๑๕ แห่งบรรพ ๓ นั้น ท่านให้ใช้บังคับในการจัดทรัพย์สินของผู้ไม่อยู่เพียงที่ไม่ขัดขวางฤๅไม่แย้งกับความในส่วนนี้
มาตรา๖๔ถ้าบุคคลได้ไปจากภูมิ์ลำเนาฤๅถิ่นที่อยู่ และตราบเท่าเจ็ดปีไม่มีใครทราบแน่ว่าเปนตายร้ายดีอย่างไร เมื่อผู้ใดผู้หนึ่งซึ่งมีส่วนได้เสียฤๅพนักงานอัยการร้องขอต่อศาล ๆ จะสั่งให้บุคคลเช่นนั้นเปนคนสาบสูญก็ได้
วิธีเดียวกันนี้ท่านให้ใช้ตลอดถึงบุคคลซึ่งได้ไปถึงสมรภูมิ์แห่งสงคราม ฤๅไปตกอยู่ในเรือเมื่ออับปาง ฤๅไปตกต้องในฐานที่จะเปนภยันตรายแก่ชีวิตประการอื่นใด หากนับแต่เวลาเมื่อสงครามได้สิ้นสุดลงแล้ว ฤๅนับแต่เมื่อเรืออับปาง ฤๅนับแต่เมื่อภยันตรายประการอื่น ๆ ได้ผ่านพ้นไปแล้วนั้น ได้เวลาถึงสามปียังไม่มีใครทราบว่าบุคคลนั้นเปนตายร้ายดีอย่างไร
มาตรา๖๕บุคคลอันศาลได้มีคำสั่งให้เปนคนสาบสูญแล้วนั้น ท่านให้ถือว่า ถึงความตายเมื่อครบกำหนดระยะเวลาดังได้ระบุไว้ในมาตราก่อนนั้น
มาตรา๖๖ถ้าพิศูจน์ได้ว่าบุคคลที่สาบสูญนั้นยังคงมีชีวิตอยู่ก็ดี ฤๅว่าตายในเวลาอื่นผิดไปจากเวลาดังระบุไว้ในมาตราก่อนนั้นก็ดี เมื่อบุคคลผู้นั้นเอง ฤๅผู้ใดผู้หนึ่งผู้มีส่วนได้เสีย ฤๅพนักงานอัยการร้องขอต่อศาล ๆ จะต้องถอนคำสั่งแสดงความ
