ไกรทอง

 ๏ เมื่อนั้น
สมสู่อยู่ด้วยวิมาลา
ลืมสังเกตเวทมนต์ที่ร่ำเรียน
ลืมสองภรรยาแลข้าไท
ร่วมภิรมย์ชมรสสาวศรี
อยู่เย็นเป็นสุขทุกเวลา

โฉมไกรทองพงศา
สุขสำราญบานใจ
แต่เวียนนอนนั่งเจ็บหลังไหล่
อิ่มไปด้วยทิพโอชา
กุมภีล์ผิดอย่างต่างภาษา
ถึงได้เป็นเจ้าพระยาก็ไม่ปาน

 ๏ วันเอยวันหนึง
แต่กูมาอยู่ก็ช้านาน
ด้วยคูหาสว่างอยู่ก็ช้านาน
แต่คิดคะเนนึกตรึกไตร
ปานนี้น้องสองคนจะบ่นถึง
ตัวกูหลงอยู่ด้วยกุมภา
อย่าเลยจะชวนนางขึ้นไป
ให้คนลือชื่อเราว่าเจ้าชู้

ให้คิดคำนึงถึงบ้าน
สักกี่วันวารไม่แจ้งใจ
จะสำคัญวันคืนก็ไม่ได้
เห็นจะได้สักเจ็ดวันมา
วันนี้จึงสำลักเป็นหนักหนา
จะเสื่อมเสียวิชาที่เรียนรู้
เลี้ยงเป็นเมียไว้จะดีอยู่
จะมีผู้สรรเสริญสืบไป

 ๏ คิดพลางทางเรียกวิมาลา
พี่รักนางพ่างเพียงจะกลืนไว้
แต่จนใจที่จะอยู่ในคูหา
จำเป็นจำไปใจเสียดาย
ขอเชิญดวงใจไปด้วยพี่
พี่จะเลี้ยงเจ้าเป็นภรรยา

เข้ามาแล้วแจ้งแถลงไข
หมายจะไม่จากกันคุ้งวันตาย
เวทมนตร์เรียนมาเสื่อมหาย
ไม่เคยขาดคลาดคลายสักเวลา
เป็นที่สนิทเสน่หา
แก้วตาอย่าละห้อยน้อยใจ

 ๏ เมื่อนั้น
ได้ฟังคั่งแค้มขัดใจ

วิมาลานารีศรีใส
จึงตอบคำไปด้วยโกรธา

 ๏ แต่เอยแต่เดิม
ล้วนจะรักจะใคร่ให้สัญญา
สารพัดพูดคล่องเมืองล่องน้ำ
ลืมแล้วหรือขาที่ว่าไว้
ถ้อยยำคำมั่นเจ้าพาที
ครั้งสมใจได้ชิมลิ้มลอง
มิหนำช้ำจะพาเอาขึ้นไป
จะมาล่อลวงเล่นเหมือนเช่นชู้

ช่างแต้มเดิมต่อติดประดิษฐว่า
มิสับปลับกับข้าหรีอหม่อมไกร
จะมีจริงสักคำก็หาไม่
จะอยู่ด้วยน้องได้ในถ้ำทอง
มิให้อายกุมภีล์สิ้นทั้งผอง
จะทิ้งน้องเสียได้ไม่เอ็นดู
จะให้อัปยศอดสู่
สุดรู้ที่น้องจะตามไป