เมืองเชลี่ยง ครั้งนั้นพระนครพิงค์เชียงใหม่มีเดชานุภาพมากนัก พระเจ้าติโลกราชเจ้าพระนครพิงค์เชียงใหม่พระองค์นี้ ทรงพระ ปรีชาฉลาดในศัพทสาศตรต่าง ๆ แลแกล้วกล้าสามารถในการ ณรงค์สงคราม ปราบปรามประเทศราชทั้งหลาย เปนที่เข็ดขาม คร้ามเกรงพระเดชเดชานุภาพเปนอันมาก ครั้นพระองค์จัดการราชอาณาจักรเรียบร้อยสำเร็จแล้ว จึงทรงพระปรารภในการบำรุงพระ พุทธสาสนา ให้ประชุมพระเถรานุเถรมีพระธรรมทิณไตรเปนต้น กระทำสังคายนายพระไตรปิฏกในโพธารามวิหารปีหนึ่งจึงสำเร็จบริบูรณ์เปนอัฐมสังคายนายลำดับที่แปด จึงเฉลิมพระปรมาภิธัยว่าพระเจ้า ศิริธรรมจักรวัติโลกราชามหาธรรมิกราช พระเจ้านครพิงค์เชียงใหม่ ในเมื่อพระพุทธสาสนากาลล่วงได้ ๒๐๒๐ พรรษา จุลศักราช ๘๓๙ ครั้งนั้นกรุงพระนครศรีอยุทธยา กับพระนครพิงค์เชียงใหม่ก็กลับเปน ทางพระราชไมตรีกัน สมเด็จพระบรมราชาธิราชพระเจ้าแผ่นดินกรุงพระนครศรีอยุทธยา มีพระราชศรัทธาจักทรงพระผนวชบำเพ็ญเนก ขัมบารมี จึงใช้ราชทูตมายังสำนักพระเจ้าติโลกราช ขอสงฆ์ไป กระทำวินัยกรรมสืบสาสนวงษ์ในกรุงพระนครศรีอยุทธยา พระเจ้า ติโลกราชจึงอาราธนาพระเถรสิบสองรูป มีพระเทพกูลเถรเปนต้น กับให้ล่ามแขกเปนราชทูตเชิญพระธรรมพระสงฆ์ไปยังกรุงพระนครศรี อยุทธยา สมเด็จพระบรมราชาธิราชเจ้าทรงพระราชศรัทธา ถวายไทยทานแก่พระเถรทั้งหลายนั้น แลพระราชทานรางวัลแก่ล่ามแขก
