ข้ามไปเนื้อหา

หน้า:ประชุมพงศาวดาร (ภาค ๑๐) - ๒๔๖๑.pdf/84

จาก วิกิซอร์ซ
หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
๔๙

อนึ่งการที่หมื่นฟ้าคิดเพทุบายเอาเมืองละพูนถวายแก่เจ้ามังรายได้แล้ว เลยได้ปราบทั่วไปในนานาประเทศทั้งหลาย สืบ ๆ มาได้ ๑๕ วงษ์อันนี้กล่าวแต่ย่อ ๆ พอสมควรแก่ใจความ ฯ

ครั้นเจ้าเมืองมังรายได้เมืองละพูนแล้ว ก็อยู่ที่นั้นได้ ๓ ปีแล้วก็มอบเมืองนั้นให้กับหมื่นฟ้าเปนเจ้าเมืองต่อไป ส่วน เจ้ามังรายก็ยกไปสร้างเวียงแซ่ อยู่ต่อมาไม่ช้าไม่นานประมาณสักปีหนึ่ง เกิดอุทกไภยมาท่วมเวียงนั้น ราษฎร กระตือรือร้น เจ้ามังรายก็หนีจากเมืองท่านนั้น ในจุลศักราช ๖๔๕ ตัว ไปสร้างเวียงอิกแห่งหนึ่ง ชื่อเวียงกุมกาม เชียงใหม่เดี๋ยวนี้ จุลศักราช ๖๔๘ ครั้นถึงจุลศักราช ๖๕๑ ตัว เจ้ามังรายก็ยกทัพไปตีเมืองพะโค ได้นางพะโคมาเป นภรรยา จุลศักราช ๖๕๒ ยกทัพไปตีเมืองอ่างวะ เมืองอ่างวะเข้ามาอ่อนน้อมยอมเปนเมืองขึ้นแต่นั้นมา ครั้นเสร็จ การที่อ่างวะแล้ว จึงเลือกได้ช่างฆ้อง ช่างทอง ช่างเหล็ก ช่างเงิน ประมาณ ๕๐๐ ครัว เจ้ามังรายก็แจกจ่ายยังช่างทั้ง หลายไปยังหัวเมืองต่าง ๆ คือเอาช่างตีทองไปไว้เมืองตุงค์ เอาช่างฆ้องแลพวกหาญบ้านมาไว้เชียงแสน เอาช่าง เครื่องช่างทองเหลืองมาไว้เชียงใหม่ เหตุนั้นช่างทั้งหลายก็มีสืบ ๆ กันมาตราบถึงบัดนี้แล แต่นั้นมา เจ้ามังรายก็ ทำบุญให้ทาน ได้สร้างพระเจดีย์ที่วัดกานถม ตามปฏิญาณที่ตนได้ตั้งไว้ ตีนธรณีเจดีย์กว้าง ๖ วา สูง ๔ วา ทำที่อยู่ พระพุทธรูปเจ้าทั้งสองชั้น ๆ ล่างไว้เปนที่พระนั่ง ชั้นบนไว้พระยืน แลสร้างรูปพระมหาสาริบุตร