ข้ามไปเนื้อหา

หน้า:กม ร ๕ - ๒๔๕๑.pdf/206

จาก วิกิซอร์ซ
หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
น่า ๑๙๔
ศก ๑๒๗
 

ถ้าแลคนที่หนีนั้นเปนนักโทษต้องรวางโทษถึงประหารชีวิตร์ก็ดี หรือจำคุกตั้งแต่สิบห้าปีขึ้นไปก็ดี ท่านว่ามันผู้เปนเจ้าพนักงานที่ประมาทละเลยนั้นต้องรวางโทษจำคุกตั้งแต่สามเดือนขึ้นไปจนถึงสามปี แลให้ปรับตั้งแต่ห้าสิบบาทขึ้นไปจนถึงห้าร้อยบาทด้วยอีกโสดหนึ่ง

แต่ถ้าจับตัวนักโทษที่หนีนั้นคืนมาได้ภายในสี่เดือน ท่านว่าโทษที่มันผู้เปนเจ้าพนักงานอันมีความประมาทนั้นได้รับมาแล้วเพียงใด ให้เปนอันยุติแต่เพียงนั้น ไม่ต้องลงอาญาแก่มันต่อไป

มาตรา ๑๗๐

ผู้ใดต้องโทษถูกบังคับให้อยู่ภายในเขตร์ที่อันมีกำหนดก็ดี มิให้เข้าไปในเขตร์ที่ใดก็ดี ถ้าแลมันออกไปจากเขตร์ที่ ๆ ท่านกำหนดให้อยู่ก็ดี หรือเข้าไปในที่ซึ่งท่านห้ามไว้มิให้ไปก็ดี ท่านว่ามันต้องรวางโทษจำคุกไม่เกินกว่าปีหนึ่ง แลให้ปรับไม่เกินกว่าห้าร้อยบาทด้วยอีกโสดหนึ่ง

มาตรา ๑๗๑

ในการที่จะพิพากษากำหนดโทษผู้มีความผิดที่กล่าวในหมวดนี้นั้น ท่านให้ศาลพิเคราะห์ดูกำหนดโทษเดิมของมันก่อน คือว่าตามกำหนดโทษเดิมนั้นมันจะยังต้องติดคุกหรือยังจะต้องอยู่ในที่มีเขตร์บังคับอีกช้านานเท่าใด แลฐานโทษเดิมของมันหนักเบาเพียงใด ให้ศาลกำหนดโทษใหม่ตามควรแก่กำหนดเวลาแลลักษณของโทษเดิม