ครั้นพระเจ้าเสงโจ๊วฮองเต้ทรงทราบ จึงรับสั่งว่าเสี้ยมหลอก๊กกับหลิวขิวก๊กเปนไมตรีกันก็เปนการดีแล้ว นี่เปนคราวเคราะห์เรือจึงถูกลมซัดเข้ามาในอาณาเขตร ควรมีความสงสารจึงจะถูก ไม่ควรเก็บภาษีสินค้าเอามาเปนประโยชน์ ผู้รักษาเมืองต้องช่วยเหลือเกื้อหนุนซ่อมแซมเรือแลจัดเสบียงอาหารให้ คอยมีลมดีแล้ว ให้ปล่อยเรือเสี้ยมหลอก๊กไปหลิวขิวก๊ก
ในปีนั้น เสี้ยมหลอกีกอ๋องได้รับตรากับสิ่งของต่าง ๆ ที่พระเจ้าเสงโจ๊วฮองเต้ส่งไปถวายแล้ว ก็ให้ราชทูตมาถวายคำนับขอบคุณ แลมีสิ่งของในพื้นประเทศมาถวาย พระเจ้าเสงโจ๊วฮองเต้ รับสั่งให้เจ้าพนักงานเอาสิ่งของตอบแทนให้เปนอันมาก แลประทานหนังสือประวัติสัตรีสุจริตให้ร้อยเล่ม ราชทูตทูลขอกฏหมาย เพื่อเอาไปเปนแบบอย่างไว้สำหรับประเทศ พระเจ้าเสงโจ๊วฮองเต้ก็ทรงประทานให้[1]
เมื่อครั้งก่อนนั้น ราชทูตเจี่ยมเสี่ยก๊ก (ประเทศเจียมเสียก๊กนั้นใกล้กันกับไฮ้หลำ) มาเจริญทางไมตรีกลับไป เรือถูกลมซัดไปถึงตำบลพั่งฮิน ชาวเสี้ยมหลอก๊กจับราชทูตไว้ไม่ปล่อยให้กลับไป เจียมเสียก๊กอ๋องซูมั่นตะล้ากับมั่นล้าเกีย (ซูมั่นตะล้า, มั่นล้าเกีย ทั้งสองนี้ เปนพระเจ้าแผ่นดินเจียมเสียก๊ก) มีราชสาสนมาฟ้องว่าชาวเสี้ยมหลอก๊กถือว่ามีอำนาจ จึงให้พลทหารเที่ยวสกัดตีเรือ
- ↑ เห็นได้ในหนังสือเรื่องนี้ ว่าสมเด็จพระนครอินทราธิราชสนิทสนมกับจีนยิ่งกว่าพระเจ้าแผ่นดินสยามพระองค์อื่น
