หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
๓๙
| "พระบิตุลาปรีชาเฉลียวแหลม | ขยายแย้มสั่งให้ห้อยมณฑาหอม |
| พระโองการร่ำว่านิจาจอม | ถนอมขวัญตรัสโอ้พระอนุชา |
| ว่าพ่อผู้กู้ภพทั้งเมืองพึ่ง | จงข้ามถึงพ้นโอฆสงสาร์ |
| ดำรงจิตรคิดทางพระอนัตตา | อนาคตนำสัตว์เสวยรมย์ |
| ครั้นทรงสดับโอวาทประสาทสอน | ค่อยเผยผ่อนเคลื่อนคล้องอารมณ์สม |
| แต่หนักหน่วงห่วงหลังยังเกรงกรม | ประนมหัดถ์ร่ำว่าฝ่าลออง |
| บุญน้อยมิได้รองยุคลคืน | ยิ่งทรงสอื้นโศกสั่งกันทั้งสอง |
| จึงทูลฝากพระนิเวศน์ที่เคยครอง | ประสิทธิปองมอบไว้ใต้ธุลี |
| ฝากหน่อขัติยานุชาด้วย | จงเชิญช่วยโอบอ้อมถนอมศรี |
| แต่พื้นพงษ์จะพึ่งพระบารมี | จงปรานีนัดดาอย่าราคิน |
| เหมือนเห็นแก่นุชหมายถวายมอบ | จะนึกตอบแต่บุญการุญถวิล |
| ก็จะงามฝ่ายุคลไม่มลทิน | ก็เชิญผินนึกน้องเมื่อยามยัง |
| อนึ่งหน่อวรนารถผู้สืบสนอง | โปรดให้ครองพระนิเวศน์เหมือนปางหลัง |
| อย่าบำราศให้นิราแรมวัง | ก็รับสั่งอวยเออพระโองการ |
| จึงตรัสปลอบพระบัรฑูรอาดูรด้วย | ว่าจะช่วยเอาธุระแสนสงสาร |
| เปนห่วงไปไยพ่อให้ทรมาน | จะอุ้มหลานจูงลูกไม่ลืมคำ |
| อันเยาวยอดสืบสายโลหิตพ่อ | พี่ตั้งต่อสุจริตอุปถัมภ์ |
| ครั้นทรงสดับแน่นึกสำเนาคำ | ก็คลายร่ำทุกข์ถ้อยบันเทาทน" |
