หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
๙
| ทุกข์อะไรก็ไม่เหมือน ถึงจะมีเข้าของสักห้องเรือน |
| ไม่ชื่นเหมือนคนรักสักราตรี ถ้ามีคู่สู่สมภิรมย์รื่น |
| ทุกวันคืนปรีดิ์เปรมเกษมศรี ถ้าไม่ได้เหมือนหมาย |
| ตายเสียดี ไปเกิดมีชาติน่าคอยท่าน้อง โอ้ว่ากรรม |
| จำเภาะพระเคราะห์รุด หมายได้นุชเดือนเก้ายิ่งเศร้า |
| หมอง เห็นเมฆมืดเวหาฟ้าคนอง พยับฟองฝนสาด |
| อยู่ปราดปราย พยุเยือกโยกมาฟ้าก็แลบ ดูวับแวบแวว |
| วับแล้วดับหาย เหมือนเห็นขวัญเนตรวับแล้วลับกาย |
| ราวกับสายฟ้าแลบแปลบโพยม พิรุณโรยโปรยมา |
| เวลาดึก คนึงนึกถึงนางสำอางโฉม ถ้าเหาะได้จะ |
| ไปพาเอามาโลม ประคองโฉมโลมเล่นไม่เว้นวาง |
| นี่จนจิตรฤทธีหามีไม่ ยิ่งคิดไปสารพัดจะขัดขวาง ระ |
| ทวยทอดกอดหมอนลงนอนคราง กลัวจะค้างมรสุม |
| กลุ้มหัวใจ ยิ่งคิดคิดจิตรคล้อยละห้อยหา ชลนา |
| เอิบอาบพิลาปไหล กลางคืนหนาวกลางวันร้อนอ่อน |
