หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
แด่คุณแม่
| อินทรวิเชียรฉันท์ ๑๑ | ||
| มารดามลายจาก | มตะพรากนิรารอน | |
| ลูกแสนจะอาวรณ์ | มนะนึกรำลึกตรอง | |
| ก่อนเคยธำรงสุข | นิรทุกขะทั้งผอง | |
| แต่นี้สุชลนอง | ชลเนตรก็คลอนัยน์ | |
| โอ้แม่พระคุณล้ำ | วทะคำมิอาจไข | |
| ลูกแสนจะอาลัย | สติน้อมคนึงคุณ | |
| ฟูมฟักถนอมมา | กษิราก็ดื่มจุน | |
| ชุ่มชื่นและแช่มชุณ- | หชีวิตดำรงกมล | |
| ยามเจ็บสิแม่เฝ้า | ทนุเช้าและค่ำนาน | |
| ใครเล่าจะเปรียบปาน | บมิเทียบและเทียมทัน | |
| ความรักอะไรเล่า | มหะเท่าสิแม่นั้น | |
| แม้ถึง ณ ชีวัน | สละได้เพราะลูกรัก | |
| ชนนีก็ภูผา | พสุธามิใหญ่ศักดิ์ | |
| เทียมเท่าสิแม่ภัก- | ดิอนันต์คุณานาน | |
