พิศูจน์ได้ว่าถ้ามิได้นิ่งเสียเช่นนั้นนิติกรรมอันนั้นก็คงจะมิได้ทำขึ้นเลย
มาตรา๑๒๕ถ้าคู่กรณีต่างได้ทำการด้วยกลฉ้อฉลทั้งสองฝ่ายด้วยกัน ท่านว่า ฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดจะหยิบยกข้อฉ้อฉลนั้นขึ้นอ้างเพื่อบอกล้างการนั้นฤๅเพื่อเรียกค่าสินไหมทดแทนหาได้ไม่
มาตรา๑๒๖การข่มขู่ที่จะทำให้การใดตกเปนโมฆียะนั้นจะต้องเปนอันถึงขนาดที่จะจูงใจผู้ถูกข่มขู่ให้มีมูลต้องกลัวจะเกิดความเสียหายเปนภัยแก่ตนเอง แก่สกุลแห่งตน ฤๅแก่ทรัพย์สินของตน เปนภัยอันใกล้จะถึงและอย่างน้อยร้ายแรงเท่ากับที่จะพึงกลัวต่อการอันเขากรรโชกเอานั้น
มาตรา๑๒๗การขู่ว่าจะใช้สิทธิอันใดอันหนึ่งตามปรกตินิยมก็ดี เพียงแต่ความกลัวเพราะนับถือยำเกรงก็ดี ท่านหาจัดว่าเปนการข่มขู่ไม่
มาตรา๑๒๘การข่มขู่ย่อมทำให้นิติกรรมเสื่อมเสีย แม้ถึงบุคคลภายนอกจะเปนผู้ข่มขู่
มาตรา๑๒๙ในการวินิจฉัยคดีข้อสำคัญผิดก็ดี กลฉ้อฉลก็ดี ข่มขู่ก็ดี ท่านให้พิเคราะห์ถึงเพศ อายุ ฐานะ อนามัย และนิสสัยใจคอของผู้เจ้าทุกข์ ตลอดถึงพฤติการณ์อื่นทั้งปวงอันอาจเปนน้ำหนักแก่การนั้นด้วย
