หน้านี้ยังไม่ได้พิสูจน์อักษร
๔๕
นำราชทูตกับสิ่งของมาถวายณเกียซือ (กรุงปักกิง) ถวายความเคารพโดยความตั้งใจ ตามตำแหน่งประเทศที่อยู่ไกล แล้วแต่จะโปรด ข้าพเจ้าผู้น้อยนบนอบเทียนเสี่ย (เจ้าฟ้า) ขอเดชานุภาพเปนที่พึ่งด้วย จงได้มีราชสาสนมาทูลให้ทรงทราบ[1]
พระเจ้าเสี่ยโจ๊วหยินฮองเต้รับสั่งให้เจ้าพนักงานเอาสิ่งของตอบแทนให้ตามธรรมเนียม
แผ่นดินฆังฮีปีที่ ๗ โบ๊วซินจับอิดง้วย (ตรงณเดือนอ้ายปีวอก จุลศักราช ๑๐๓๐ ปี) เสี้ยมหลอก๊กอ๋องให้ราชทูตอกควนสืสิงลาเย่ไหมติลี้ นำเครื่องบรรณาการมาถวาย
ขณะนั้นขุนนางผู้ใหญ่หารือกันว่า เสี้ยมหลอก๊กส่งเครื่องบรรณาการมาไม่ถูกต้องเหมือนทุกครั้ง ต้องสั่งว่าคราวหลังจะมาส่งเครื่องบรรณาการ ให้เอาสิ่งของมาใช้คราวนี้ด้วย[2]
- ↑ ความที่กล่าวตรงนี้ น่าเข้าใจว่า พระราชสาสนไทยมีไปแต่ก่อนเปนภาษาไทยไปแปลที่เมืองจีน พึ่งทำสำเนาแปลเปนภาษาจีนส่งไปจากเมืองไทยในชั้นแผ่นดินสมเด็จพระนารายน์มหาราช แต่ที่จริงเชื่อได้ว่า ไม่มีไทยที่รู้ภาษาจีนพอจะแต่งหนังสือจีนได้ในครั้งนั้น ต้องวานเจ๊กแต่ง เจ๊กจะแต่งว่ากะไรไทยก็ไม่รู้ เพราะฉนั้น พระราชสาสนที่ไทยมีไปเมืองจีน จะเปนในชั้นแรกเมื่อจีนเอาไปแปลในเมืองจีนก็ดี ที่จีนแต่งให้ในเมืองไทยก็ดี จึงพินอบพิเทาอ่อนน้อมตามอัชฌาไศรยของจีนผู้แต่ง เรื่องนี้พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงพระราชนิพนธ์บ่นไว้มาก แจ้งอยู่ในหนังสือ ประชุมพระบรมราชาธิบายที่พิมพ์แล้วน่า ๕๗
- ↑ จะเห็นได้ตรงนี้ว่า ของบรรณาการที่ไทยส่งหมายเพียงเปนของเจริญพระราชไมตรี ข้างจีนพยายามจะให้เปนของส่วยอย่างเมืองประเทศราช
