หน้า:ประชุมจารึก (ภาค ๒) - ๒๔๗๒.pdf/61

61

หลักที่ ๒๕

จารึกบนฐานพระพุทธรูปวัดหัวเวียง

---

พระพุทธรูปองค์นี้ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศเธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงได้จาก วัดหัวเวียงเมืองไชยาพร้อมกับศิลาจารึกหลักที่ ๒๔ เดี๋ยวนี้ตั้งอยู่ที่พิพิธภัณฑ์สถานสำหรับ พระนคร

พระพุทธรูปสำริดองค์นั้เป็นพระนาคปรก แต่มีข้อประหลาดอยู่อย่างหนึ่ง คือพระหัตถ์ ขวาห้อยอย่างพระมารวิชัย อีกประการหนึ่งองค์พระพุทธรูปไม่ติดกับพระยานาค ข้าพเจ้าจึงสงสัย ว่ารูปพระพุทธเจ้าไม่ใช่รูปเดิมเป็นรูแหล่อทีหลัง ตัวพระยานาคคงจะเป็นของเก่ากว่า

ใต้รูปรพะยานาคนี้มีฐานสี่เหลี่ยม ด้านหน้ามีจารึก ๕ บรรทัดภาษาเขมร ตัวอักษรมีลักษณะคล้ายตัวอักษรหลักที่ ๒๔ ซึ่งได้มาจากวัดหัวเวียงเหมือนกัน แต่ยังมีอักษรแปลกอยู่ อย่างหนึ่ง คือไม้มลายเขียนเป็นสระ เ สองตัวซ้อน () ตามแบบอักษรจารึกในเกาะสุมาตรา

คำจารึกนี้ข้าพเจ้าได้เคยเอาลงพิมพ์กับคำแปลภาษาฝรั่งเศสในจดหมายเหตุมหาวิทยาลัย ฝรั่งเศสเมืองฮานอยเมื่อ ค.ศ. ๑๙๑๘ เป็นเรื่องเจ้าเมือง“ครหิ”สั่งให้หล่อพระพุทธรูปสำริด โดย ได้รับพระราชโองการ พระเจ้า ศรีมัตไตรโลกยราช เมาลิภูษนวรรมเทวะ

พระเจ้าศรีมัตไตรโลกยราช ฯ พระองค์นี้เห็นจะเป็นพระเจ้าแผ่นดินผู้ปกครองประเทศ มะลายูในเกาะสุมาตรา

เหตุที่คำจารึกนเป็นเขมร คือตามที่ปรากฏในจดหมายเหตุจีน เมืองนครหิ คือ จังหวัดไชยาทุกวันนี้ตั้งอยู่ติดกันกับกัมพูชาประเทศข้างใต้