พระสุตตันตปิฎก เล่ม ๗ สังยุตตนิกาย สคาถวรรค - วนสังยุต - ๑๑. อโยนิโสมนสิการสูตร

จาก วิกิซอร์ซ
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

พระสุตตันตปิฎก เล่ม ๗ สังยุตตนิกาย สคาถวรรค - วนสังยุต - ๑๑. อโยนิโสมนสิการสูตร

[พระไตรปิฎก ฉบับธรรมทาน]

อโยนิโสมนสิการสูตรที่ ๑๑
อกุศลวิตกเกิดเพราะมนสิการไม่แยบคาย
[๗๘๙] สมัยหนึ่ง ภิกษุรูปหนึ่ง พำนักอยู่ในแนวป่าแห่งหนึ่งในแคว้นโกศล สมัย

นั้นแล เธอไปที่พักในกลางวัน ตรึกอกุศลวิตกอันลามกคือกามวิตกพยาบาทวิตก และ

วิหิงสาวิตก ฯ

[๗๙๐] ครั้งนั้นแล เทวดาผู้สิงอยู่ในแนวป่านั้น มีความเอ็นดู ใคร่ประโยชน์ แก่

ภิกษุนั้น หวังจะให้ภิกษุนั้นสังเวช จึงเข้าไปหาถึงที่อยู่ ครั้นแล้วได้กล่าวกะภิกษุนั้น

ด้วยคาถาว่า

ท่านถูกวิตกกิน เพราะมนสิการไม่แยบคาย ท่านจงละมนสิการไม่

แยบคายเสีย และจงใคร่ครวญโดยแยบคาย ท่านปรารภพระศาสดา

พระธรรม พระสงฆ์ และศีลของตนแล้วจะบรรลุความปราโมทย์ ปีติ

และสุขโดยไม่ต้องสงสัย แต่นั้นท่านจักเป็นผู้มากด้วยความปราโมทย์

จักกระทำที่สุดแห่งทุกข์ได้ ฯ

ลำดับนั้นแล ภิกษุนั้น เป็นผู้อันเทวดานั้นให้สังเวชถึงซึ่งความสลดใจแล้วแล ฯ

ดูเพิ่ม[แก้ไข]