พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับหอพระสมุดวชิรญาณ/ตอน B

		(ตอน B)
๖๗		ปรมาร _ _ _ _ ปรดับดอยเครอิงส _ _ _ _ _ _ กตก _ _ _ _ คามมาดเ _
๖๘		_ _ _ _ _ _ _ _ _ เมอิงตายทอง _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
๖๙		_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ แลฃุนรามกำแหงเสยิแตเมิอ
๗๐		_ _ _ _ ผู้เปนเจ้าเสด็จ็ไปเอาเมิองทวายมาณครั้งนั้นเฃ้ากจำมาไห้ย
๗๑		ดูดอยครั้นคามมาจไกลถึงฟั้งแลหมินสรรไช้ยกยายลูกเกล้าะแล
๗๒		งางกทงเริ้อไลติชาวตายทองผู้ติกรเชยิงนันกวิงลงนำหนิสืนแตผู้ถึอ
๗๓		ทายเอาภายสู้ติหมินสมรรไช้ย ๆ กติผู้ถิอทายตกน้ำแล้วหมินสมรร

๗๔		ไช้ยเอาเริ้อเฃ้ามายังขุนณครไช้ย ๆ	กไหคนแจ้วไหขิ้ช้างต้วหนึงแล้ว	$\scriptstyle {\left.{\begin{matrix}\ \\\ \end{matrix}}\right\}\,}$
			ไหท้าวพรญาเสณาแต่บรรดา

๗๕		นายทับนายกองทั้งปองกลาดถอยทับแลสงัวาถาเมิอใด้ไดญินเสยิง
๗๖		ฆอ้งเราไสจิงไหยอฆา็ศีก ถาผู้ได้ทำตามสังไสร จให้ลงโทษจํงหน้ก
๗๗		แลขุนนครไชย้ กลาดถอยมาเข้าทราบอู่ยชายปา จึงเจ้าเมอีง
๗๘		ตายทองแลกอรสหมึงผู้เปนนายทัพนายกองทังหลายกคาม
๗๙		ชา้งมา้รืพลขนิยังฝังคางนีได้แล้วกเอาเริ้อเทยิบเข้าริพลขินไล้
๘๐		ขุนณครไชย้แลทา้วพรญาทั้งหลายมา ขุนณครไชย้ทาวพรญา
๘๑		ทังหลายกลาดถอยมาฃ้าศิกกเรงได้ไจ้กวางไหญมา พรญาช
๘๒		เลยิงขุนศริบาทมิได้ถาฟังฆอ้งสำคัน กชอนกันยอฆ็าศิก ๆ
๘๓		กภายลงนาํ้โยธาทหารกไล้ฆ็าฟันเมงตายปรมารสองรอย ๏
๘๔		ขุน เจาเมอิงตายทองแลกอนสหมีงทังปองไปยังมิทันขินชา้ง
๘๕		ขิ้นมา้กเอาชา้งมา้คินลงนาํ้แลเรีอหอมลอมคามหนิ้ ครันพัน
๘๖		หงษเหนวุนวายกหักลายจาํคงเสิยแลวิงนาํ้มาหาโยธาทหาร ชา้ว
๘๗		เร้า ๆ กเอาพันหงษมาถึงขุนณคอรไชย้ ๆ กไหเสิ้อพ่าแลไห้ขิ้ช้าง
๘๘		ตว้หนีงเลาขุนณครไชย้ทา้วพรญาทั้งหลายกยกทับกลับคิน
๘๙		มาถวายบังคมพรบาทผู้เปนเจ้า แลทูลแถล้งการศิกทังปอง
๙๐		แกทาร ๆ กไหหมินสมรรไช้ยเปนหัวหมินชา้งสอนพั้นหงษ
๙๑		ไส้กไหเปนห้วหมินเริอไนหุ้มเล้าแลไหพรราชทารรงวั้นเปนยษ
๙๓		พรบรมราชาธิราชเจ้ากเสด็จ็ไป้ยปรภาษ ครันสูริยาษายั้นห
๙๔		ทารกไหเอาพล้ายทรงบูนเปนพรทินั้งแลเอามหาธรรมราชา
๙๕		ธิราชพรญาชเลยิงพรญารามราชคิดอยขับนายทิดนายช้างนั้น
๙๖		ลง แลนายทิดมิใดลงํถดลงไป้ยปชิดขวานอูยผู้เปนเจ้ากเสด็จ็
๙๗		ขินมาพลับพลาไชัย ๏ อูยมาปรมารหาหกวั้น ทา้วพรญาทังงหลาย
๙๘		กทวายบังคมลาพรบาทผู้เปนเจ้าคินไป้ยเมิอง สอนผู้เปนเจ้าก
๙๙		เสด็จ็จเขัามายังกรุงศริอยุทธยา ๏ สอนไน้เมิองหงษาวดินั้นพร
๑๐๐		ญารามสวรรณคต กใด้ราชสมบัดดิแกพรญาพโร ๏ อูยจาเนยิรร
๑๐๑		มาพรราชบุตรทารเจ้าพรญาพรณครอินทรอั้นอูยเสวยราชไน้ย
๑๐๒		พรณครหลองนั้น ฃุนไสทรงพรอินทรผู้เปนพิเลยิงถึงกรรม
๑๐๓		กให้มาทูลแตสมพรบรมราช้าธิราชเจ้า ๆ กไหนายพรผู้นองเปน
๑๐๔		ขุนไส้ทรงพรอินแท่น ๏ อูยมาเจ้ายาดบุตรพรรามเจ้าอันผู้เปน
๑๐๕		เจ้าไห้ไป้อูย่จัตุรมุขนั้น กชอนขเม่นทังหลายแฃงแกพรราชบุตร
๑๐๖		ทารพรณครอินทร ๆ กใหแกขุนไส้ทรงพรอินทรยกชา้งมา้รีพลไป้
๑๐๗		รับทา้วพรญา ยังไป้ยได้ราบคาบ จึงทารกไหมาทูลแตสมเด็จ็พรบ
๑๐๘		รมราชาธิราชเจ้า ๆ กไหยกชา้งม้าริพลไหเจ้าพรญาแพรกพรญา
๑๐๙		เทพมงคลฃุนณครไช้ย ฃุนศรีบาทขุนปราบถวิปขุนศริพิไชย้
๑๑๐		สงครามขุนรามกาํแห่งขุนกาํแห่งพรอินทรขุนเพชฺญรราชขุนไสย
๑๑๑		ทาวอาวขุนรัตณ ขุนเพชฺญรัตณขุนเพชฺญรสาร เอาพล ๑๕๐๐๐๐
๑๑๓		ผู้เปนเจ้าไปยแกพรราชกูมารทารวา ครันทับทาวพรญาทงง
๑๑๔		หลายยกไป้ย ถึงพรณคอรแล้วไส้ยใหสมเด็จ็พรณครอินทร
๑๑๕		ยกช้างมา้ริพลออกตังเปนทับหนิ้ง แล้วจึงยกไป้ยปราบพรรคทัง
๑๑๖		ไนจัตรมุคขนั้น ครั้นเจ้าพญาแพรกแลพรยาพรหลองขุนหมินทังง
๑๑๗		หลายยกไปถึงพรณครหลองแลัว สมเด็จ็พรณครอินกยกออก
๑๑๘		มาตังเปนทับนึง ตามพรราชกำนฎ แล้วจิงยกไปยปราบมหา
๑๑๙		พรรคทังหลาย จนถึงจัตุรมุขนนั้ แลพรรคทังหลายกแต่ก
๑๒๐		ฉารใดต้วเจ้ายาดทั้งทาวพรญาทั้งหลายดอย ๏ แลขนนันพรราช
๑๒๑		กูมารทารพรณครอินทรงพรชอน ทาวพรญาเสณามาตยพราหม
๑๒๒		นาจารยทั้งหลายแตงบูชามหาเคราะหสารติ แล้วยกทัพทั้งปอง
๑๒๓		คืนมา ครันถึงพีเรนพรณครอินทรกปรชอนนั้ก ถึงพรณคร
๑๒๔		หล้องทารเสด็จ็สวรรคต ๏ จึงแมนางเทพธรณิแลแมนาง
๑๒๕		คงคา กเฃยินหนังสิอไส้ไน้ไบพูลไส้ไต้เฃ้าเตยิบไห้เอาไป้ย
๑๒๖		สงแกเจ้าอยาด แลสังวาไห้เจ้าข้นดูไนเขัาเตยิบนันกอน
๑๒๗		ครั้นสา้วไชย้เอาเขัาเตยิบนั้นไปย้สงกบอกเจ้าอยาด ๒ ข้น
๑๒๘		ดูกภบหนังสิอนั้น แลอานดูกรูวามิกำนฎผู้เปนเจ้า มาวา
๑๒๙		ไหสงเจ้าอยาดไป้ยยังอยุทธยา ๏ จึงขุนณครไชย้กสงเจ้า
๑๓๐		อยาดเขัามาแตจุัตรมุขโดยทางเริ้อมิใด้ไห้จำจอง ครั้นมา
๑๓๑		ถึงตำบลแส้งเพลาอูยมาเทยิงคินคนผู้รักษามานนั้นอน
๑๓๓		ไช้ย ๆ กถามวาไค้รเจ้าอยาดกบอกวาฃัานิชิอเจ้าอยาดบุตร
๑๓๔		พรราม ขุนพลาไชย้กถามวาเปนบุตรพรรามมารดาเ้จาชิอ
๑๓๕		ไร เจัาอยาดกบอกวามารดาฃาัชิอนางอามพเกษ ขุนพลาไช
๑๓๖		กวาเจ้าเปนบุตรสหายเราจิงแล้ว แลขุนพลาไชกวาขุนณคร
๑๓๗		ไช้ยกสงเ้จาอยากไปยยังอยุทยา แลเราจปรกันเจ้า ๆ อยา
๑๓๘		กล้วเลอย เจ้าอยาดกวาอันบิดาวาดั้งณิแหน้งวาบิดาฆา็
๑๓๙		ฃัาเสิยไน้เรอินบิดานิเทอด จิงขุนพลาไชย้กแตงโพช
๑๔๐		นาอาหารไหแกเจาอยาดกินแล้วกสงเจ้าอยาดไป้แกม
๑๔๑		หารั้งแคกเผ้าพรรค ขุนพลาไช้ยไน้ยเตรอิญ ๏ ตอ
๑๔๒		รุงคนทงั้นนั้ จึงรูวาเจ้าอยาด โยธาทังหลายกแลนไปย้
๑๔๓		ถามทั้บขุนพลับพลาไชย้ ๆ กวาเรามิปรากฎ ถาไค้รรู
๑๔๔		จักไส้กไห้ไป้ดอยชา้วเราจไหชอยกันหา ๏ อูยนานมาจึง
๑๔๕		รูวาเจ้าอยาดหนิ้ออกไป้กมัง แลนายธรรมราชนายญิช้างทอง
๑๔๖		นายปรช้านายทองเตรดสงสารนายญิพก้าย ยอมเขม้นหนิ้
๑๔๗		จากพรณครหลองไป้อูยสูเจ้าอยาด ๆ กตังซายฃวานาหลังง ๏
๑๔๘		ศักราช ๘๔๕ ปีกุนเบญศก เจ้าพรญาแก้วพรญาไท้เผ้ามหา
๑๔๙		พรรค อั้นผู้เจ้าเข้ามาแตพรณครหลองนนั้กเจรรจาดอย
๑๕๐		ชียปรชาโหรจทำขบด แกสมเด็จ็พรบรมราชาธิราชเจ้า แลสรรญา
๑๕๑		แกกันวาดุจปราษหณา จใหชีปรชาโหรจกินกรุงอยุทยา แลจสง
๑๕๓		พรณครหลวงคนิ ครันริกันแล้วกเจรรจาดอ้ยยอดเพชฺญรรัต
๑๕๔		เพชรณร้ายเพชรสงครามพิไชยเพชฺญรอันเปนทหารกงไนไชศรี
๑๕๕		ญิจักรญีคฤๅตาลศริญีฃรรฃนัทมากนา้ยคำพรทานนายง้วศรีนาย
๑๕๖		ศรีหวิไชย นายศรีเทพศุกนายเจดห้ว อิกห้วพนัห้วปากนายั
๑๕๗		วังพรญาบาล ทังปองแล้วกไหผ้าพอรเงีนทองไปแจกกกันไนกุฎี
๑๕๘		ชยิปรชาโหรจ. แลคิดดอยกันวาจเอาผูัเปนเจ้าไน้เมีอทารเสด็จ็ไป้ย
๑๕๙		บางตนมิทิหนิ้ง เมิอทารเสด็จ็ทรงบาทนั้นทีหนิ้ง เมีอทารเสด็จ็ไป
๑๖๐		ไสจังหรรนั้นทีหนิ้ง เมีอทารเสด็จ็ไปปรภาดอยุทธญานสหนาม
๑๖๑		จรรนนั้ทิหนิ้ง เหดุวาพรราชสมภารทารจึงกรทำมีลุ จึงนา้ยเจด
๑๖๒		ห้วเริ้อกพกทอง อนปนักันนั้นมาบอกแกขุนราชอาษา กลางคนิขุน
๑๖๓		ราชอาษา กเอานายเจดห้วเริ้อมาดอ้ยแตกลางคินนนั้กเรยิกขุนมล
๑๖๔		เทยิรบาล ๆ กไฃปรตูพรราชวังเอาฃุนทั้งสองกเขาไปย้กราบทูลแต
๑๖๕		พรกัรรุนาสมเด็จ็พรผูเปนเจ้า ๆ กไห้หาพฤทธามาตราชอามาตย
๑๖๖		ทั้งงปอง แลขุนราชศักดีแลขุนศริมาชุมกันแล้วทารสงัไห้ปรยัดชา้งม้า
๑๖๗		ทแกล้วทหารทงัปองวารุงขินจไปยัเอาพรราชโทรหนนั้ จึงพรญาแก้ว
๑๖๘		พรญาไทยั กรูรหัศนันจึงหนิไป้ซอนอูย ครั้นจไก้ลอณุโรไท้ย โยธา
๑๖๙		ทหารทั้งหลายักไปกรเว้นเอาหูม้กรบดทั้งปองกได้สนื สอนพรญา
๑๗๐		แกวพรญาไทยไสร ตอสายงายแก้จึงไอ้ไน้หล้งพรธาตุ ทารกไหถาม
๑๗๑		เปนสัจแล้วกใหจำหมนัไสเลาไว้แทบเสาทงไชนนั้ จึงพรบรมรา
๑๗๓		ขุนอีนทมลตรีย สอนแมนางพรญาแมนางเจ้าเมิองแลพร
๑๗๔		สหนมผุู้ใหญ อิกทัาวพรญาเสณามาตยทั้งหลาย กใหตลับ
๑๗๕		เตาปูนชองพูลกลองหมาก เปนรังวันแกขุนอินทมลตริย
๑๗๖		ใดปรมารกรเชอไหญหนึง แลัวกใหเอารังวันนันไปยใหขบด
๑๗๗		ทั้งปองดู ๏ อูยปรมารศักสามวันทานกไห้ขุนไช้ยพฤๅแลศรี
๑๗๘		รั้งคัน เอาพรญาแกวพรญาไทแลชิยประษาแลราชโทนหทงัง
๑๗๙		ปองเสยีบปรจารไว้ไน้คูขุนณครไช ดอยกันทั้งปองปรมารสาม
๑๘๐		สปิมิเสด สอนบุตรพรญาแก้วผู้หนึง ชือเจ้าแก้วฟา ไปอูยดอ้ย
๑๘๑		ภรรญาไน้พรปรสภมิใด้รูดอยบิดา ทานกมิใด้ให้ฆาเสีย ๏
๑๘๒		อูยปรมารสองสามวนั้ เจ้าแก้วฟากใหกราบทูลแตสมเด็จ็
๑๘๓		พรบรมราชาธิราชเจ้า วาตัวขา้พรพุทธิเจ้านิ อูยไปวันณา เขัาจ่วา
๑๘๔		บุตรราชโทรห แลจอายทุกเมีอ เพีอดังนั้นฃาพรพทธิเจ้าจฃา
๑๘๕		ตายดอยกันเสยียั้งแล้วทิเดยีวเทอด จึงสมเดจพรบรมราชา
๑๘๖		ธิราชเจ้า กใหศรีรังคั้นเอาเจ้าแก้วฟาไปฆา็เสยิตามไจแล้วเอา
๑๘๗		สภ นันใหกอดบาตรพรญาแก้วผู้บีดาอูย ๏ เหตวาผู้เปนเจ้าธรง
๑๘๘		ทศพิศราชธรรมมหาปรเสอดิ แลฆา็คนผู้เปนกรบศนัน ทีมี
๑๘๙		ได้รูเหนเปนกรบดดอยนั้น ทารกไม้ไห้ฆ็าเสียแตศักคน ๏ สอน
๑๙๐		ไน้เมีองนานไสยั ทา้วแพงแลทา้วเหาะพีนอง ชอนกันทำขบด
๑๙๑		แกพรญาแกนทา้ว ฉึงเอาเมีองนานนั้นได้ แลไดัทังต้วพรญา
๑๙๓		จึงพรญาลมีกวาแกพรญาแพง ขอทารใหฆ็าพรญาแกนทา้ว
๑๙๔		เสยืไสจึงจชอบ พรญาใมฆา็กใหจำพรญาแกนทาัวไวั ครันส
๑๙๕		บายไจกใหทอดมากินโพชนาหารสุราบาล แล้วกใหเอาไปจำ
๑๙๖		ไวเลา อูยมาพรญาแกนทาัวกเจรจาดอยบุรานธาตุ อนมี
๑๙๗		ความเสณหแกอาตมานนั้กใหสงจึง นายสามออนกเอาพรยา
๑๙๘		แกนทา้วไปซอนไวในัเตาใหัแหงหนึง ครันพรญาแพงรูกแตงคนไหไปหา
๑๙๙		ท้วทังเมอีงกมิภบพรญาแพง กใหยัดดารทางทุคตำบล ครนัแลวั
๒๐๐		นายสามออนกเอาพญาแกนท้าวหนีมาโดยทางสหวาง หาโภชณาอา
๒๐๑		หารกินมิได้ย กกินแต่ไปมากเมาเปลยิกไม้ราคไม้ ปรมารสบิวั้น
๒๐๒		กถึงเมอีงสหลวง นายสามออนกเอาพรญาแกนทา้ว เขัาไปยัฝาก
๒๐๓		ไวไน้กุฎิพรมหาเถนพรหม ๆ กไหัรักษาไวยั ๏ จึงฃุนพลพรญา
๒๐๔		ชเลยิงไปัยวังช้างไนตรอนไดัชา้งพังพล้ายปรมารหํกสิบช้าง จิงพร
๒๐๕		มหาเถนพรหม กไห้พฃ้าวมาบอกพรญาชเลยิง ถึงคอกชาังนนั้ วา
๒๐๖		บุตรทารพรญาแกนทาัว หนิมาดอยนายสามออนถึงสหวางแล้ว
๒๐๗		แลอูยอาไส้ไน้กุฎิพรมหาเถนพรหม ๆ ไหฃาัมาบอกขาัวแกทาร
๒๐๘		ครั้นพรญาชเลยิงรู กยินลากยินดิหนกัหณา แลสังใหผูกชาังผูก
๒๐๙		ม้าไปรั้บพรญาแก่นทา้ว ครั้นพรญาแกนทาัวมาถึงกกราบไวัพร
๒๑๐		ญาชเลยิงผูเปนบิดา กแถลงการอนั้พรแพงพรญาลิมฉิงเอาเมีอง
๒๑๑		นานนั้น แลพรแกนทาัวกหนิมาเลาไหพรญาชเลยีงฟั้งทุกปรการ
๒๑๒		แลัวพรญาชเลยิงกเอาพรญาแกนทา้วลองลงมาถวายบังคม แต
๒๑๓		สมเด็จ็พรบรมราชาธิราชเจ้าถึงกรุงอยุทอยา แลัวพรญาชเลยีงกทูล
๒๑๔		แถลงการอั้นพรญาแพงพรญาลีมฉิงเอาเมอีงนานนั้นแลต้วพรญาแกน
๒๑๕		ทา้วกหนิมานั้นทูลแกผู่เปนเจ้าทุกปรการ จึงสมเด็จ็พรบรมราชาธิ
๒๑๖		ราชเจ้ากกล้าวกรัรุณาแกพรญาแกนท้าว แล้วไหพรราชทานรังวัน
๒๑๗		แกพรญาทังสอง ๆ กลาพรบรมราชาธิราชเจ้าคินไปเมิองชเลยิง ๏
๒๑๘		สอนไนพรณครหลวงนั้นไส้ หดุงขอมผู้หนึงได้ญินวามิกำนฎผู้
๒๑๙		เปนเจ้าไปยัให้สงเจ้าอยาดไป้ยยั้งอยุทธญา หดุงขอมกคอนดูฉตา
๒๒๐		เจัาอยาดกรูวาเจ้าอยาดจมิบุน