ข้ามไปเนื้อหา

หน้า:กม ร ๕ - ๒๔๕๑.pdf/211

จาก วิกิซอร์ซ
หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
ศก ๑๒๗
น่า ๑๙๙
 

ว่าเมื่อไปนั้นมันมิได้รู้ว่าเปนการประชุมพวกอั้งยี่หรือส้องโจรผู้ร้าย แลมิได้รู้ว่าประชุมในการอั้งยี่หรือการโจรผู้ร้าย พิสูทธ์ได้เช่นนั้น ท่านจึงมิให้เอาโทษแก่มัน

มาตรา ๑๘๐

ผู้ใดกระทำการอุดหนุนแก่พวกอั้งยี่ก็ดี แก่พวกที่สมคบกันเปนส้องโจรผู้ร้ายก็ดี ด้วยประการหนึ่งประการใดดังกล่าวต่อไปในมาตรานี้ คือว่า

(๑)ช่วยหาที่สำนักแลที่ประชุมให้ก็ดี

(๒)ช่วยชักชวนคนให้เปนสมาชิกหรือเปนพรรคพวกก็ดี

(๓)ให้เงินหรือช่วยอุปการะด้วยประการอย่างอื่นก็ดี

(๔)ช่วยจำหน่ายทรัพย์ที่พวกส้องโจรผู้ร้ายได้มาโดยได้กระทำความผิดก็ดี

ท่านว่ามันผู้กระทำการดังกล่าวมานี้มีความผิด ต้องรวางโทษฐานเปนอั้งยี่หรือเปนพวกส้องที่สมคบกันเปนโจรผู้ร้ายนั้น

มาตรา ๑๘๑

ถ้าหากว่าอั้งยี่พวกใดแม้แต่คนเดียวไปกระทำความผิดที่เปนความมุ่งหมายของอั้งยี่จำพวกนั้นก็ดี บุคคลที่ได้สมคบเข้าส้องโจรผู้ร้ายแม้แต่คนเดียวไปกระทำความผิดที่เปนความประสงค์ของส้องโจรผู้ร้ายจำพวกนั้นก็ดี ท่านว่ามันผู้พรรคพวกที่ไปด้วยก็ตาม