ยาศรีธรรมราชนครหลวง กับพระยาศรีอยุทธยาอันเปนญาติพระยา ร่วงก็จักเปนเวรกับสหายเจ้าพระยางำเมืองชละ ควรกูไประงับเวร แก่สหายกู เจ้าพระยางำเมืองแลพระยาร่วง ให้หายกังวลควร ชละ ว่าอันแล้วก็มาด้วยยศปริวารเปนอันมากมารอดเมืองพเยา ตั้งทัพอยู่ในที่ควรแล้วพระยางำเมืองก้ออกมาต้อนรับยินดีนักด้วยสหายมาแล้ว พระยางำเมืองแต่งราชบรรณาการของฝากทั้งหลาย ไป ถวายแก่พระยาเมงรายตนเปนสหายเจรจาปราไสยกันทุกประการ เล่าโทษทั้งมวญแห่งพระยาร่วงแก่เจ้าพระยาเมงราย ๆ จึ่งกล่าวว่า ดูราสหายเจ้า เรานี้เปนท้าวพระยาใหญ่ได้น้ำมุรธาภิเศกสรงเกษ มี บุญสมภารยศบริวารทุกคน ดังพระยาร่วงนี้เขาเจ้าก็ได้น้ำมุรธาภิเศกในเมืองศุโขไทยโพ้นแล้ว แม้นท้าวร่างได้กระทำผิด สหายได้ รักษาไว้บัดนี้สหายจุงเอาพระยาร่วงมาเราจักพิจารณาตามคลองคุณแลโทษ พระยางำเมืองก็หื้อเอาพระยาร่วงมา พระยาร่วงก็ปลงปฏิญาณว่าตนได้มักเมียพระยางำเมืองแท้ ทีนั้นพระยาเมงรายก็กระทำปริยายชักชวนให้พระยาร่วง กับพระยางำเมืองยินดีซึ่งกันด้วยปริยาย หลายประการต่าง ๆ แล้วพระยาเมงรายจึ่งแต่งให้พระยาร่วงษมา พระยางำเมืองสหายตนเปนเบี้ยเก้าลุนเก้าลวงคือเก้าแสนเก้าหมื่นเบี้ย พระยาร่วงก็กระทำตามคำพระยาเมงรายตัดแต่งหื้อษมาพระยางำเมืองเพื่อหื้อหายเวรนั้นแล พระยาเมงรายกระทำหื้อพระยาทั้งสองมีราชไมตรีสนิทติดต่อกัน ยินดียิ่งกว่าเก่าด้วยเดชไมตรีแห่งเจ้าพระยา เมงรายหั้นแล เมื่อพระยาเมงรายได้เปรียบเทียบคดีในระหว่าง
