ข้ามไปเนื้อหา

หน้า:กม ร ๕ (๑) - ๒๔๓๖.pdf/269

จาก วิกิซอร์ซ
หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
เล่ม ๑
257
ลักษณเรียกภาษีไม้ขอนสักไม้กระยาเลย

ยังไม่มีกำหนด ราษฎรก็ได้ความเดือดร้อน บางทีราษฎรจะล่องแพไม้เปนต้นเปนท่อนลงมา กลัวเจ้าภาษีจะชักภาษียักเลื่อยเปนกระดานมัดเปนแพล่องลงมาบ้าง ต่อเปนเรือใหญ่น้อยล่องลงมาขายบ้าง เจ้าภาษีเรียกภาษีบ้าง ไม่ได้เรียกบ้าง เงินแผ่นดินก็ตกขาดไป บางทีเจ้าภาษีตั้งเรียกภาษีอยู่แควนี้ ราษฎรลูกค้ายักล่องแพไม้ไปเสียแควอื่นบ้าง ยักล่องหนีภาษีบ้าง เจ้าภาษีเก็บไม่ได้บ้าง ก็ฃาดประโยชน์เงินแผ่ดินไป บางทีราษฎรล่องแพไม้ลงมาจวนถึงภาษีน้ำเซี่ยวพวนฃาดแพแตกล่องเลยเกินภาษีไป เจ้าภาษีจับว่าลักล่องแพไม้เกีนภาษีกำหนดที่เกินเพียงไรไม่เกินเพียงไร ก็ยังไม่มีราษฎรลูกค้าก็ได้ความเดือนร้อน จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มีคำประกาศสำหรับภาษีไม้ขอนสักไม้กระยาเลยไว้ว่า ตั้งแต่นี้สืบไป ๚ะ

ข้อภาษีไม้ขอนสักไม้กระยาเลย ให้เปนภาษีคอเวอนแทนต์ทำ พระราชทานเงินลด ฯะ

ข้อเดิมราษฎรลูกค้าล่องไม้ขอนสักไม้กระยาเลยลงมาทางแควเมืองกำแพงเพชรทาง ๑ แควใหญ่ทาง ๑ สองทางรวมกันที่เมืองนครสวรรค์ เจ้าภาษีได้ตั้งเรียกภาษีที่เมืองไชยนาทใต้เมืองนครสวรรค์ บัตนี้มีราษฎรลูกค้าบาง

๓๓