ที่สถานเสาวภามีรูปหม่อมเจ้าหยิงบันลุสิริสารหย่างปั้นครึ่งตัวหล่อด้วยทองสัมริทธิ์ตั้งหยู่รูปหนึ่ง เปนอนุสรน์ซึ่งเทอเปนมูลเหตุไห้เกิดสถานปาสเตอร์ไนเมืองไทย ฉันไปเห็นรูปนั้นเมื่อไดก็นึกว่าเทอคงไปสู่สุคติภูมิ เพราะชีวิตของเทอช่วยชีวิตเพื่อนมนุสไนเมืองไทยได้มาก
เมื่อคราวประชุมเทสาภิบาลไน พ.ส. 2456 ที่ประชุมปรึกสาตกลงกันว่าจะตั้งโอสถสาลา (เวลานั้นเรียกโอสถสถาน) ขึ้นตามหัวเมือง ความคิดที่จะตั้งโอสถสาลานั้น ไนบริเวนเมืองหนึ่งจะไห้มีโอสถสาลาแห่งหนึ่ง มีเรือนที่หยู่ของหมอ มีห้องรักสาคนไข้ และมีร้านขายยาต่าง ๆ รวมหยู่ด้วยกัน ส้างด้วยเงินบอกบุญเรี่ยไร ไห้หมอหลวงประจำเมืองเปนผู้จัดการโอสถสาลานั้น และไห้ได้ส่วนกำไรเปนประโยชน์ของตนด้วยไนการบางหย่างที่รัถบาลอนุญาต
การรักสาไข้ที่โอสถสาลานั้น ไห้หมอหลวงไช้เวลานอกหน้าที่ คือ ที่ต้องไปตรวดเรือนจำและรักสาข้าราชการเปนต้น รับรักสาไข้เจ็บไห้ราสดรที่ไปยังโอสถสาลาแต่เวลา 3 โมงเช้า (9 นาลิกา) จนเที่ยงวันทุกวัน แล้วแต่ไครจะขอไห้ตรวดและรักสาโรค หรือรักสาบาดเจ็บ และไห้ปลูกฝี ไห้หมอทำไห้เปนทาน
ยารักสาโรคต่าง ๆ นั้นไห้เปนของตัวหมอขายเอง รัถบาลขาย
