กระดูกคางกล่ำซ้าย แห่งพระพุทธเจ้านั้นแต่เมืองปาตลีบุตรนคร แล้ว ก็เอามารอดพระยาลาวจกราชเจ้าในเมืองหิรัญนครเงินยาง เชียงแสนที่นี้แล้ว เมื่อนั้นพระยาลาวจกราชเจ้าท่านก็มีใจชมชื่น ยินดีกับด้วยมหาธาตุเจ้าแล กับด้วยมหาเถรเจ้ายิ่งยศนักแล เมื่อ นั้นพระยาก็ไหว้สาพระมหาเถรเจ้าว่าสถานที่ใดยังจะควรตั้งพระมหาธาตุเจ้าที่ใดดี ผู้ข้าก็ขอเจ้ากูพอไปแหนหื้อผู้ข้าทั้งหลายแก่เถอะ เมื่อ นั้นพระมหาเถระเจ้าก็จึงนำเอาตนพระยาเจ้าเปนเกล้ากว่าแสนเสนาอำมาตย์ แล้วก็พร้อมกันนิมันตนาพระมหาธาตุขึ้นใส่สีวิกากาญจน์ แลมีพระมหาเถรเจ้าเปนเกล้า ก็ราธนาพระมหาธาตุเจ้าเสด็จขึ้น ไปถึงหัวเวียงแล้ว เมื่อนั้นญาณรังษีเถรเจ้าก็แหนยังที่จะตั้งยังมหา ธาตุเจ้าเจติยเจ้า อันจักเปนที่ประจุยังมหาธาตุเจ้านั้น ยังที่หัวเวียง จะใกล้สุดนั้น ฐานที่นั้นเปนดอนงามนัก ทรงสถานเปนดังหลังเต่า นั้นแล ดังฤาแลมหาเถรเจ้าป๊อยว่าหื้อตั้งมหาธาตุเจ้าในที่นั้นอันจา ก็เหตุยามเมื่อพระพุทธเจ้ายังทรมานอยู่วันนั้น ก็เสด็จเข้ามาเมตตา พระยาตนเปนเจ้าเวียงโยนกนครเก่านั้นอันนั้น ทัดกาลยามนั้นช้างมงคลแห่งพระยาเจ้าเมืองนั้น ได้หันพระพุทธเจ้าแลสาวกเจ้าหลาย นัก ก็สดุ้งแล่นหนีมาถึงที่นั้นแล้วก็ร้องแสนนำแล่นคืนไป ร้องแสน อยู่ท่ามกลางสันดอนที่นั้นถ้วนสามที เมื่อนั้นพระสัพพัญญูเจ้าก็ทำ นายว่า ภายน่าเมืองจะไปตั้งอยู่ที่นั้น จะได้ชื่อว่าเมืองช้างแสนชะละ
