ที่สูงก็ให้คร่ำ ที่ต่ำก็ให้ยอ ที่หลักตอก็ให้สิน ที่หินผาก็ให้เพิกซ้ำ ที่แม่น้ำก็ให้ก่ายขัวข้าม แล้วให้ตั้งหลักอินทขิณคือหลักเมือง ฝั่ง ศิลาจาฤาวันเวลาฤกษ์ยามอันสร้างพระนครนั้น มีว่าจุลศักราช ได้ ๓๕๓ ตัว ในมะแมฉนำกำโพชพิไสย ไทยภาษาว่าปีรวงเมด เสด็จเข้ามาในคิมหันตอุตุวิสาขปุณมี ไทยว่าเดือนหกเพ็งเม็ง อาทิตย์ ไทยกดสียามกองงาย อาทิตย์พุฒอยู่มิน เสาร์อยู่สิงห์ พฤหัศอยู่มังกร อังคารอยู่พฤศพ จันทรจรณยุติเสวยฤกษ์สิบหก ในกัญญะราษี ชื่อจิตรฤกษ เมืองอันนั้นได้ชื่อว่าเวียงยางสาย ถ้ำอันนั้นได้ชื่อว่าถ้ำเกี้ยว น้ำแม่ละว้านั้นได้ชื่อว่าน้ำแม่สายมาต่อเท่าบัดนี้ ครั้นสถาปนาพระนครสำเร็จบริบูรณ์แล้ว พระยาลาวเคียงเสด็จเข้ามาครองราชสมบัติในพระนครใหม่นี้ได้ ๒๓ พรรษา ก็เสด็จทิวงคต พระราชโอรสแลนัดดา ได้ครองราชสมบัติสืบต่อ ๆ กันมา ในตำนานพะเยาว่าได้ ๑๒ ชั่วแผ่นดิน แต่ในตำนานเชียงใหม่ว่าได้ ๙ ชั่วแผ่นดิน ถึงขุนเงินไนยหนึ่งเรียกขุนเงินเรือง ได้เปนใหญ่ในหิรัญนครเงินยาง ขุนเงินมีราชบุตร ๒ องค์ ผู้พี่ชื่อขุนชิน ผู้น้องชื่อขุนจอมธรรม พระราชบิดาให้ขุนจอมธรรมไปครองเมืองภุกามยาว (พะเยา) ฝ่าย ใต้ ซึ่งตั้งอยู่ณเขาชมพู คือดอยด้วนใกล้น้ำแม่ใสตา คือแม่อิง เมืองนั้นมีปราการ กว้าง ๑๐๐๐ วา ยาว ๑๑๐๐ วา คูกว้าง ๗ วา มีประตู ๘ ช่อง เบื้องตวันตกสูง ตวันออกต่ำ มีสระใหญ่อยู่หนอิสาณแลพายัพเปนไชยภูมิ์อันประเสริฐ แลด้วยเหตุซึ่งเมืองนั้นตั้งอยู่ที่สุด
