ถึงจุลศักราช ๑๓๙ เจ้าคำฟ้าเจ้าสามคงฟ้า นำพลโยธาเที่ยวปราบปรามชะนะประเทศอาซัมมณีปุระ กระแซ ธิเประ รวมเข้าในอาณาจักรกลองพระนครปุง มีเดชานุภาพปรากฏมาถึงจุลศักราช ๑๖๙ เจ้าคำฟ้าทิวงคต บันดาขัติยวงษาของเจ้าคำฟ้าซึ่งไปครองเมืองต่าง ๆ ตั้งแขงเมืองแตกกัน เปนมลนครหลายส่วน ภายหลังพม่ากรุง ภุกามเจริญขึ้นเมื่อแผ่นดินอโนรธาโสแผ่ราชอาณาจักร รวมเมือง ไทยใหญ่ทั้งปวงเข้าในอาณาจักรพม่า เหตุฉนั้นในภุกามประเทศจึงเปนชาติพม่าแลไทยใหญ่ปนกัน
คุณนามที่เรียกประเทศว่าสยาม แลเรียกคนว่าไทยไทนั้น มีที่มาดังจะกล่าวต่อไปนี้
เมื่อก่อนชนชาติไทยยังมิได้อพยพมานั้น ถิ่นประเทศข้าง ทิศใต้นี้ เปนที่อยู่แห่งชนชาติทรวิฬฤาทรวิเดียนเนื่องเปนอันเดียว กันกับชาวฮินดูข้างทิศใต้ (พังคละ) ซึ่งชาวฮินดูข้างเหนือย่อมเรียกว่าแทตย อสุร ยักษ์ รากษษ
พวกจีนเรียก กุ้ย ก้อ กวย แกว กาว แปลว่ายักษ์ฤาผี แลเรียกพวกชาติป่าเขาอิกเหล่าหนึ่ง ว่าแม้ว, หม่อย, เมง, เมือง, แมน, คือพวกกุลาเรียน, พาระ, พิระ, พิรุปักข, มิละ, มิลุ, พิลุ, ในภาษาฮินดู
พวกอาริยฤาไทยผู้อพยพลงมาจากทิศเหนือ ย่อมถือว่าพวกเดิมนี้เปนพวกดำ คือพวกที่มีการงานหยาบ แลมีกำเนิดจากสัตว แลต้นไม้มีชาติต่ำ จึงได้เรียกประเทศนี้ว่าประเทศดำฤามืด
