ใหม่องค์นี้เปนต้นมา ท้าวเธอมีราชบุตร ๒ องค์ ผู้พี่ชื่อท้าวกือนา เกิดแต่นางจิตราเทวี อันเปนธิดาเจ้างัวเถิง ผู้ครองเมืองเชียงของ เจ้าราชบุตรตนนี้ทรงนามหลายอย่าง เมื่อชนมายุได้เดือนหนึ่ง เรียกว่าพ่อท้าวพันตู ถัดนั้นมาเรียกว่าพ่อท้าวเวสภู ถัดนั้นว่าพ่อท้าวตื้อนา เหตุว่าพระบิดาให้ดินนาภูนตื้อหนึ่ง ภายหลังจึงเรียกว่า กือนา ราชบุตรองค์น้อยทรงนามพ่อท้าวมหาพรหม เมื่อทรงพระ เจริญแล้ว พระราชบิดาให้ไปครองเมืองเชียงราย แต่เจ้ากือนา ราชบุตรองค์ใหญ่ตั้งไว้ในที่อุปราช เจ้าพระยาผายูเจ้านครพิงค์เชียงใหม่ ครองราชสมบัติได้ ๒๘ พรรษา ชนมายุได้ ๕๗ พรรษา ก็เสด็จดับขันธ์ทิวงคต เสนาพฤฒามาตย์ทั้งหลายจึงราชาภิเศก พ่อท้าวกือนาชนมายุได้ ๔๐ พรรษา ขึ้นเปนเจ้านครพิงค์เชียงใหม่ เมื่อจุลศักราช ๗๒๙ ปีมะแมนพศก พระยาเจ้าเชียงใหม่องค์นี้ ทศพิธราชธรรม มีพระราชศรัทธาเลื่อมใสในบวรพุทธสาสนา สร้าง วัดวาอารามกุฎีวิหารการบำรุงพระพุทธสาสนามากนัก พระองค์ทรงชำนาญในศัพทศาสตรนิธานอุปเทศ แลเพทางคศาสตร ศิลปคุณ เปนต้นว่าคชศาสตรคุณช้างแลศาสตรต่าง ๆ ทรงพระปรีชานุภาพเปนอันมาก ท้าวพระยาต่างประเทศทั้งหลายก็ยำเกรง น้อมบรรณาการ ยื่นถวายบ่อมิขาด กาลยามนั้นเมืองพิงค์เชียงใหม่ชื่นบานสมบูรณ์
