หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
๒๕
| ที่จริงจิตรฉันไม่กล้าจะฆ่าใคร ตั้งหม้อใหญ่กระนั้นดี |
| ฉันเอง แต่ความรักรักจริงไม่ทิ้งรัก ยังไม่หักได้ก่อน |
| ลงนอนเขลง น่าหัวร่อหนอเราไม่เข้าเพลง พูดเอา |
| เองแก้เองออกวุ่นวาย ด้วยความรักหนันแน่นแสน |
| จะคลั่ง เหลือกำลังที่จะหักให้รักหาย ถ้าสมรัก |
| นั่นแลฉันพลันสบาย ไม่เหมือนหมายแล้วเห็นไม่เปน |
| คน ทำกะไรโฉมเฉลาจะเข้าใกล้ ฉันจะได้ฝากรักเสีย |
| สักหน ขอเปนข้านางงามไปตามจน จะสู้ทนทุบถอง |
| ให้น้องใช้ ยิ่งรำพรรณปั่นป่วนรัญจวนจิตร ถ้าแม้นผิด |
| ที่นี่แล้วที่ไหน เหมือนหมายไม้กลางป่าพนาไลย |
| สุดวิไสยที่จะมุ่งผดุงปอง จะเอาจริงดังใจไม่ได้แท้ |
| มีก็แต่ทรัพย์นึกไม่ตรึกถอง ถ้านึกได้เหมือนนึกที่ |
| ตรึกตรอง จะนอนร้องลครเล่นให้เย็นใจ นึกนึกแล้ว |
| ก็เปล่าเรายิ่งวุ่น เจ้าประคุณน้ำตาพากันไหล ท่าน |
| เจ้าจอมหม่อมจิตรนี่คิดไป แสนอาไลยเพียงกาย |
| จะวายชนม์ เต็มกระเดือกเสือกกระแด่วอยู่แล้วหนอ |
