เชื้อสายชาวหูหลำ[1] ด้วยหนังสือหลำซื้อมีเรื่องนานาประเทศซึ่งอยู่ชายทเลหัวนอนหรือทิศใต้ ว่าหูหลำก๊กนั้นเดิมสัตรีเปนอ๋อง ขนานนามว่าสิ้วเหียะ หนังสือเหมงอ๋องก่ายสกทงเค้า ยกย่องผู้หญิงเสี้ยม หลอก๊กว่ามีสติปัญญายิ่งกว่าผู้ชาย หรือจะเปนขนบธรรมเนียมชาว หูหลำต่อเนื่องมา
เสี้ยมหลอก๊กได้เปนไมตรีกับตงหัว (กรุงจีน) มาแต่ครั้ง วงษ์หงวนวงษ์เหม็ง ครั้นถึงวงษ์เชงเดชานุภาพก็แผ่ไพศาล แลรับ สั่งให้ราชทูตบรรทุกเข้าสารมาจำหน่าย ประหนึ่งว่าทำทานให้ราษฎรในอาณาเขตรรับความร่มเย็น ถึงเมื่อครั้งเจียนห้อขุนนางในวงษ์เหมง ไปเที่ยวเก็บเอาของพิเศษตามประเทศซึ่งอยู่ชายทเลมาก็ไม่มีประโยชน์ จะเอามาเปรียบนั้นผิดกันประหนึ่งฟ้ากับดิน
แต่เสี้ยมหลอก๊กอ๋องดำรงประเทศอันไพบูลย์ ความซื่อ สัตย์ไม่มีผู้ใดเสมออยู่ในประหว่างนานาประเทศฝ่ายทิศหัวนอนหรือทิศใต้ก็ก้ำกึ่งกันกับอานหลำก๊ก (ประเทศอันหนำ คือญวน) ๚
- ↑ คือเมืองไทยเดิม
