คุณสมบัติของผู้เสพเสนาสนะอันสงัด

จาก วิกิซอร์ซ
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

เสนาสนะอันสงัดที่เป็นป่าและเป็นป่าเปลี่ยว ยากที่จะเป็นอยู่ได้ ในภาวะที่โดดเดี่ยว ความสงัดกาย ยากที่จะทำได้ ยากที่จะยินดีได้ ป่าทั้งหลาย ประหนึ่งจะชักพาใจของพระภิกษุผู้ยังไม่ได้สมาธิไปเสีย

คุณสมบัติของพระอริยะผู้เสพเสนาสนะอันสงัด ที่เป็นป่าและเป็นป่าเปลี่ยว

  • เป็นมีกายกรรมอันบริสุทธิ์
  • เป็นผู้มีวจีกรรมบริสุทธิ์
  • เป็นผู้มีมโนกรรมบริสุทธิ์
  • เป็นผู้มีอาชีวะบริสุทธิ์
  • เป็นผู้ไม่มีความอยากได้ ไม่มีราคะกล้าในกามทั้งหลาย
  • เป็นผู้ไม่มีจิตพยาบาท ไม่มีความดำริในใจชั่ว มีจิตประกอบด้วยเมตตา
  • เป็นผู้ปราศจากถีนมิทธะ
  • เป็นผู้มีจิตสงบระงับ ไม่ฟุ้งซ่าน
  • เป็นผู้ข้ามความเคลือบแคลงสงสัย
  • เป็นผู้ไม่ยกตน ไม่ข่มผู้อื่น
  • เป็นผู้ปราศจากความหวาดกลัว เป็นผู้ไม่หวาดหวั่น
  • เป็นผู้ปรารถนาน้อย ไม่ปรารถนาลาภสักการะและความสรรเสริญ
  • เป็นผู้ปรารภความเพียร ไม่เกียจคร้าน
  • เป็นผู้มีสติตั้งมั่น มีสัมปชัญญะ ไม่หลงลืม
  • เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยสมาธิ มีจิตตั้งมั่น ไม่มีจิตหมุนไปผิด
  • เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยปัญญา

อ้างอิง[แก้ไข]

ภยเภรวสูตร พระไตรปิฎก เล่มที่ ๑๒

งานนี้ประกอบด้วยงานย่อยหลายส่วนซึ่งอยู่ในบังคับแห่งลิขสิทธิ์หลายเรื่องต่างกัน เช่น งานอันลิขสิทธิ์หมดอายุ และงานที่ไม่มีลิขสิทธิ์ อย่างไรก็ดี งานนี้ทุกส่วนล้วนเป็นสาธารณสมบัติแล้ว
ส่วนบทประพันธ์:

งานนี้ ปัจจุบันเป็นสาธารณสมบัติแล้ว เพราะลิขสิทธิ์ได้หมดอายุตามมาตรา 19 และมาตรา 20 ของพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ซึ่งระบุว่า

ถ้ารู้ตัวผู้สร้างสรรค์ ในกรณีที่ผู้สร้างสรรค์เป็นบุคคลธรรมดา
  1. ลิขสิทธิ์หมดอายุเมื่อพ้น 50 ปีนับแต่ผู้สร้างสรรค์ถึงแก่ความตาย
  2. ถ้ามีผู้สร้างสรรค์ร่วม ลิขสิทธิ์หมดอายุ
    1. เมื่อพ้น 50 ปีนับแต่ผู้สร้างสรรค์ร่วมคนสุดท้ายถึงแก่ความตาย หรือ
    2. เมื่อพ้น 50 ปีนับแต่ได้โฆษณางานนั้นเป็นครั้งแรก ในกรณีที่ไม่เคยโฆษณานั้นเลยก่อนที่ผู้สร้างสรรค์ร่วมคนสุดท้ายจะถึงแก่ความตาย
ถ้ารู้ตัวผู้สร้างสรรค์ ในกรณีที่ผู้สร้างสรรค์เป็นนิติบุคคล หรือถ้าไม่รู้ตัวผู้สร้างสรรค์
  1. ลิขสิทธิ์หมดอายุเมื่อพ้น 50 ปีนับแต่ได้สร้างสรรค์งานนั้นขึ้น
  2. แต่ถ้าได้โฆษณางานนั้นในระหว่าง 50 ปีข้างต้น ลิขสิทธิ์หมดอายุเมื่อพ้น 50 ปีนับแต่ได้โฆษณางานนั้นเป็นครั้งแรก
ส่วนอื่น ๆ:

งานนี้ไม่มีลิขสิทธิ์ เพราะมีลักษณะตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ซึ่งบัญญัติว่า

"มาตรา 7 สิ่งต่อไปนี้ไม่ถือว่าเป็นงานอันมีลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตินี้
(1) ข่าวประจำวัน และข้อเท็จจริงต่าง ๆ ที่มีลักษณะเป็นเพียงข่าวสารอันมิใช่งานในแผนกวรรณคดี แผนกวิทยาศาสตร์ หรือแผนกศิลปะ
(2) รัฐธรรมนูญ และกฎหมาย
(3) ระเบียบ ข้อบังคับ ประกาศ คำสั่ง คำชี้แจง และหนังสือโต้ตอบของกระทรวง ทบวง กรม หรือหน่วยงานอื่นใดของรัฐหรือของท้องถิ่น
(4) คำพิพากษา คำสั่ง คำวินิจฉัย และรายงานของทางราชการ
(5) คำแปลและการรวบรวมสิ่งต่าง ๆ ตาม (1) ถึง (4) ที่กระทรวง ทบวง กรม หรือหน่วยงานอื่นใดของรัฐหรือของท้องถิ่นจัดทำขึ้น"