หอเรือก ทัพไทยพระยาไสเห็นร้ายจึงให้ท้าวยี่กุมกาม นำทัพลาด ขึ้นไปทางบ้านแจ้พรานไปเมืองเชียงราย พักบำรุงเลี้ยงไพร่พลพอ หายอิดโรยแล้วก็ยกลงมาทางเมืองฝางถึงเมืองพิงค์เชียงใหม่ ใน วันเสาร์ก็ตั้งทัพอยู่ตำบลหนองหลวง ใช้คนถือหนังสือเข้ามาเจรจาความเมืองว่าถ้าไม่ให้ท้าวยี่กุมกาม เปนเจ้านครพิงค์เชียงใหม่ พระยาไสลือก็จะให้พลโยธาเข้าตีเอาเมืองนครพิงค์เชียงใหม่ให้จงได้ ท้าวขุนเสนาในเมืองนครพิงค์เชียงใหม่ตอบไปว่า ท้าวยี่กุมกามไม่ สมควรจะได้เปนเจ้านครพิงค์เชียงใหม่ เหตุว่าหาสติปัญญาแลบุญญาธิสมภารมิได้ เพราะเหตุฉนั้นการที่จะรบกัน ด้วยกำลังพลโยธาไพร่ พลก็คงจะล้มตายลงโดยมากด้วยกันทั้งสองฝ่าย หาประโยชน์มิได้ ถ้าจะใคร่รู้ฝีมือเพลงอาวุธกันก็ขอให้เลือกสรรทหารที่มีฝีมือฝ่ายละ คนให้สู้กันตัวต่อตัว ถ้าฝ่ายใดแพ้แลชนะ กองทัพฝ่ายนั้นก็เปนแพ้เปนชนะด้วย พระยาไสลือก็เห็นชอบด้วย จึงเลือกสรรได้คนไทยผู้หนึ่ง ว่ามีฝีมือรำดาบสองมือหาผู้เสมอมิได้ ฝ่ายชาวเชียงใหม่เลือกได้ หาญยอดใจเพ็ชรชำนาญดาบเขน ทั้งสองฝ่ายจึงไปตั้งสนามรำเพลงดาบกันที่ตำบลเชียงขวาง ครั้นคนทั้งสองเข้าสัปยุทธสู้กัน ฝ่าย หาญยอดใจเพ็ชรได้ทีฟันถูกนิ้วแม่เท้าทหารไทยผู้นั้น ฝ่ายไทยก็แพ้แก่ชาวเชียงใหม่
ขณะนั้นยังมีชาวเชียงใหม่ผู้หนึ่งชื่อเพดยศ รวบรวมคนหนุ่มฉกรรจ์ตั้งแต่อายุ ๑๖ ปี ขึ้นไปเสมอ ๓๐ ปีได้ ๒๐๐ คน ขึ้นไปสุ้มอยู่ยัง
