๒) ต่อจากหน้าจะได้พิจารณาถึงพระยาเทพหัสดิน, นายร้อยโทเผ่าพงษ์, นายดาบผุดพันธ์, นายร้อยตรีบุญมาก และนายร้อยเอกดาส บุญญเสฐ จำเลย ว่าได้กระทำผิดอย่างใดหรือไม่ และถ้ากระทำผิดแล้วเกี่ยวข้องกับผู้ใดอย่างไร ข้อนี้ได้ความจากนายผาด ยมานนท์, นายชั้น มั่นมโน, นายชลอ และนายชาย พะยานโจทก์ว่า เมื่อกลางปี พ.ศ. ๒๔๘๑ ก่อนนายชลอไปหาพระยาเทพหัสดิน ราว ๑๐ วัน นายชั้นคนขับรถของนายร้อยโทเผ่าพงษ์ ได้ขับรถยนตร์พานายร้อยโทเผ่าพงษ์, นายดาบผุดพันธ์, นายร้อยตรีบุญมาก, นายยิ่ง ศรีดารานนท์ และนายชลอ ไปหานายผาด พะยานโจทก์ที่ตลาดพลู นายผาดและนายชลอ พะยานโจทก์เบิกความต้องกันว่า นายร้อยโทเผ่าพงษ์ได้แนะนำให้นายชลอรู้จักกับนายผาด แล้วพูดว่าไว้เนื้อเชื่อใจได้ ทันได้นั้นนายร้อยตรีบุญมาก ได้พูดว่าไว้ใจได้แน่หรือ นายร้อยโทเผ่าพงษ์รับรอง นายร้อยตรีบุญมากจึงได้พูดว่า ถ้าไว้ใจได้จะให้ทำอะไรสักอย่างหนึ่ง นายชลอรับปากว่าได้ นายร้อยโทเผ่าพงษ์ได้พูดรับรองอีกครั้งหนึ่งว่าว่าไว้ใจได้จริง ๆ นายร้อยตรีบุญมาก จึงได้พูดกับนายชลอว่า ถ้าทำการสำเร็จแล้วจะให้เงินเป็นหมื่น ๆ และจะเลี้ยงดูจนตลอดชีวิตรวมทั้งครอบครัวด้วย นายชลอจึงว่า จะให้ทำอะไร ร้อยร้อยโทเผ่าพงษ์ตอบว่า แล้วจึงค่อยรู้
นายชั้นพะยานโจทก์เบิกความว่า ได้พักอยู่ในบ้านของนายร้อยโทเผ่าพงษ์ ซึ่งอยู่ห่างจากหลังบ้านพระยาเทพหัสดินราวเส้นเศษ ได้เห็นนายยิ่ง, นายชลอ, นาายร้อยโทเผ่าพงษ์และนายดาบผุดพันธ์ขึ้นรถไปเที่ยวกันเสมอ และได้เคยพานายชลอไปส่งที่บ้านของนายร้อยโทเผ่าพงษ์บ่อย ๆ ถัดจากนายร้อยโทเผ่าพงษ์ได้พานายชลอกับพวกไปที่บ้านนายผาดที่ตลาดพลูได้สัก ๑๐ วัน ได้เห็นนายดาบผุดพันธ์ซึ่งอยู่บ้านเดียวกับนายร้อยโทเผ่าพงษ์ มารับนายชลอไปบ้านเขา เพื่อให้พบปะกับผู้ใหญ่ซึ่งนายชลอได้พบปะพูดจากับพระยาเทพหัสดิน, พระสุรรณชิต, นายร้อยโทเผ่าพงษ์, นายร้อยตรีบุญมาก และหลวงสงครามวิจารณ์กับพวกดังกล่าวแล้วข้างต้น ต่อ
