ด้วยทรงพระราชดำริห์ว่า เสนาบดีว่าการต่างประเทศได้นำความขึ้นกราบบังคมทูลพระกรุณาทราบใต้ฝ่าลอองธุลีพระบาทว่า คนต่างประเทศที่เข้ามาอยู่ในพระราชอาณาเขตรนี้บางคนมีความขัดข้องอยู่ เมื่อได้ตบแต่งกันแล้ว ฤๅคิดจะตบแต่งกันแล้ว จะมีการแลจะพิสูทธ์ว่าได้แต่งงานเปนสามีภิริยากันถูกต้องตามกฎหมายแห่งพระราชอาณาจักรนี้ แลว่า เพราะเหตุฉนี้การจึ่งปรากฎว่า ควรที่จะประกาศเปนพระราชบัญญัติอธิบายความให้คนเหล่านั้นทราบไว้ว่า มีข้อความตามกฎหมายว่าแต่งงานเปนสามีภิริยากันถูกต้องอย่างไร แลเมื่อผู้ที่จะแต่งงานกันทั้งสองฝ่ายก็ดี ฤๅแต่ฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดก็ดี เปนคนต่างประเทศแล้ว จะควรพิสูทธให้เปนหลักฐานในการแต่งงานอย่างไรด้วย จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัตินี้สืบไปดังนี้ว่า
มาตรา๑การแต่งงานตามกฎหมายแลธรรมเนียมฝ่ายสยามนั้นเปนการปฏิญญาณสัญญากันในระหว่างสามีกับภิริยาซึ่งมีข้อสำคัญตามปรกติใช้ได้เหมือนกันข้อสัญญากันอย่างอื่น ๆ แลเหตุฉนั้นเมื่อได้แสดงถ้อยคำปฏิญญาณต่อกัน ฤๅได้ทำการมงคลพิธีให้เปนที่ปรากฎชัดเจนว่า ชายหญิงทั้งสองฝ่ายนั้นยินยอมพร้อมใจกันสมัคที่จะเปนสามีภิริยาต่อกัน แลฝ่ายชายก็ดี ฤๅฝ่ายหญิงก็ดี ไม่ได้กระทำการอันเปนที่ต้องห้ามตามกฎหมายฉนั้นแล้ว ก็นับว่าเปนอันได้กระทำการแต่งงานกันถูกต้องใช้ได้ตามกฎหมาย
