มหาประเทศอันเปนที่ประดิษฐานบ้านเมืองแห่งชนซึ่งเรียกชาติตนว่า ไทย ไต เรียกประเทศว่า ชาน ซะยาน สาม สยาม เซม เซียม เสียม เชียม นั้น มีปริมณฑลเบื้องอุตรทิศ ตั้ง แต่แดนฟากใต้แม่น้ำเจ๋เกียงฤาแยงซีเกียงในประเทศจีนโปต๋ง คือ ระหว่างจีนแลธิเบตต่อกันเนื่องลงมาในทักษิณทิศคือฮอนันฤาฮวนหนำ ลื้อ, ลาว, ไทย, ตลอดถึงฝั่งทเลทิศใต้ แลเบื้องตวันตกตั้งแต่ ดินแดนฟากตวันออก แห่งแม่น้ำพรหมาบุตรากับแม่น้ำอจีรวดีต่อ เนื่องมาในประเทศภุกาม สยามยวนแกวถึงฝั่งทเลทิศตวันออก ในบริเวณที่กล่าวมานี้ย่อมมีหมู่ชนที่ใช้ภาษาไทยอยู่เปนพื้น
นักปราชญ์ชาวยุโรปที่ได้เที่ยวตรวจพบเห็น แลได้จดหมายเหตุไว้ มีปรากฎในหนังสือภาษาอังกฤษซึ่งกล่าวเกี่ยวข้องด้วยเรื่องประเทศตวันออกหลายเรื่อง เช่นเรื่องพงษาวดารจีนโบราณ ของมอง สิเออร์เตเรือนเดอลากุปเปอรีย กล่าวถึงชนซึ่งใช้ภาษาไทย มีปรากฏในภูมิภาคลุ่ม แม่น้ำแยงซีเกียงในประเทศจีนมาแต่ครั้งแผ่นดินจีนกระษัตริย์วงษ์เบี้ยวเต้ ล่วงมานานประมาณก่อนคฤศตศักราชถึง ๒๓๕๖ ปี ก่อนพระพุทธกาล ๑๘๑๔ ปี
อนึ่งโปรเฟศเซอร์ดูแคลศกล่าวว่าชาติไทย ได้ตั้งเปนเอกราช ในบริเวณแม่น้ำแยงซีเกียงนั้น มีราชอาณาจักรโดยกว้างตั้งแต่แลติ
