หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
๒๐
| รักนุชสุดหลงพะวงจิตร จนลืมคิดญาติกาน่าบัดสี |
| ลืมบิดามารดาทั้งตาปี เหมือนไม่มีกระตัญญูดูเถิดเรา |
| พอใจรักแม่เลี้ยงว่าเสียงเพราะ เฝ้าเฉลาะก็ไม่ได้ |
| อะไรเขา รักคนอื่นลืมตัวจนมัวเมา อุส่าห์เฝ้าอยู่ |
| ไม่ไปข้างไหนเลย จะได้ฤๅมิได้ไม่รู้แน่ เห็นจะ |
| แก่เสียเปล่าแล้วเราเอ๋ย สงสารใจใจคิดจะชิดเชย |
| สงสารตัวตัวเอ๋ยจะเอกา สงสารมือมือหมายจะก่ายกอด |
| สงสารปากปากพลอดไม่นักหนา สงสารอกอกโอ้อนิจจา |
| ใครจะมาแอบอกให้อุ่นใจ สงสารหลังหลังหมายจะ |
| ได้จุด สงสารสุดเวทนาน้ำตาไหล สงสารตาตาพี่ |
| แต่นี้ไป จะดูใครต่างเจ้าจะเปล่าตา โอ้อกเรามี |
| กรรมทำไฉน จึงจะได้แนบชิดขนิษฐา ได้แต่ชื่อ |
| ไว้ชมตรมอุรา ถึงได้ผ้าไว้ห่มก็ตรมใจ ถึงได้แหวน |
| ได้ชมก็ตรมจิตร ไม่เหมือนได้มิ่งมิตรพิศไสม ได้ของ |
| อื่นหมื่นแสนทั้งแดนไตร ไม่เหมือนได้นิ่มน้องประคอง |
