หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
๑๔
| ครึกเสียงกึกก้อง ระฆังฆ้องกลองแซ่ทั้งแตรสังข์ |
| ประดังเสียงเพียงพื้นพิภพพัง มีทุกครั้งดังทุกคราว |
| ฉาวทุกที โอ้ว่าดวงจันทร์เจ้าดูเศร้าหมอง ไม่ผุดผ่อง |
| เผือดอับพยับสี อยู่ในปากราหูอสุรี มีนาทีปล่อยปละ |
| สละกัน แต่ตัวพี่มิได้มีนาทีชื่น ทุกวันคืนเฝ้าวิโยค |
| ด้วยโศกศัลย์ ครวญคนึงถึงมิตรที่ติดพัน พี่ชมจันทร์ |
| ต่างเจ้าเยาวมาลย์ เมื่อวันที่เทศนามหาชาติ ได้เห็น |
| นาฏนุชนงค์ยอดสงสาร สัปรุษคับคั่งฟังกุมาร ชัชวาลย์ |
| แจ่มแจ้งด้วยแสงเทียน พี่ฟังธรรมเทศน์จบไม่พบน้อง |
| เที่ยวเมียงมองเลี้ยวลัดฉวัดเฉวียน ไม่พบพักตร์ |
| เยาวมาลย์ในการเปรียญ ก็วนเวียนมาบ้านรำคาญใจ |
| ถึงฤดูเดือนอ้ายไม่ได้สมร ยิ่งหนาวนอนกอดประทับ |
| ไม่หลับไหล ถึงกอดหมอนนอนนิ่งแล้วผิงไฟ ไม่อุ่นใจ |
| เหมือนกอดแม่ยอดรัก พี่เปนทุกข์ทุกเดือนเหมือนจะ |
| ม้วย ใครจะช่วยทุกข์ได้ไม่ประจักษ์ ให้คับแค้น |
