หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
๒๒
| มิ่งมิตรพิษสมัย พอลงเอยให้แม่สื่อถือเอาไป แต่ละ |
| ใบราคาถึงตำลึงทอง บ้างก็ถูกแม่สื่อหลอกปอกเอา |
| หมด เจ็บอกอดอับอายเสียดายของ ถ้าแม่สื่อซื่อ |
| ตรงคงได้ครอง เปนหอห้องเรือนเรือเปนเชื้อวงศ์ |
| บ้างก็รักเขาข้างเดียวลงเขี้ยวเขน บ้างก็เปนสังการี |
| ศึกชีสงฆ์ วิไสยพระทุกวัดขัดทุกองค์ ถ้าลาภตรง |
| มาหาเปลื้องผ้าไตร บ้างก็ถูกลมหลอกออกมาเก้อ |
| ชักสพานแหงนเถ่อน้ำตาไหล ไม่ได้เมียเสียของร้อง |
| เอาใคร กลับบวชใหม่สวดมนต์ไปจนตาย เขาว่า |
| พระคราวนั้นก็ขันอยู่ บวชเณรรู้ไว้เปนศิษย์ดังจิตร |
| หมาย ท่านจับสึกสักหน้าพากันอาย พวกหญิงชาย |
| ฦๅดังทั้งพิภพ เพราะโลกีย์ฟั่นเฝือเหลือสละ แต่เปน |
| พระแล้วยังคิดผิดขนบ นี่ฤๅคฤหัษฐจะไม่โลภละ |
| โมภมบ ให้ปรารถเรื่องผู้หญิงประวิงวน จะพรรณนาว่า |
| ไปไหนจะหมด เหลือกำหนดนับไม่เสร็จเหมือนเม็ดฝน |
