พระสุตตันตปิฎก เล่ม ๗ สังยุตตนิกาย สคาถวรรค - วนสังยุต - ๑๒. มัชฌันติกสูตร

จาก วิกิซอร์ซ
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

พระสุตตันตปิฎก เล่ม ๗ สังยุตตนิกาย สคาถวรรค - วนสังยุต - ๑๒. มัชฌันติกสูตร

[พระไตรปิฎก ฉบับธรรมทาน]

มัชฌันติกสูตรที่ ๑๒
ว่าด้วยกาลกำลังเที่ยงวัน
[๗๙๑] สมัยหนึ่ง ภิกษุรูปหนึ่ง พำนักอยู่ในแนวป่าแห่งหนึ่งในแคว้นโกศล ฯ
[๗๙๒] ครั้งนั้นแล เทวดาผู้สิงอยู่ในป่านั้น เข้าไปหาถึงที่อยู่ ครั้น

แล้วได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ในสำนักของภิกษุนั้นว่า

ในกาลกำลังเที่ยงวัน เมื่อนกทั้งหลายจับเจ่าแล้ว ภัยนั้นย่อมปรากฏแก่

เรา ประดุจป่าใหญ่ส่งเสียงอยู่ ฯ

ภิ. ในกาลกำลังเที่ยง เมื่อนกทั้งหลายจับเจ่าแล้ว ความยินดีนั้นย่อมปรากฏ

แก่เรา ประดุจป่าใหญ่ส่งเสียงอยู่ ฉะนั้น ฯ

ดูเพิ่ม[แก้ไข]