(老撾) คือลาวหลวงพระบาง แล้วแผ่มา (越裳) ยุนชางฤๅยวนเชียง คือลาวเฉียง แลไปอี (擺夷) ไทยใหญ่
มหานทีอันเปนที่ตั้งคามเขตรนครของไทย สืบมาแต่โบราณ นั้น คือ (๑) แม่น้ำอจีรวดีฤาอิราวดี (๒) แม่น้ำสิตังฤาสโตง (๓) แม่น้ำสาลวิล (สาลวารี) แม่น้ำคงแม่น้ำเขียวก็เรียก น้ำสามแม่นี้ ตอนปลายฝ่ายเหนือเปนถิ่นประเทศไทยใหญ่ซึ่งจีนเรียกไป๋อี้ ตอนกลางเปนภุกามประเทศ ตอนปากน้ำแลท่าทเลเปนรามัญประเทศ (๔) แม่น้ำระมิงค์ พิงค์ มาแต่คำว่ามิงค์เมงค์ คือเปนถีนของ พวกเมงค์บุต (คล้ายมอญ) ซึ่งยังมีพืชน์พันธุ์ อยู่ บัดนี้เปลี่ยน เรียกว่ายาง คือยางขาวยางลายยางแดงยางกระเลอยางซวยกระบางแลอื่น ๆ มีสำเนียงลม้ายคล้ายกันกับมอญ ที่ ๕ แม่น้ำไคร้ จีน เกียกเกียวลุงเกียง (แกวหลวงกรุง) แปลว่าแม่น้ำมหายักษ ภาย หลังเรียกลาวชัวเกียง (ลาวชวากรุง) แม่น้ำแห่งเมืองลาวชวา คือ นครหลวงพระบาง ที่เรียกเมืองชวาบ้างซัวบ้างเซ่าบ้าง คำว่า ลาวชวานี้ที่กลายมาเปนลานช้าง แต่หาใช่มีช้างตั้งล้านไม่ แม่น้ำนี้ ไทยเรียกแม่น้ำของ คือขอม เพราะเปนแม่น้ำใหญ่ในแดนขอมดำ แต่ชาวข้างใต้เรียกเปนโขงนั้นเรียกตามชื่อเกาะใหญ่เหนือลีผีซึ่งเปนที่ตั้งเมืองสีทันดร มีนามว่าดอนโขง เหตุเปนที่ไว้โขลงช้างของพวก ส่วยช้างทั้ง ๖ แต่ก่อน แม่น้ำโขงฤาของนี้ตอนปลายฝ่ายเหนือไหล
