พระราชกำหนดลักษณข่มขืนล่วงประเวณี รัตนโกสินทรศก 118
.svg)
ศุภมัสดุ พระพุทธสาสนกาลเปนอดีตภาคล่วงแล้ว ๒๔๔๑ พรรษา ปัตยุบันกาล จันทรคตินิยม จุลศักราชยังเปน ๑๒๖๐ วะราหะสังวัจฉระ จิตรมาศ กฤษณปักษ นวะมีดิถี สุริยคติวิธี ลุรัตนโกสินทรศก ๑๑๘ เมษายนมาศ จะตุตถะมาสาหะคุณพิเศษ ภุมวาร ปัญจมรัชกาล ทวัตติงสะติมะสังวัจฉระ ทวาธิกสะตุตตะระสะหัสสะมุปะริ ทะศะสะหัสสิมะทิวสะเขตร ปริเฉทกาลกำหนด
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาจุฬาลงกรณ์ บดินทรเทพยมหามงกุฎ บุรุศยรัตนราชรวิวงษ วรุตมพงษบริพัตร วรขัติยราชนิกโรดม จาตุรันตบรมมหาจักรพรรดิราชสังกาศ บรมธรรมิกมหาราชาธิราช บรมนารถบพิตร พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ผู้ทรงพระคุณธรรมอันประเสริฐ เสด็จออกณพระที่นั่งจักรกรีมหาปราสาทบรมราชพิมาน โดยสฐานอุตราภิมุข ภายใต้พระมหานพปดลเสวตรฉัตร เหนือรัตนบรรยงก์ พร้อมด้วยพระบรมวงษานุวงษ แลเสนาบดี รัฐมนตรี องคมนตรี ข้าทูลลอองธุลีพระบาท กระวีชาติ ราชบริพารฝ่ายทหารพลเรือน เฝ้าทูลลอองธุลีพระบาทบงกช โดยกำหนดตำแหน่งเปนอันดับกัน
จึงมีพระบรมราชโองการดำรัสเหนือเกล้าฯ ให้ประกาศให้ทราบทั่วกันว่า พระราชกำหนดกฎหมายเดิมที่ว่าด้วยการข่มขืนทำชำเราผู้หญิงนั้นยังบกพร่องอยู่หลายประการ เปนเหตุให้เกิดความสงไสยต่าง ๆ ในการพิจารณาพิพากษาคดีที่กล่าวหากันว่าข่มขืนทำชำเรา จึงทรงพระราชดำริห์เห็นสมควรให้แก้ไขพระราชกำหนดกฎหมายนั้นเสียใหม่ให้ชัดเจนดีขึ้นกว่าแต่ก่อน
เหตุฉนี้จึงมีพระบรมราชโองการดำรัสเหนือเกล้าฯ ให้ตราพระราชกำหนดไว้ต่อไปดังนี้
มาตรา๑พระราชกำหนดนี้ให้เรียกว่า พระราชกำหนดลักษณข่มขืนล่วงประเวณี รัตนโกสินทรศก ๑๑๘ แลให้ใช้ได้ตั้งแต่วันที่ได้ลงในพระราชกำหนดนี้เปนต้นไปตลอดทั่วพระราชอาณาเขตรสยาม
มาตรา๒บันดาพระราชกำหนดกฎหมายเก่าบทใดซึ่งยังมิได้ให้ยกเลิกเสียนั้น ถ้าเปนการขัดขวางกับความในพระราชกำหนดนี้ในข้อใดข้อหนึ่งแล้ว ก็อย่าให้ยกเอาพระราชกำหนดกฎหมายบทนั้นมาลบล้างข้อความในพระราชกำหนดนี้ ให้ถือเสียว่าเหมือนดังได้ยกเลิกพระราชกำหนดกฎหมายบทนั้นเสียชนั้น
มาตรา๓ชายใดทำชำเราด้วยหญิงในเหตุ ๔ ประการดังที่จะกล่าวต่อไปข้างล่างนี้ ท่านว่าชายผู้นั้นข่มขืนทำชำเราหญิง คือ
ข้อ๑ขืนใจหญิง
ข้อ๒หญิงมิยินยอม
ข้อ๓หญิงยินยอมด้วยชายขู่เขญจะทำร้ายแก่ร่างกายแลชีวิตรหญิง ๆ มีความกลัวจึงยินยอม
ข้อ๔หญิงยินยอมก็ดี ฤๅไม่ยินยอมก็ดี แต่หญิงนั้นยังมีอายุต่ำกว่า ๑๒ ปีลงมา
มาตรา๔ชายใดข่มขืนทำชำเราหญิงดังเช่นว่าไว้ในมาตรา ๓ พิจารณาเปนสัตย ให้ลงโทษจำคุกไว้ตั้งแต่ ๑๐ ปีลงมา กับให้ทำการหนักด้วยก็ได้ ฤๅมิให้ทำการหนักด้วยก็ได้ แล้วจะปรับเปนเงินทำขวัญให้แก่หญิงตั้งแต่ ๑๐๐๐ บาทลงมาด้วยก้ได้
อนึ่งผู้ใดได้รับโทษถานข่มขืนทำชำเราครั้งหนึ่งแล้ว ภายหลังยังกลับขืนกระทำผิดลงไปอีกเปนครั้งที่ ๒ ที่ ๓ ต่อไป จะให้ลงโทษเฆี่ยนตั้งแต่ ๖๐ ทีลงมาเพิ่มเข้ากับโทษจำคุกแลโทษปรับอีกด้วยก็ได้
มาตรา๕ผู้ใดทำชำเราทางเวจมรรคก็ดี ฤๅทำชำเราด้วยสัตวเดรฉานผิดธรรมดาโลกย์ก็ดี พิจารณาเปนสัตย ให้ลงโทษจำคุกตั้งแต่ ๑๐ ปีลงมา กับให้ทำการหนักด้วยก็ได้ ฤๅมิให้ทำการหนักด้วยก็ได้
อนึ่งผู้ใดได้รับโทษตามความผิดที่ได้ว่ามาในมาตรา ๕ นี้ครั้งหนึ่งแล้ว ภายหลังยังกลับขืนกระทำผิดลงอีกเปนครั้งที่ ๒ ที่ ๓ ต่อไป จะให้ลงโทษเฆี่ยนตั้งแต่ ๖๐ ทีลงมาเพิ่มเข้ากับโทษจำคุกอีกด้วยก็ได้
มาตรา๖ผู้ใดพยายามเพื่อจะข่มขืนทำชำเราก็ดี เพื่อจะทำชำเราทางเวจมรรคก็ดี แลเพื่อจะทำชำเราสัตวเดรฉานก็ดี ซึ่งเปนการผิดต่อมาตรา ๓ มาตรา ๔ แลมาตรา ๕ แห่งพระราชกำหนดนี้ พิจารณาเปนสัตย์ ให้ลงโทษจำคุกไว้ตั้งแต่ ๕ ปีลงมา กับให้ทำการหนักด้วยก็ได้ ฤๅมิให้ทำการหนักด้วยก็ได้ แล้วจะปรับเปนเงินทำขวัญตั้งแต่ ๕๐๐ บาทลงมาด้วยก็ได้
มาตรา๗ผู้ใดสมรู้เปนใจด้วยฤๅช่วยอุดหนุนต้นเหตุในการข่มขืนทำชำเราก็ดี ฤๅในการทำชำเราทางเวจมรรคก็ดี ฤๅทำชำเราด้วยสัตวเดรฉานก็ดี พิจารณาเปนสัตย์ ให้ลงโทษจำคุกตั้งแต่ ๓ ปีลงมา กับให้ทำการหนักด้วยก็ได้ ฤๅมิให้ทำการหนักด้วยก็ได้ แล้วจะปรับเปนเงินทำขวัญตั้งแต่ ๓๐๐ บาทลงมาด้วยก็ได้
ในการทำชำเรานี้ แต่เพียงชายจดถึงทวารหญิงเท่านั้น ก็ให้ถือว่าถึงชำเราทีเดียว
งานนี้ไม่มีลิขสิทธิ์ เพราะเป็นงานตามมาตรา 7 (2) แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ของประเทศไทย ซึ่งบัญญัติว่า
- "มาตรา 7 สิ่งต่อไปนี้ไม่ถือว่าเป็นงานอันมีลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตินี้
- (1)ข่าวประจำวัน และข้อเท็จจริงต่าง ๆ ที่มีลักษณะเป็นเพียงข่าวสาร อันมิใช่งานในแผนกวรรณคดี แผนกวิทยาศาสตร์ หรือแผนกศิลปะ
- (2)รัฐธรรมนูญ และกฎหมาย
- (3)ระเบียบ ข้อบังคับ ประกาศ คำสั่ง คำชี้แจง และหนังสือโต้ตอบของกระทรวง ทบวง กรม หรือหน่วยงานอื่นใดของรัฐหรือของท้องถิ่น
- (4)คำพิพากษา คำสั่ง คำวินิจฉัย และรายงานของทางราชการ
- (5)คำแปลและการรวบรวมสิ่งต่าง ๆ ตาม (1) ถึง (4) ที่กระทรวง ทบวง กรม หรือหน่วยงานอื่นใดของรัฐหรือของท้องถิ่น จัดทำขึ้น"
Public domainPublic domainfalsefalse