จุ๊ด ๓๓ จนถึง ๓๘ ดีกรี โดยยาวยาวตั้งแต่ลองตีจุ๊ด ๑๐๖ จนถึง ๑๐๙ ดีกรี มหานครมีนามว่ายิ้ว ฤาเย้า ฤาเงี้ยว เมื่อก่อนคฤศตศักราช ประมาณใน ๒๒๐๘ ปี ก่อนพุทธกาลประมาณ ๑๖๖๖ ปี
ในหนังสือมหาราชวงษ์ (พงษาวดารพม่า) ซึ่งแปลแลเรียบเรียงโดยนายพลโทเซอร์อาเธอร์ แต่น่า ๑๑ ถึงน่า ๑๕ กล่าวด้วยการที่มาของไทยชานมาจากมัชฌิมประเทศ อ้างความดำริห์ของอาจารย์แมกซมูเลอร์ผู้ชำนาญภาษาพราหมณโบราณแลธิเบต จีน พม่า อา โพซิงโพมิชมัยชาน ต่าง ๆ ซึ่งร่วมเรียกว่าธิเบโตเบอมัน อาจารย์ แมกซมูเลอร์ได้สอบสวนเห็นแน่ว่า ภาษาไทย ซึ่งพม่าเรียกว่าชาน นั้นมาแต่ฮินดูแลจีน คำว่าชานคือสยามมาแต่ภาษาเดิมในมัชฌิมประเทศ ลงมาในทิศตวันออกเฉียงใต้ ประดิษฐานตามน่านน้ำ พรหมาบุตรา เอราวดี แม่โขง แม่น้ำ เปนปฐม แล้วได้กล่าวต่อไป ถึงเรื่องพงษาวดารชานเมืองมณีปูระ ว่าด้วยพวกไทยชานได้เข้ามา ตั้งอยู่ในถิ่นประเทศภุกามบัดนี้แต่ก่อนคฤศตศักราช มีมหานครชื่อเมืองหลวง ตั้งอยู่ริมแม่น้ำซวยเวเล (สุวรรณวารี) แม่น้ำนั้น เปนแควแยกจากแม่น้ำอจีรวดีฟากตวันตก เหนือเมืองภุกามเก่า กระษัตริย์ผู้ครองเมืองหลวงนั้นทรงนามขุนลาวยี (ลาวใหญ่) ครองนครนั้นเมื่อคฤศตศักราชได้ ๘๐ ปี ตรงกับพุทธกาล ๖๒๒ สืบขัติยวงษาต่อ ๆ มาถึงคฤศตศักราช ๗๖๗ ตรงกับจุลศักราช ๑๒๘ จึงย้ายมหานครมาประดิษฐานเมืองปุง บัดนี้เรียกโมกอง คือเมืองกลอง ต่อมา
