อยู่ณบ้านอุปฮาดเถิด ม.ไซแงตอบขอบใจ แลว่าจะได้ไปขอเสบียงอาหารณบ้านอุปฮาดในวันพรุ่งนี้ แล้วก็ลากลับไปที่พัก
ในระหว่างนั้นเปนเวลาที่เจ้าพรหมเทวาฯ กับอุปฮาดหาถูกต้องปรองดองกันไม่ ฝ่ายกรมการผู้น้อยก็แยกเปนพวกเปนเหล่าตามหัวน่า ครั้นกรมการฝ่ายข้างเจ้าพรหมเทวาฯ ได้ทราบว่า ม.ไซแงจะไปบ้านอุปฮาดในวันพรุ่งนี้ ก็เห็นเปนโอกาศที่จะเล่นสนุก จึ่งได้ไปเที่ยวพูด ให้เข้าหูถึงกรมการฝ่ายอุปฮาดว่า พรุ่งนี้ฝรั่งจะมาจับอุปฮาดส่งไปไซ่ง่อน ฝ่ายอุปฮาดทราบดังนั้นสำคัญว่าจริงจึ่งสั่งการว่า ถ้าพรุ่งนี้ฝรั่งมาถามหาอุปฮาดก็ให้บอกว่าไม่อยู่
ครั้นวันพุธ ขึ้น ๑ ค่ำ เดือน ๑๑ เวลาเช้า ม.ไซแง ไปหาเจ้าพรหมเทวาฯ ขอให้กรมการพาไปบ้านอุปฮาดเพื่อได้ขอเสบียงอาหาร เจ้าพรหมจึ่งให้เพี้ยขันอาสาเสมียนบงนายเหล็ก นำ ม.ไซแงไปถึงบ้านอุปฮาด เพี้ยขันอาสา เสมียนบง หยุดคอยอยู่นอกรั้วบ้านอุปฮาด ให้แต่นายเหล็กพา ม.ไซแง เข้าไปถึงหอนั่งเรือนอุปฮาด พบท้าวสุริโยแลท้าวสุวรรณเสน จึ่งถามหาอุปฮาด ท้าวสุริโยบอกว่าไม่อยู่ ม.ไซแง จึ่งถามหาเพี้ยศรีสุนน กรมการในที่นั้นบอกว่าไปรับประทานอาหารที่บ้านยังไม่กลับมา ม.ไซแง บอกกรมการให้ไปตามเพี้ยศรีสุนนมาหา กรมการยังหาทันแต่งให้ผู้ใดไปไม่ ขณะนั้น ม.ไซแง จึ่งถามว่าใครเปนผู้ใหญ่อยู่ในที่นี้ ท้าวสุริโยจึ่งชี้ไปที่ท้าวสุวรรณเสนแลบอกว่าท้าวสุวรรณเสนเปนผู้ใหญ่ ทันใดนั้น ม.ไซแง ก็ลุกตึงตังเดินโครมครามตรงเข้าไปจับมือท้าวสุวรรณเสนสั่น ๆ เปนกิริยาคำนับตามธรรมดาของธรรมเนียมยุโรป ข้างฝ่ายท้าวสุวรรณ
