หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
วาทะ
พระสุวรรณสามโพธิสัตว
ตรัสโต้ตอบกับพญากบิลยักษ พระเจ้ากรุงกาสี
| สาม | – | อิชนมฺหิ หญฺญเต ทีปิ | นาโค ทนฺเตสุ หญฺญเต |
| อถ เกน นุ วณฺเณน | วิทฺเธยฺยํ มํ อมญฺญถ ฯ | ||
| เสือที่ถูกฆ่าก็เพราะหนัง | ช้างที่ถูกฆ่าก็เพราะงา | ||
| ส่วนตัวฃ้าที่ท่านมาสำคัญว่าควรฆ่า เพราะเหตุดังฤๅ ฯ | |||
| กบิล | – | มิโค อุปฏฺฐิโต อาสิ | อาคโต อุสุปาตนํ |
| ตํ ทิสฺวา อุพฺพิชฺฌิ สาม | เตน โกโธ มมาวิสิ ฯ | ||
| แน่ะ เจ้าสาม | เนื้อยืนอยู่ใกล้มาถึงที่ยิงด้วยศร | ||
| แต่พอเหนเจ้าก็วิ่งหนีไปเสีย | เพราะเหตุนั้น ฃ้าจึ่งโกรธเจ้า ฯ | ||
| สาม | – | ยโต สรามิ อตฺตานํ | ยโต ปตฺโตสฺมิ วิญฺญุตํ |
| น มํ มิคา อุตฺภสนฺติ | อรญฺเญ สาปทานิปิ | ||
| ฃ้ายังนึกได้ถึงตัวฃ้าว่า | ตั้งแต่เล็กจนคุ้มใหญ่มา | ||
| ฝูงเนื้อกับทั้งสัตวร้ายในป่า | หาสดุ้งกลัวฃ้าไม่ | ||
| (ด้วยอานุภาพแห่งจิตต์เมตตา) | |||
| กบิล | – | น ตทฺทส มิโค สาม | กิมฺตาหํ อลิกํ ภเณ |
| โกธโลภาภิภูตาหํ | อุสุํ เต ตํ อวสฺสชึ ฯ | ||
| แน่ะ เจ้าสาม เนื้อเหนเจ้าแล้วหนีไปหามิได้ | |||
| ฃ้าจะพูดมุสาต่อเจ้าไปไยเล่า | |||
| ที่จริงฃ้าถูกความโกรธแลความโลภครอบงำแล้ว | |||
| จึ่งปล่อยศรไปให้ถูกเจ้า ฯ | |||
