เมื่อได้ยินเสียงเอะอะให้รับนายชลอขึ้นรถยนตร์แล้วขับไปโดยเร็วที่สุดจะไปทางไหนก็ตามใจ แล้วนายชั้นได้ขับรถยนตร์ไปจอดที่หน้ากองพันทหารราบที่ ๒ เดิม ส่งนายชลอลงจากรถยนตร์ ส่วนนายชั้นได้ไปจอดรถอยู่ห่างจากนายชลอราว ๑ เส้น และเดินเครื่องค่อย ๆ อยู่ สักครู่หนึ่งหลวงพิบูลสงครามกับพวกก็ขับรถยนตร์แล่นอย่างเร็วมากผ่านไปทางนั้น นายชลอจะยิงแต่ยิงไม่ทัน และเมื่อยิงไปแล้วเกรงว่าจะไม่ถูกหลวงพิบูลสงคราม และเรื่องจะแตกจึงงดเสีย ต่อจากนั้นนายชั้นก็ขับรถยนตร์มารับนายชลอ แล้วไปรับนายดาบผุดพันธ์ที่เชิงสะพานมัฆวาฬ นายดาบผุดพันธ์ได้ต่อว่านายชลอว่าทำไมไม่ยิง นายชลอตอบว่ายิงไม่ทันรถแล่นเร็วมากแล้วจึงมอบปืนและกะสุนให้นายดาบผุดพันธ์ไป เมื่อขับรถยนตร์ไปถึงบ้านนายร้อยโทเผ่าพงษ์ ได้ถามนายดาบผุดพันธ์ว่าเป็นผลสำเร็จไหม นายดาบผุดพันธ์ตอบว่าไม่เป็นผลสำเร็จและพูดต่อไปว่า วันหลังจึงค่อยทำกันใหม่ ต่อมาราวเดือนเศษนายร้อยโทเผ่าพงษ์, นายดาบผุดพันธ์ และนายยิงได้พานายชลอไปที่สามแยกเกียกกาย บางกระบือ ได้พบหลวงสงครามวิจารณ์กับชายอีกคน ๑ ไม่รู้จักชื่อ แล้วเห็นนายร้อยโทเผ่าพงษ์และนายดาบผุดพันธ์ เดินตามหลวงส่งครามวิจารณ์กับชายคนนั้นไปทางท่าน้ำ ต่อมาได้ทราบว่าหลวงพิบูลสงครามถูกวางยาพิษ
โจทก์มีนายร้อยโทชิต ไทยอุบล มาเบิกความเป็นพะยานว่า พะยานเป็นทันตแพทย์และชอบพอกับพระยาเทพหัสดินมาช้านานแล้ว ตั้งแต่ครั้งรับราชการอยู่ใต้บังคับบัญชาของพระยาเทพหัสดินเมื่อเป็นผู้บัญชาการกองพลทหารบกที่ ๔ พระยาเทพหัสดินเคยให้ทำฟันเสมอมา เมื่อต้นเดือนมกราคม พ.ศ. ๒๔๘๑ พระยาเทพหัสดินได้ใช้ให้คนมาตามให้ไปหาที่บ้าน พะยานเข้าใจว่าจะให้ทำฟัน จึงได้นำเครื่องมือสำหรับทำฟันไปด้วย ครั้นไปถึงพระยาเทพหัสดินหาได้ทำฟันไม่ กลับถามทุกข์สุขและการทำมาหากิน แล้วพระยาเทพหัสดินได้พูดกับพะยานว่า การปกครองนั้นไม่ใช่ของง่าย ได้คนที่ไม่มีความรู้และเอาพวกพ้องมา ราษฎรก็ฉิบหายหมด หลวงพิบูลสงครามซึ่ง
