มาต้อนรับ ตำแหน่งนายบ้านนั้นจึงปรากฏชื่อว่าแสนเข้าห่อมาต่อเท่าบัดนี้ แล้วขุนฟาก็กลับมานำกองทัพพระยาเมงรายเข้าปล้นเอาเมือง ลำภูญได้ ในวันขึ้นค่ำสี่เดือนแปดเหนือ คือเดือนหกจุลศักราช ๖๔๓ ปีมะเสงตรีศกยามกองงายอายุเจ้าเมงรายได้ ๔๓ ปี เจ้าเมงราย อยู่เสวยราชสมบัติเมืองหริภุญไชยได้ ๒ ปี ถึงปีมะแมเบญจศก จุลศักราช ๖๔๕ เจ้าเมงรายก็เวนเมืองหริภุญไชย ให้ขุนฟาเปน พระยาครองเมืองหริภุญไชย ส่วนเจ้าพระยาเมงรายก็ยกไปตั้งเมืองใหม่แห่งหนึ่ง อยู่หนทิศอิสาณแห่งเมืองลำภูญ ให้ขุดแม่น้ำ ณะที่นั้นผ่าบ้านให้เปนที่ตกท่า ได้ชื่อว่าชะแว พระยาเมงราย ตั้งอยู่ที่นั้นได้ ๓ ปี ที่ตำบลนั้นลุ่มน้ำยามวรรษาช้างม้าโคกระบือ หาที่อาไศรยมิได้ ถึงปีจอจุลศักราช ๖๔๘ เจ้าเมงรายจึง ย้ายมาสร้างเวียงกุมกามณที่ใกล้น้ำแม่ระมิงค์ ให้ขุดคูเวียงทั้งสี่ ด้านไขน้ำแม่ระมิงค์เข้าขังในคู แลตั้งลำเวียงรอบทุกเบื้อง แล้ว ให้ขุดหนองสระอันหนึ่งณะที่ใกล้เรือนหลวง ยามเมื่อขุดนั้นพระยา เมงราย เยี่ยมน่าต่างดูคนทำการทุกวัน เหตุฉนั้นหนองนั้นจึงได้ ชื่อว่าหนองต่างมาต่อเท่าบัดนี้ แล้วเจ้าเมงรายให้ตั้งตลาดกุมกาม ให้เปนที่ซื้อขายแก่คนทั้งหลาย เปนที่สนุกยิ่งนัก อยู่มาวันหนึ่ง เจ้าเมงรายรำพึงว่าไพร่กูนี้จักเปนศุขแลทุกข์ฉันใดหนอ ท้าวเธอจึง แต่งตัวปลอมเปนราษฎรนุ่งผ้าผืนควรค่าร้อยคำภายใน นุ่งผ้าไทยปกภายนอก ปลอมไปเข้าตลาดกุมภาม แล้วไปนั่งอยู่ริมน้ำแม่พิงค์
