ตำราพิชัยสงครามของซุนวู บทที่ 2

จาก วิกิซอร์ซ
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
กลับไปหน้าหลัก
Gtk-go-back-ltr.svg ก่อนหน้า ถัดไป Gtk-go-forward-ltr.svg
บทที่ 2 เข้าสู่สงคราม

ซุนวูกล่าวว่า ในการรบทัพจับศึก อาจจำเป็นต้องใช้รถศึกหนึ่งพันคัน รถบรรทุกเสบียงอีกหนึ่งพันคัน พร้อมกับจัดหากองกำลังติดอาวุธอีกหนึ่งแสนนาย ออกเดินทางไกลเป็นพันๆ ลี้ นอกจากนั้น ยังมีค่าใช้จ่ายจิปาถะประจำวัน เช่น งานการทูต งานข่าว การซ่อมแซม บำรุงและรักษา เมื่อจัดหาได้เช่นนี้เแล้ว ทัพแข็งแกร่ง ไพร่พลนับแสน ย่อมพร้อมจะเข้าสู่สมรภูมิ

หากแต่เป้าหมายของกองทัพคือการเอาชนะศึก ยิ่งการรบยืดเยื้อยาวนาน สรรพาวุธย่อมชำรุดทรุดโทรม ขวัญของกองทัพย่อมตกต่ำ แม้คิดเข้าหักเอาเมือง เรี่ยวแรงของไพร่พลก็ลดน้อยถอยลง

การทำศึกติดพัน ยังผลให้เงินคงคลังร่อยหรอ ประเทศชาติยากจน

เมื่อสรรพาวุธเสื่อมสภาพ ขวัญทหารตกต่ำ กำลังทัพโรยแรง การคลังฝืดเคืองเสียแล้ว รัฐข้างเคียงย่อมฉวยโอกาสนี้เข้ารุกราน ต่อให้มียอดนักยุทธศาสตร์ก็มิอาจจะพลิกผันเอาตัวรอด

ฉะนั้น การรบที่ดีย่อมเร่งเข้าเผด็จศึกในเร็ววัน หามีผู้ฉลาดคนใดนิยมการทำศึกยืดเยื้อไม่

การรบยืดเยื้อไม่เคยส่งผลดีต่อรัฐใดๆ

ผู้ไม่รู้จักภัยของสงคราม ย่อมไม่รู้จักการฉกฉวยประโยชน์จากมัน

แม่ทัพที่ดีไม่ระดมพลรอบสอง ไม่เกณฑ์เสบียงเกินสามครั้ง

สรรพาวุธยุทโธปกรณ์ต้องนำมาจากฝ่ายเรา ส่วนเสบียงพึงขโมยเอาจากศัตรู จึงจะมีเสบียงพอเลี้ยงทัพ

การส่งเสบียงด้วยระยะทางไกลเป็นเหตุให้ประเทศชาติยากจนลง การบำรุงทัพที่ตั้งมั่นอยู่ไกลเป็นเหตุราษฎรได้รับความทุกข์เข็ญ

ด้วยว่าในเขตกองทัพนั้นจะซื้อขายใช้จ่ายใดๆ ก็มีราคาสูง เงินทองของราษฎรย่อมร่อยหรอลง

เมื่อเงินทองร่อยหรอลง ราษฎรจักยิ่งถูกเก็บเกณฑ์ทรัพยากรต่างๆ มากขึ้น

เมื่อทรัพยากรและแรงงานต่างๆ หมดเปลืองไป ทุกครัวเรือนจักอยู่ในสภาพว่างเปล่า รายได้ของราษฏรจักถูกเก็บเกณฑ์ไปเจ็ดในสิบส่วน ตกเป็นค่าใช้จ่ายของรัฐในการซ่อมรถศึก รักษาม้าลาป่วยเจ็บ ค่าชุดและหมวกเกราะ ลูกศรและหน้าไม้ หอกดาบโล่เขน วัวต่างและเกวียนบรรทุกของ ถึงหกในสิบส่วน

ดังนั้น แม่ทัพผู้ฉลาดจักต้องเอาเสบียงจากศัตรู หนึ่งส่วนของมันเสมอด้วยเรายี่สิบส่วน อาหารสัตว์ของมันสองส่วนเสมอด้วยของเรายี่สิบส่วน

จงปลุกใจไพร่พลให้ฮึกเหิมกล้าออกรบ เอาทรัพย์ของศัตรูมาเป็นบำเหน็จศึก

ด้วยเหตุนี้ ในการรบด้วยรบศึก ผู้ใดยึดรถศึกศัตรูได้สิบคันเป็นคนแรกพึงมอบบำเหน็จแก่ผู้นั้น เอาธงของศัตรูออกแล้วเอาธงของเราแทนที่ ใช้รถศึกเหล่านั้นร่วมกับรถศึกของฝ่ายเรา เลี้ยงดูเชลยศึกที่จับมาได้ไว้ใช้งาน

เช่นนี้เรียกว่า ใช้ประโยชน์จากการเอาชนะศัตรู

ฉะนั้น สิ่งสำคัญที่สุดในการรบคือชัยชนะ มิใช่การทำศึกยืดเยื้อ

ดังนั้น แม่ทัพผู้เข้าใจการศึกดีจึงเป็นหลักชัยของเหล่าราษฎร และเป็นผู้ลิขิตความอยู่รอดของประเทศชาติได้แล