หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
| ๏[1] จะกล่าวถึงกรุงศรีอยุทยา | ||
| เป็นกรุงรัตนราชพระศาสนา | มหาดิเรกอันเลิศล้น | |
| เป็นที่ปรากฎิ์รจนา | สรรเสริญอยุทยาทุกแห่งหน | |
| ทุกบุรียสีมามณฑล | จบสกลลูกค้าวานิจ | |
| ทุกประเทศสิบสองภาษา | ย่อมมาพึ่งกรุงศรีอยุทยาเป็นอัคะนิด | |
| ประชาราษฎร์ปราศจากไภยพิศม์ | ทั้งความพิกลจริตแลความทุกข์ | |
| ฝ่ายองค์พระบรมราชา | ครองขันทสิมาเป็นศุข | |
| ด้วยพระกฤษฎีกาทำนุก | จึ่งอยู่เย็นเป็นศุขสวัสดี | |
| เป็นที่อาไศรยแก่มนุษย์ในใต้หล้า | เป็นที่อาไศรยแก่เทวาทุกราศรี | |
| ทุกนิกรนรชนมนตรี | คะหะบดีชีพราหมณพฤฒา | |
| ประดุจดั่งศาลาอาไศรย | ดั่งหนึ่งร่มพระไทรอันษาขา | |
- ↑ ในคำให้การชาวกรุงเก่าว่า เป็นคำพยากรณ์ของสมเด็จพระสุริเยนทราธิบดี (พระพุทธเจ้าเสือ) แต่เป็นคำร้อยแก้วและเนื้อความสั้นกว่า ทีพะม่าจะแปลจากภาษาไทยไม่ได้ตลอด
