอุปถัมภ์ช่วยบำรุง


ต่อเมื่อไรไปทำทองสำเร็จ

แก้ปูนเพชรพบทองสักสองถุง

จะผาสุกทุกสิ่งนอนกลิ้งพุง

กินหมูกุ้งไก่เป็ดจนเข็ดฟัน


ขอเดชะพระมหาอานิสงส์

ซึ่งรูปทรงสัจศีลถวิลสวรรค์

จะเที่ยวรอบขอบประเทศทุกเขตคัน

ขอความฝันวันนี้บอกดีร้ายฯ


๏ แล้วร่ำภาวนาในพระไตรลักษณ์

ประหารรักหนักหน่วงตัดห่วงหาย

หอมกลิ่นธูปงูบระงับหลับสบาย

ฝันว่าว่ายสายชะเลอยู่เอกา



สิ้นกำลังยังมีนารีรุ่น

รูปเหมือนหุ่นเหาะเร่ร่อนเวหา

ช่วยจูงไปไว้ที่วัดได้ทัศนา

พระศิลาขาวล้ำดังสำลี


ทั้งพระทองสององค์ล้วนทรงเครื่อง

แลเลื่อมเหลืองเรืองจำรัสรัศมี

พอเสียงแซ่แลหาเห็นนารี

ล้วนสอดสีสาวน้อยนับร้อยพัน


ล้วนใส่ช้องป้องพักตร์ดูลักขณะ

เหมือนนางสะสวยสมล้วนคมสัน

ที่เอกองค์ทรงศรีฉวีวรรณ

ดั่งดวงจันทร์แจ่มฟ้าไม่ราคี


ทั้งคมขำล้ำนางสำอางสะอาด

โอษฐ์เหมือนชาดจิ้มเจิมเฉลิมศรี

ใส่เครื่องทรงมงกุฎดังบุตรี

แก้วมณีเนาวรัตน์จำรัสเรือง


รูปจริตพิศไหนวิไลเลิศ

เหมือนหุ่นเชิดโฉมแช่มแฉล้มเหลือง

พอแลสบหลบชะม้ายชายชำเลือง

ดูปลดเปลื้องเปล่งปลั่งกำลังโลม


ลำพระกรอ่อนชดประณตน้อม

แลละม่อมเหมือนหนึ่งเขียนวิเชียรโฉม

หรือชาวสวรรค์ชั้นฟ้านภาโพยม

มาประโลมโลกาให้อาวรณ์


แปลกมนุษย์ผุดผ่องละอองพักตร์

วิไลลักษณ์ล้ำเลิศประเสริฐสมร

ครั้นปราศรัยไถ่ถามนามกร

ก็เคืองค้อนขามเขินสะเทินที



ขืนถามอีกหลีกเลี่ยงหลบเมียงม่าย


เหมือนอายชายเฉยเมินดำเนินหนี


นางน้อยน้อยพลอยตามงามงามดี


เก็บมาลีเลือกถวายไว้หลายพรรณ



แล้วชวนว่าอย่าอยู่ชมพูทวีป


นิมนต์รีบไปสำราญวิมานสวรรค์


แล้วทรงรถกลดกั้นนางทั้งนั้น


นั่งที่ชั้นลดล้อมน้อมคำนับ



ที่นั่งทิพย์ลิบเลื่อนคล้อยเคลื่อนคล้าย


พรรณรายพรายเรืองเครื่องประดับ


ประเดี๋ยวเดียวเฉียวฉิบแลลิบลับ


จนลมจับวับใจอาลัยลานฯ



๏ ซึ่งสั่งให้ไปสวรรค์หรือชันษา


จะมรณาในปีนี้เป็นปีขาล


แม้นเหมือนปากอยากใคร่ตายหมายวิมาน


ขอพบพานภัคินีของพี่ยา



ยังนึกเห็นเช่นโฉมประโลมโลก


ยิ่งเศร้าโศกแสนสวาทปรารถนา


ได้แนบชมสมคะเนสักเวลา


ถึงชีวาม้วยไม่อาลัยเลย



อยู่หลัดหลัดพลัดพรากไปฟากฟ้า


ให้ดิ้นโดยโหยหานิจจาเอ๋ย


ถึงชาตินี้พี่มิได้บุญไม่เคย


ขอชื่นเชยชาติหน้าด้วยอาวรณ์



แม้นรู้เหาะก็จะได้ตามไปด้วย


สู้มอดม้วยมิได้ทิ้งมิ่งสมร


เสมอเนตรเชษฐาเวลานอน


จะกล่าวกลอนกล่อมประทับไว้กับทรวง



สายสุดใจไม่หลับจะรับขวัญ


ร้องโอดพันพัดชาช้าลูกหลวง


ประโลมแก้วแววตาสุดาดวง


ให้อุ่นทรวงไสยาสน์ไม่คลาดคลาย



ยามกลางวันบรรทมจะชมโฉม


ขับประโลมข้างที่พัดวีถวาย


แม้นไม่ยิ้มหงิมเหงาจะเล่านิยาย


เรื่องกระต่ายตื่นตูมเหลือมูมมาม



ไม่รู้เหาะก็มิได้ขึ้นไปเห็น


แม้นเหมือนเช่นชาวสุธาภาษาสยาม


ถ้ารับรักจักอุตส่าห์พยายาม


ไปตามความคิดคงได้ปลงทองฯ



๏ นี่จนใจไม่รู้จักที่หลักแหล่ง


สุดแสวงสวาทหมายไม่วายหมอง


เมื่อยามฝันนั้นว่านึกนั่งตรึกตรอง


เดือนหงายส่องแสงสว่างดังกลางวัน



เห็นโฉมยงองค์เอกเมขลา


ชูจินดาดวงสว่างมากลางสวรรค์


รัศมีสีเปล่งดังเพ็งจันทร์


พระรำพันกรุณาด้วยปรานี



ว่านวลหงส์องค์นี้อยู่ชั้นฟ้า


ชื่อโฉมเทพธิดามิ่งมารศรี


วิมานเรียงเคียงกันทุกวันนี้


เหมือนหนึ่งพี่น้องสนิทร่วมจิตใจ



จะให้แก้วแล้วก็ว่าไปหาเถิด


มิให้เกิดการระแวงแหนงไฉน


ที่ขัดข้องหมองหมางเป็นอย่างไร


จะผันแปรแก้ไขด้วยใกล้เคียงฯ



๏ สดับคำฉ่ำชื่นจะยื่นแก้ว


แล้วคลาดแคล้วคลับคล้ายเคลิ้มหายเสียง


ทรงปักษาการเวกแฝงเมฆเมียง


จึ่งหมายเสี่ยงวาสนาอุตส่าห์คอย



เหมือนบุปผาปาริกชาติชื่น


สุดจะยื่นหยิบได้มีไม้สอย


ด้วยเดชะพระกุศลให้หล่นลอย


ลงมาหน่อยหนึ่งเถิดนะจะประคอง



มิให้เคืองเปลื้องปลดเสียยศศักดิ์


สนอมรักร้อยปีไม่มีหมอง


แม้นมั่งมีพี่จะจ้างพวกช่างทอง


หล่อจำลองรูปวางไว้ข้างเคียงฯ



๏ คิดจนตื่นฟื้นฟังระฆังฆ้อง


กลองหอกลองทึ้มทึ้มกระหึ่มเสียง


โกกิลากาแกแซ่สำเนียง


โอ้นึกเพียงขวัญหายไม่วายวัน



วิสัยเราเล่าก็ไม่สู้ใฝ่สูง


นางฟ้าฝูงไหนเล่ามาเข้าฝัน


ให้เฟือนจิตกิจกรมพรหมจรรย์


ฤๅสาวสวรรค์นั้นจะใคร่ลองใจเรา



ให้รักรูปซูบผอมตรมตรอมจิต


เสียจริตคิดขยิ่มง่วงหงิมเหงา


จะได้หัวเราะเยาะเล่นทุกเย็นเช้า


จึงแกล้งเข้าฝันเห็นเหมือนเช่นนี้



แม้นนางอื่นหมื่นแสนแดนมนุษย์


นึกกลัวสุดแสนกลัวเอาตัวหนี


สู้นิ่งนั่งตั้งมั่นถือขันตี


อยู่กระฎีดั่งสันดานนิพพานพรหม



รักษาพรตปลดปละสละรัก


เพราะน้ำผักต้มหวานน้ำตาลขม


คิดรังเกียจเกลียดรักหักอารมณ์


ไม่นิยมสมสวาทเป็นขาดรอนฯ



๏ แต่ครั้งนี้วิปริตนิมิตฝัน


เฝ้าผูกพันมั่นหมายสายสมร


สาวสวรรค์ชั้นฟ้าจงถาวร


เจริญพรพูนสวัสดิ์กำจัดภัย



ซึ่งผูกจิตพิศวาสหมายมาดมุ่ง


มักนอนสะดุ้งด้วยพระขวัญจะหวั่นไหว


เสวยสวรรค์ชั้นฟ้าสุราลัย


ช่วยเลื่อมใสโสมนัสสวัสดีฯ



๏ ขอเดชะพระอุมารักษาสวาท


ให้ผุดผาดเพียงพักตร์พระลักษมี


วิมานแก้วแววฟ้าฝูงนารี


คอยพัดวีแวดล้อมอยู่พร้อมเพรียงฯ



๏ ขอเดชะพระอินทร์ดีดพิณแก้ว


ให้เจื้อยแจ้วจับใจแจ่มใสเสียง


สาวสุรางค์นางรำระบำเรียง


คอยขับกล่อมพร้อมเพรียงเคียงประคอง



ขอพระจันทร์กรุณารักษาศรี


ให้เหมือนมณีนพเก้าอย่าเศร้าหมอง


เหมือนหุ่นเชิดเลิศล้วนนวลละออง


ให้ผุดผ่องผิวพรรณเพียงจันทราฯ



๏ ขอพระพายชายเชยรำเพยพัด


ให้ศรีสวัสดิ์สว่างจิตขนิษฐา


หอมดอกไม้ในทวีปกลีบผกา


ให้หอมชื่นรื่นวิญญาณ์นิทรารมณ์ฯ



๏ ขอเดชะพระคงคารักษาสนอม


อย่าให้มอมมีระคายเท่าปลายผม


ให้เย็นเรื่อยเฉื่อยฉ่ำเช่นน้ำลม


กล่อมประทมโสมนัสสวัสดีฯ



๏ ด้วยเดิมฉันฝันได้ยลวิมลพักตร์


สุดแสนรักลักประโลมโฉมฉวี


ถวิลหวังตั้งแต่นั้นจนวันนี้


ขออย่ามีโทษโปรดยกโทษกรณ์



ด้วยเกิดเป็นเช่นมนุษย์บุรุษราช


มาหมายมาดนางสวรรค์ร่วมบรรจถรณ์


ขอษมาการุญพระสุนทร


ให้ถาพรภิญโญเดโชชัยฯ



๏ อนึ่งโยมโฉมยงพระองค์เอก


มณีเมขลามาโปรดปราศรัย


จะให้แก้วแล้วอย่าลืมที่ปลื้มใจ


ขอให้ได้ดั่งประโยชน์โพธิญาณ



จะพ้นทุกข์สุขสิ้นมลทินโทษ


เพราะพระโปรดโปรยปรายสายสนาน


ให้หน้าชื่นรื่นรสพจมาน


เหมือนนิพพานพ้นทุกข์เป็นสุขสบาย



บวชตะบึงถึงตะบันน้ำฉันชื่น


ยามดึกดื่นได้สังวรอวยพรถวาย


เหมือนพระจันทร์กรุณาให้ตายาย


กับกระต่ายแต้มสว่างอยู่กลางวง



เหมือนวอนเจ้าสาวสวรรค์กระสันสวาท


ให้ผุดผาดเพิ่มผลาอานิสงส์


ได้สมบูรณ์พูนเกิดประเสริฐทรง


ศีลดำรงร่วมสร้างพุทธางกูร



อันโลกีย์วิสัยที่ในโลก


ความสุขโศกสิ้นกายก็หายสูญ


เป็นมนุษย์สุดแต่ขอให้บริบูรณ์


ได้เพิ่มพูนผาสุกสนุกสบาย



ขอบุญพระจะให้อยู่ชมพูทวีป


ช่วยชุบชีพชูเชิดให้เฉิดฉาย


ไม่ชื่นเหมือนเพื่อนมนุษย์ก็สุดอาย


สู้ไปตายตีนเขาลำเนาเนินฯ



๏ โอ้ปีนี้ปีขาลบันดาลฝัน


ที่หมายมั่นเหมือนจะหมางระคางเขิน


ก็คิดเห็นเป็นเคราะห์จำเพาะเผอิญ


ให้ห่างเหินโหยหวนรำจวนใจ



จึงแต่งตามความฝันรำพันพิลาป


ให้ศิษย์ทราบสุนทราอัชฌาสัย


จะสั่งสาวชาวบางกอกข้างนอกใน


ก็กลัวภัยให้ขยาดพระอาชญา



จึ่งเอื้อมอ้างนางสวรรค์ตามฝันเห็น


ให้อ่านเล่นเป็นเล่ห์เสน่หา


ไม่รักใครในแผ่นดินถิ่นสุธา


รักแต่เทพธิดาสุราลัยฯ



๏ ได้ครวญคร่ำร่ำเรื่องเป็นเครื่องสูง


พอพยุงยกย่องให้ผ่องใส


ทั้งสาวแก่แม่ลูกอ่อนลาวมอญไทย


เด็กผู้ใหญ่อย่าเฉลียวว่าเกี้ยวพาน



พระภู่แต่งแกล้งกล่าวสาวสาวเอ๋ย


อย่าถือเลยเคยเจนเหมือนเหลนหลาน


นักเลงกลอนนอนฝันเป็นสันดาน


เคยเขียนอ่านอดใจมิใคร่ฟัง



จะฝากดีฝีปากจะฝากรัก


ด้วยจวนจักจากถิ่นถวิลหวัง


ไว้อาลัยให้ละห้อยจงคอยฟัง


จะร่ำสั่งสิ้นสุดอยุธยาฯ



๏ โอ้ยามนี้ปีขาลสงสารวัด


เคยโสมนัสในอารามสามวัสสา


สิ้นกุศลผลบุญการุณา


จะจำลาเลยลับไปนับนาน



เคยเดินเล่นเย็นลมเลียบชมรอบ


ริมแขวงขอบเขตที่เจดีย์ฐาน


พระปรางค์มีสี่ทิศพิสดาร


โบสถ์วิหารการเปรียญล้วนเขียนทอง



ที่หน้าบันปั้นอย่างเมืองกวางตุ้ง


ดูเรืองรุ่งรูปนกผกผยอง


กระเบื้องเคลือบเหลือบสลับเหลี่ยมรับรอง


ศาลาสองหน้ารอบขอบกำแพง



สิงโตจีนตีนตัวน่ากลัวกลอก


ขยับขยอกแยกเขี้ยวเสียวแสยง


ที่ตึกก่อช่อฟ้าใบระกาแดง


ริมกำแพงตะพานขวางเคียงข้างคลอง



เป็นพลับพลาพาไลข้างในเสด็จ


เดือนสิบเอ็ดเคยประทานงานฉลอง


เล่นโขนหนังฟังปี่พาทย์ระนาดฆ้อง


ละครร้องเรื่องแขกฟังแปลกไทย



ประทานรางวัลนั้นไม่ขาดคนดาษดื่น


ทั้งวันคืนครื้นครั่นเสียงหวั่นไหว


จะวายเห็นเย็นเยียบเหงาเงียบใจ


โอ้อาลัยแลเหลียวเปลี่ยววิญญาณ์ฯ



๏ เคยอยู่กินถิ่นที่กระฎีก่อ


เป็นตึกต่อต่างกำแพงฝากแฝงฝา


เป็นสองฝ่ายท้ายวัดวิปัสสนา


ข้างโบสถ์บาเรียนเรียงเคียงเคียงกัน



เป็นสี่แถวแนวทางเดินหว่างกุฎิ์


มีสระขุดเขื่อนลงพระสงฆ์ฉัน


ข้างทิศใต้ในจงกรมพรหมจรรย์


มีพระคันธกุฎีที่บำเพ็ง



ศาลากลางทางเดินแลเพลินจิต


ประดับประดิษฐ์ดูดีเป็นที่เก๋ง


จะเริดร้างห่างแหสุดแลเล็ง


ยิ่งพิศเพ่งพาสลดกำสรดทรวงฯ



๏ หอระฆังดังทำนองหอกลองใหญ่


ทั้งหอไตรแกลทองเป็นของหลวง


ปลูกไม้รอบขอบนอกเป็นดอกดวง


บ้างโรยร่วงรสรื่นทุกคืนวัน



ชมพู่แลแต่ละต้นมีผลลูก


ดูดั่งผูกพวงระย้านึกน่าฉัน


ทรงบาดาลบานดอกรีบออกทัน


เก็บทุกวันเช้าเย็นไม่เว้นวายฯ



๏ เห็นทับทิมริมกระฎีดอกยี่โถ


สะอื้นโอ้อาลัยจิตใจหาย


เห็นต้นชาหน้ากระไดใจเสียดาย


เคยแก้อายหลายครั้งประทังทน



ได้เก็บฉันวันละน้อยอร่อยรส


ด้วยยามอดอัตคัดแสนขัดสน


จะซื้อหาชาจีนทรัพย์สินจน


จะจากต้นชาให้อาลัยชาฯ



๏ โอ้ชาตินี้มีกรรมเหลือลำบาก


เหมือนนกพรากพลัดรังไร้ฝั่งฝา


โอ้กระฎีที่จะจากฝากน้ำตา


ไว้คอยลาเหล่านักเลงฟังเพลงยาว



เคยเยี่ยมเยือนเพื่อนเก่าเมื่อเราอยู่


มาหาสู่ดูแลทั้งแก่สาว


ยืมหนังสือลือเลื่องถามเรื่องราว


โอ้เป็นคราวเคราะห์แล้วจำแคล้วกันฯ



๏ ฤดูร้อนก่อนเก่าทำข้าวแช่


น่าชมแต่เครื่องกับสำรับฉัน


ช่างทำเป็นเช่นดอกจอกเป็นดอกจันทน์


งามจนชั้นกระชายทำเหมือนจำปา



มะม่วงดิบหยิบดูจึ่งรู้จัก


ทำน่ารักรูปสัตว์เหมือนมัจฉา


จะแลลับกลับกลายสุดสายตา


เคยไปมามิได้เห็นจะเว้นวายฯ



๏ ตรุษสงกรานต์ท่านแต่งเครื่องแป้งสด


ระรื่นรสราเชนพุมเสนกระสาย


น้ำกุหลาบอาบอุระแสนสบาย


ถึงเคราะห์ร้ายหายหอมให้ตรอมทรวง



เหมือนแสนโง่โอ้เสียแรงแต่งหนังสือ


จนมีชื่อลือเลื่องทั้งเมืองหลวง


มามืดเหมือนเดือนแรมไม่แจ่มดวง


ต้องเหงาง่วงทรวงเศร้าเปลี่ยวเปล่าใจ



จำจากเพื่อนเหมือนจะพาน้ำตาตก


ต้องระหกระเหินหาที่อาศัย


โอ้แสนอายปลายอ้อยเลื่อนลอยไป


เจ็บเจ็บใจไม่รู้หายซังตายทนฯ



๏ ที่อารีมีคุณการุญรัก


ได้เห็นพักตร์พบปะปีละหน


เข้าวัสสามาทั่วทุกตัวตน


ถวายต้นไม้กระถางต่างต่างกัน



ดูกิ่งใบไม้แซมติดแต้มแต่ง


ลูกดอกแฝงแกล้งประดิษฐ์ความคิดขยัน


พุ่มสีผึ้งถึงดีลิ้นจี่จันทน์


ต้นแก้วกรรณิการ์มีสารพัด



ทำรูปพราหมณ์งามพริ้มแย้มยิ้มเยือน


กินนรเหมือนนางกินนรแขนอ่อนหยัด


ดูนางนั่งปลั่งเปล่งดูเคร่งครัด


หน้าเหมือนผัดผ่องผิวกรีดนิ้วนาง



รูปนกหกผกผินกินลูกไม้


บ้างจับไซ้ขนพลิกพลิ้วปีกหาง


นกยางเจ่าเซาจกเหมือนนกยาง


รูปเสือกวางกบกระต่ายมีหลายพรรณ



ทำแปลกแปลกแขกฝาหรั่งทั้งเจ้าเงาะ


หน้าหัวเราะรูปร่างคิ้วคางขัน


สุกรแกะแพะโผนเผ่นโดนกัน


ล้วนรูปปั้นต่างต่างเหมือนอย่างเป็น



จะแลลับนับปีครั้งนี้หนอ


ที่ชอบพอเพื่อนสำราญจะนานเห็น


ด้วยโศกสุมรุมร้อนไม่หย่อนเย็น


จงอยู่เป็นสุขสุขทุกทุกคน



ขอแบ่งบุญสุนทรถาวรสวัสดิ์


ให้บริบูรณ์พูนสมบัติพิพัฒน์ผล


เกิดกองทองกองนากอย่ายากจน


เจริญพ้นภัยพาลสำราญเริงฯ



๏ โอ้สงสารหลานสาวเหล่าข้าหลวง


เคยมาลวงหลงเชื่อจนเหลือเหลิง


ไม่รู้เท่าเจ้าทั้งนั้นเสียชั้นเชิง


เชิญบันเทิงเถิดนะหลานปากหวานดี



ได้ฉันลมชมลิ้นเสียสิ้นแล้ว


ล้วนหลานแก้วหลอกน้าต้องล่าหนี


จะนับเดือนเลื่อนลับไปนับปี


อยู่จงดีได้เป็นหม่อมให้พร้อมเพรียงฯ



๏ โอ้เดือนอ้ายไม่ขาดกระจาดหลวง


ใส่เรือพ่วงพวกแห่เซ็งแซ่เสียง


อึกทึกครึกโครมคบโคมเคียง


เรือรายเรียงร้องขับตีทับโทน



บ้างเขียนหน้าทาดำยืนรำเต้น


ลางลำเล่นงิ้วหนังมีทั้งโขน


พวกขี้เมาเหล่าประสกตลกโลน


ร้องโยนโหยนโย้นฉับรับชาตรี



ล้วนเรือใหญ่ใส่กระจาดย่ามบาตรพร้อม


ของคุณหม่อมจอมมารดาเจ้าภาษี


ทั้งขุนนางต่างมาด้วยบารมี


ปี่พาทย์ตีเต้นรำทุกลำเรือ



ของขนมส้มสูกทั้งลูกไม้


หมูเป็ดไก่กุ้งแห้งแตงมะเขือ


พร้าวอ่อนด้วยกล้วยอ้อยนับร้อยเครือ


จนล้นเหลือเกลือปลาร้าสารพัน



แล้วเราได้ไตรดีแพรสีแสด


สบงแปดคืบจัดเป็นสัตตขันธ์


โอ้แต่นี้มิได้เห็นเหมือนเช่นนั้น


นับคืนวันปีเดือนจะเลื่อนลอย



เหลืออาลัยใจเอ่ยจะเลยลับ


เหลืออาภัพพูดยากเหมือนปากหอย


ให้เขินขวยด้วยว่าวาสนาน้อย


ต้องหน้าจ๋อยน้อยหน้าระอาอาย



ออกวัสสาผ้าสบงกระทงเข้า


พระองค์เจ้าจบพระหัตถ์จัดถวาย


ไม่แหงนเงยเลยกลัวเจ้าขรัวนาย


สำรวมกายก้มหน้าเกรงบารมี



สวดมนต์จบหลบออกข้างนอกเล่า


ปะแต่เหล่าสาวแซ่ห่มแพรสี


สู้หลับตามาจนสุดถึงกุฎี


เหมือนไม่มีตาตัวด้วยกลัวตายฯ



๏ ตั้งแต่นี้มิได้หลบไม่พบแล้ว


จงผ่องแผ้วพักตร์เหมือนดั่งเดือนหงาย


จะเงียบเหงาเช้าเย็นจะเว้นวาย


โอ้ใจหายหมายมาดเคลื่อนคลาดคลา



เหมือนใบศรีมีงานท่านสนอม


เจิมแป้งหอมน้ำมันจันทน์ให้หรรษา


พอเสร็จการท่านเอาลงทิ้งคงคา


ต้องลอยมาลอยไปเป็นใบตอง



เหมือนตัวเราเล่าก็พลอยเลื่อนลอยลับ


มิได้รับไทยทานดูงานฉลอง


โอ้ทองหยิบลิบลอยทั้งฝอยทอง


มิได้ครองไตรแพรเหมือนแต่เดิมฯ



๏ พระสิงหะพระอภัยพระทัยจืด


ไม่ยาวยืดยกยอชะลอเฉลิม


เมื่อกระนั้นจันทน์และกระแจะเจิม


ได้พูนเพิ่มเหิมฮึกอยู่ตึกราม



ครั้นเหินห่างร้างเริดก็เกิดทุกข์


ไพรีรุกบุกเบียนเป็นเสี้ยนหนาม


สู้ต่ำต้อยน้อยตัวเกรงกลัวความ


ด้วยเป็นยามยากจนจำทนทานฯ



๏ ขอเดชะพระสยมบรมนาถ


เจ้าไกรลาศโลกามหาสถาน


ทรงงัวเผือกเงือกหงอนสังวรสังวาล


ถือพัดตาลตาไฟประลัยกัลป์



ประกาศิตอิทธิเวทวิเศษประเสริฐ


ให้ตายเกิดสิ้นสุดมนุษย์สวรรค์


ตรัสอย่างไรไปเป็นเหมือนเช่นนั้น


พระโปรดฉันเชิญช่วยอำนวยพร



เผื่อว่าจักรักใคร่ที่ไหนมั่ง


ให้สมหวังดังจำนงประสงค์สมร


ทรงเวทมนตร์ดลประสิทธิ์ฤทธิรอน


เจริญพรภิญโญเดโชชัย



ที่หวังชื่นกลืนกลั้นกระสันสวาท


อย่าแคล้วคลาดเคลือบแคลงแหนงไฉน


มิตรจิตขอให้มิตรใจไป


ที่มืดไม่เห็นห้องช่วยส่องเทียนฯ



๏ ขอเดชะพระนารายณ์อยู่สายสมุทร


พระโพกภุชงค์เฉลิมเสริมพระเศียร


มังกรกอดสอดประสานสังวาลเวียน


สถิตเสถียรแท่นมหาวาสุกรี



ทรงจักรสังข์ทั้งคทาเทพาวุธ


เหยียบบ่าครุฑเที่ยวทวาทศราศี


ขอมหาอานุภาพปราบไพรี


อย่าให้มีมารขวางระคางระคาย



ที่คนคิดริษยานินทาโทษ


พระเปลื้องโปรดปราบประยูรให้สูญหาย


ศัตรูเงียบเรียบร้อยจะลอยชาย


ไปเชยสายสุดสวาทไม่ขาดวันฯ



๏ ขอเดชะพระมหาวายุพัด


พิมานอัศวราชเผ่นผาดผัน


ทรงสีเหลืองเครื่องไฟประลัยกัลป์


กุมพระขรรค์กรดกระหวัดพัดโพยม



ขอเดชาวายุเวกจะเสกเวท


พอหลับเนตรพริบหนึ่งไปถึงโฉม


จะสอพลอฉอเลาะปะเหลาะประโลม


เหมือนกินโสมโศกสร่างสว่างทรวง



สุมามาลย์บานแบ่งแมลงภู่


ขอสิงสู่สมสงวนไม่ควรหวง


จะเหือดสิ้นกลิ่นอายเสียดายดวง


จะหล่นร่วงโรยรสต้องอดออมฯ



๏ โอ้อกเอ๋ยเชยอื่นไม่ชื่นแช่ม


เชยที่แย้มยิ้มพรายไม่หายหอม


แต่หัสนัยน์ตรัยตรึงส์ท่านถึงจอม


ยังแปลงปลอมเปลื้องปลิดไพจิตรา



ได้บุตรีที่รักยักษ์อสูร


สืบประยูรอยู่ถึงดาวดึงสา


เราเป็นมนุษย์สุดรักต้องลักพา


เหมือนอินทราตรึงส์ตรัยเป็นไรมีฯ



๏ อย่าประมาทชาติหมู่แมงภู่ผึ้ง


ประสงค์ซึ่งเสน่หาสร้อยสาหรี


ดูดอกไม้ในจังหวัดปัฐพี


ดวงใดดีมีกลิ่นรวยรินรส



พอบานกลีบรีบถึงลงคลึงเคล้า


ฟุบแฝงเฝ้าเฟ้นฟอนเกสรสด


สัจจังจริงมิ่งขวัญอย่ารันทด


ถ้ากลิ่นใกล้ได้รสเหลืออดออม



อันโกสุมพุ่มพวงดอกดวงนี้


สร้อยสาหรีรำเพยระเหยหอม


ภมรมาดปรารถนาจึงมาตอม


ต้องอดออมอกตรมระทมทวี



แม้นรับรักหักว่าเมตตาตอบ


เมื่อผิดชอบผ่ายหน้าจะพาหนี


เหมือนอิเหนาเขาก็รู้ไม่สู้ดี


แต่เพียงพี่นี้ก็ได้ด้วยง่ายดาย



อย่าหลบหลู่ดูถูกแต่ลูกยักษ์


เขายังลักไปเสียได้ดั่งใจหมาย


เหมือนตัวพี่นี้ก็ลือว่าชื่อชาย


รู้จักฝ่ายฟ้าดินชินชำนาญ



ถึงนัทีสีขเรศขอบเขตแขวง


ป้อมกำแพงแหล่งล้อมพร้อมทหาร


เดชะฤทธิ์วิทยาปรีชาชาญ


ช่วยบันดาลได้สมอารมณ์ปองฯ



๏ จริงจริงนะจะไปอุ้มเนื้อนุ่มน่วม


ลงนั่งร่วมเรือกลพยนต์ผยอง


อยู่ท้ายพระจะได้เรียงเคียงประคอง


ครรไลล่องลอยชะเลเหมือนเภตรา



พอลมดีพี่จะให้ใช้ใบแล่น


ไปตามแผนที่ประเทศเพศภาษา


แสนสบายสายสมุทรสุดสายตา


เห็นแต่ฟ้าน้ำเขียวเปล่าเปลี่ยวทรวง



ในสายชลวนลึกโครมครึกคลื่น


สุดจะฝืนฝ่าชะเลหลวง


เห็นฝูงปลานาคินสิ้นทั้งปวง


เกิดในห้วงห้องมหาคงคาเค็ม



แขกฝาหรั่งมังค่าพวกพาณิช


สังเกตทิศถิ่นทางต้องวางเข็ม


เข้าประเทศเขตแดนเลียบแล่นเล็ม


เขาไปเต็มตามทางกลางนัที



ถ้าแม้นว่าปลาวาฬผุดผ่านหน้า


เรือไม่กล้าใกล้เคียงหลีกเลี่ยงหนี


แนวชลาน่าชมน้ำลมดี


ดูเร็วรี่เรือเรื่อยไม่เหนื่อยแรง



เย็นระรื่นคลื่นเรียบเงียบสงบ


มหรรณพพริบเนตรในเขตแขวง


แม้นควันคลุ้มกลุ่มกลมเป็นลมแดง


เป็นสายแสงเสียงลั่นสนั่นดัง



บัดเดี๋ยวคลื่นครื้นครึกสะทึกโถม


ขึ้นสาดโทรมดาดฟ้าคงคาขัง


เสียงฮือฮืออื้ออึงตูมตึงตัง


ด้วยกำลังลมกล้าสลาตันฯ



๏ แต่เรือเราเบาฟ่องถึงต้องคลื่น


ก็ฝ่าฝืนฟูสบายแล่นผายผัน


แม่เห็นคลื่นครื้นเครงจะเกรงครัน


จะรับขวัญอุ้มน้องประคองเคียง



จะเขียนธงลงยันต์ปักกันคลื่น


ให้หายรื่นราบเรียบเงียบเซียบเสียง


จะแย้มสรวลชวนนั่งที่ตั่งเตียง


ให้เอนเอียงแอบอุ่นละมุนทรวง



จะแสนชื่นรื่นรสแป้งสดหอม


เห็นจะยอมหย่อนตามไม่ห้ามหวง


เหมือนได้แก้วแววฟ้าจินดาดวง


ไว้แนบทรวงสมคะเนทุกเวลาฯ



๏ ออกลึกซึ้งถึงที่ชื่อสะดือสมุทร


เห็นน้ำสุดสูงฟูมดั่งภูมผา


ดูพลุ่งพลุ่งวุ้งวงหว่างคงคา


สูดนาวาเวียนวนไม่พ้นไป



เรือลูกค้าพาณิชไม่ชิดเฉียด


แล่นก้าวเสียดหลีกลำตามน้ำไหล


แลชะเลเภตราบ้างมาไป


เห็นไรไรริ้วริ้วเท่านิ้วมือ



แม้นพรายน้ำทำฤทธิ์นิมิตรูป


สว่างวูบวงแดงดั่งแสงกระสือ


ต้องสุมไฟใส่ประโคมให้โหมฮือ


พัดกระพือเผาหนังแก้รังควานฯ



๏ แต่ตัวพี่มีอุบายแก้พรายผุด


เสกเพลิงชุดเช่นกับไฟประลัยผลาญ


ทิ้งพรายน้ำทำลายวอดวายปราณ


มิให้พานพักตร์น้องอย่าหมองมัว



ดูปลาใหญ่ในสมุทรผุดพ่นน้ำ


มืดเหมือนคล้ำคลุ้มบดสลดสลัว


พุ่งทะลึ่งถึงฟ้าดูน่ากลัว


แต่ละตัวตละโขดนับโยชน์ยาว



จะหยอกเย้าเฝ้ายั่วให้หัวเราะ


ชวนชมเกาะกะเปาะกลมชื่อนมสาว


สาคเรศเขตแคว้นทุกแดนดาว


ดูเรือชาวเมืองใช้ใบไปมา



เรือสลัดตัดระกำร้อยลำหวาย


ทำเรือค่ายรายแล่นล้วนแน่นหนา


น้าวกระเชียงเสียงเฮสุเรสุรา


ใส่เสื้อผ้าโพกนั้นลงยันต์ราย



เหมือนเรือเปล่าเสากระโดงลดลงซ่อน


ปลอมเรือจรจับบรรดาลูกค้าขาย


ตัวคนได้ไม่ล้างให้วางวาย


เจาะตีนหวายร้อยส้นทุกคนไปฯ



๏ โดยหากว่าถ้าไปปะเรือสลัด


ศรีสวัสดิ์แพรวจะพรั่นประหวั่นไหว


จะอุ้มวางกลางตักสะพักไว้


โบกธงชัยให้จังงังกำบังตา



แล้วจะใช้ใบเยื้องไปเมืองเทศ


ชมประเภทพวกแขกแปลกภาษา


ทั้งหนุ่มสาวเกล้ามวยสวยโสภา


แต่งกายาอย่างพราหมณ์งามงามดี



ล้วนนุ่งห่มโขมพัสตร์ถือสัจศิล


ใส่เพชรนิลแนมประดับสลับสี


แลพิลึกตึกตั้งล้วนมั่งมี


ชาวบุรีขี่รถบทจรฯ



๏ จะเชิญแก้วแววเนตรขึ้นเขตแคว้น


จัดซื้อแหวนเพชรรัตน์ประภัสสร


ให้สร่างทรวงดวงสุดาสถาวร


สว่างร้อนรับขวัญทุกวันคืน



จะระวังนั่งประคองเคียงน้องน้อย


ให้ใช้สอยสารพัดไม่ขัดขืน


กลืนไว้ได้ในอุระก็จะกลืน


ให้แช่มชื่นชมชะเลทุกเวลาฯ



๏ แล้วจะชวนนวลละอองตระกองอุ้ม


ให้ชมเพลินเนินมะงุมมะงาหรา


ไปเกาะที่อิเหนาชาวชวา


วงศ์อสัญแดหวาน่าหัวเราะ



จมูกโด่งโง้งงุ้มทั้งหนุ่มสาว


ไม่เหมือนกล่าวราวเรื่องหูเหืองเจาะ


ไม่เพริศพริ้งหญิงชายคล้ายคล้ายเงาะ


ไม่มีเหมาะหมดจดไม่งดงาม



ไม่แง่งอนอ้อนแอ้นแขนไม่อ่อน


ไม่เหมือนสมรเสมอภาษาสยาม


รูปก็งามนามก็เพราะเสนาะนาม


จะพาข้ามเข้าละเมาะเกาะมาลากา



เดิมของแขกแตกฝาหรั่งไปทั้งตึก


แลพิลึกครึกครื้นขายปืนผา



เมื่อครั้งนั้นปันหยีอุ้มวียะดา


ชี้ชมสัตว์มัจฉาในสาครฯ





๏ แม้นเหมือนหมายสายสุดใจไปด้วยพี่


จะช่วยชี้ชมตลิ่งเหล่าสิงขร



ประคองเคียงเอียงเอกเขนกนอน


ร้องละครอิเหนาเข้ามาลากา



แล้วจะใช้ใบบากออกจากฝั่ง


ไปชมละเมาะเกาะวังกัลพังหา


เกิดในน้ำดำนิลดั่งศิลา


เหมือนรุกขาขึ้นสล้างหว่างคีริน



ชะเลรอบขอบเขาเป็นเงาง้ำ


เวลาน้ำขึ้นกระเพื่อมถึงเงื้อมหิน


เห็นหุบห้องปล่องชลาฝูงนาคิน


ขึ้นมากินเกยนอนชะอ้อนเนิน



ภูเขานั้นวันหนึ่งแล่นจึ่งรอบ


เป็นเขตขอบเทพเจ้าจอมเขาเขิน


จะชื่นชวนนวลละอองประคองเดิน


เลียบเหลี่ยมเนินเพลินชมพนมนิล



จริงนะจ๊ะจะเก็บทั้งกัลพังหา


เม็ดมุกดาคลื่นสาดกลางหาดหิน


เบี้ยอี้แก้แลรอบขอบคีริน


ระรื่นกลิ่นไม้หอมมีพร้อมเพรียง



สะพรั่งต้นผลดอกออกไม่ขาด


ศิลาลาดลดหลั่นชั้นเฉลียง


จะค่อยเลียบเหยียบย่องประคองเคียง


เป็นพี่เลี้ยงเพียงพี่ร่วมชีวา



จำปาดะองุ่นหอมกรุ่นกลิ่น


ก้าแฝ่ฝิ่นสินธุต้นบุหงา


ด้วยเกาะนี้ที่ทำเลเทวดา


แต่นกกาก็มิได้ไปใกล้กรายฯ



๏ แล้วจะใช้ใบไปดูเมืองสุหรัด


ท่าคลื่นซัดซึ้งวนชลสาย


ตั้งตึกรามตามตลิ่งแขกหญิงชาย


แต้มผ้าลายกะลาสีพวกตีพิมพ์



พื้นม่วงตองทองช้ำยำมะหวาด


ฉีกวิลาศลายลำยองเขียนทองจิ้ม


ทำที่อยู่ดูพิลึกล้วนตึกทิม


เรียบเรียงริมฝั่งสมุทรแลสุดตา



จะตามใจให้เพลินเจริญเนตร


ชมประเภทพราหมณ์แขกแปลกภาษา


ได้แย้มสรวลชวนใช้ใบลีลา


ไปมังกล่าฝาหรั่งระวังตระเวณ



กำปั่นไฟใหญ่น้อยออกลอยเที่ยว


ตลบเลี้ยวแลวิ่งดั่งจิ้งเหลน


ถ้วนเดือนหนึ่งจึงจะผลัดพวกหัศเกน


เวียนตระเวณไปมาทั้งตาปีฯ



๏ เมืองมังกล่าฝาหรั่งอยู่ทั้งแขก


พวกเจ๊กแทรกแปลกหน้าทำภาษี


แลพิลึกตึกรามงามงามดี


ตึกเศรษฐีมีทรัพย์ประดับประดา



ดูวาวแววแก้วกระหนกกระจกกระจ่าง


ประตูหน้าต่างติดเครื่องรอบเฝืองฝา


ล้วนขายเพชรเจ็ดสีมีราคา


วางไว้หน้าตึกร้านใส่จานราย



แล้วตัวไปไม่นั่งระวังของ


คนซื้อร้องเรียกหาจึ่งมาขาย


ด้วยไม่มีตีโบยขโมยขมาย


ทั้งหญิงชายเช้าค่ำเขาสำราญ



นอกกำแพงแขวงเขตประเทศถิ่น


เป็นสวนอินทผาลัมทับน้ำหวาน


รองอ่างไว้ใช้ทำแทนน้ำตาล


ห้องแต่งงานขันหมากเหลือหลากจริง



ถึงขวบปีมีจั่นทำขวัญต้น


แต่งเหมือนคนขอสู่นางผู้หญิง


แม้นถึงปีมีลูกใครปลูกทิ้ง


ไม่ออกจริงจั่นหล่นลำต้นตาย



บ้านตลาดกวาดเลี่ยนเตียนตะล่ง


ถึงของหลงลืมไว้ก็ไม่หาย


ไปชมเล่นเช่นฉันว่าประสาสบาย


บ้านเมืองรายหลายประเทศต่างเพศพันธุ์ฯ



๏ จะพาไปให้สร้างทางกุศล


ขึ้นสิงหลเห็นจะได้ไปสวรรค์


ไหว้เจดีย์ที่ทำเลเวฬุวัน


พระรากขวัญอันเป็นยิ่งเขาสิงคุตร์ฯ



๏ คิดจะใช้ใบข้ามไปตามเข็ม

เขียนมาเต็มเล่มแล้วจะสิ้นสมุด

เหมือนหมายทางต่างทวีปเรือรีบรุด

พอสิ้นสุดสายมหาอารณพ


เหมือนเรื่องรักจักประเวศประเทศถิ่น

มิทันสิ้นสุดคำก็จำจบ

แม้นขืนเคืองเปลื้องปลิดไม่คิดคบ

จะเศร้าซบโศกสะอื้นทุกคืนวัน


เหมือนยักษีที่สิงขรต้องศรกก

ปักตรึงอกอานภาพซ้ำสาปสรร

อยู่นพบุรีที่ตรงหว่างเขานางประจัน

เสียงไก่ขันขึ้นนนทรีคอยตีซ้ำ


แสนวิตกอกพระยาอุณาราช

สุดหมายมาดไม่มีที่อุปถัมภ์

ศรสะเทือนเหมือนอุระจะระยำ

ต้องตีซ้ำช้ำในฤทัยระทมฯ


๏ ถึงกระไรได้อุตส่าห์อาสาสมัคร

ขอเห็นรักสักเท่าซีกกระผีกผม

พอชื่นใจได้สร่างสว่างอารมณ์

เหมือนนิยมสมคะเนเถิดเทวัญ



ถวิลหวังสังวาสสวาทแสวง

ให้แจ่มแจ้งแต่งตามเรื่องความฝัน

ฝากฝีปากฝากคำที่สำคัญ

ชื่อรำพันพิลาปล้ำกาพย์กลอน



เปรียบเหมือนกับขับกล่อมสนอมเสน่ห์

สำเนียงเห่เทวัญริมบรรจถรณ์

เสวยสวัสดิ์วัฒนาสถาวร

วานฟังกลอนกลอยแก่เถิดแม่เอยฯ


จบบริบูรณ์