และพระราชทานชื่แก่พระยาพรหมคิรี เป็นพระยาสุทัศนธานีศรีวนาภิรมย์ พระราชทานเจียดเงินเหลี่ยมจุกทอง ปากจำหลักสรรพางค์ และผ้าเสื้อแพรพรรณเป็นอันมาก อัครมหาเสนาบดีมหาดไทย กลาโหมจตุสดมภ์ทั้งสี่ ก็ให้รางวัลผ้าเสื้อแพรพรรณก็มาก แล้วก็ให้กลับคืนขึ้นไปอยู่รักษาเมืองอินทคิรีตามภูมลำเนา เป็นเมืองขึ้นตามขนบกรุงเทพพระมหานคร บวรทวาราวดีศรีอยุธยา และข้าหลวงไปอยู่ด้วยพระยาสุทัศนธานี เพื่อจะได้รู้ขนบกิจราชการ
ฝ่ายมังนันทมิตรอยู่เมืองเมาะตะมะ ฮ่อมาล้อมเมืองอังวะไว้ในขณะนั้นมังนันทมิตรผู้เป็นอาพระเจ้าอังวะ อยู่ปกครองเมือง เมาะตะมะ ส่วนชาวเมืองฮ่อไซร้ยกทัพมาล้อมเมืองอังวะ จะเอาฮ่ออูทิ้งผาพาสกรรจ์อพยพมาประมาณ ๑๐๐๐ หนีไปพึ่งอยู่เมืองอังวะนั้น จึงมังนันทมิตร เกณฑ์เอาพล ๓๒ เมือง ซึ่งขึ้นแก่เมืองเมาะตะมะนั้น ๓๐๐๐ ให้ไปช่วยป้องกันเมืองอังวะ และมอญอันไปช่วยป้องกันก็ หลีกหนีคืนมาเป็นอันมาก จึงมังนันทมิตรก็ให้คุมเอามอญอันหนีมานั้นใส่ตารางเพื่อจะเผาเสีย และสมิงนายอำเภอทั้ง ๑๑ คนนั้นควบคุม ครัวมอญประมาณ ๕๐๐๐ ยกเข้าเผาเมืองเมาะตะมะ และได้ตัว มังนันทมิตรไว้
ฝ่าย[1] สมิงรามัญนายอำเภอผู้ใหญ่ ๑๑ คน สกรรจ์ลำเครื่อง ๕๐๐๐ เศษปรึกษากันว่า เราทำการครั้งนี้รู้ถึงเจ้าอังวะเราจะมีภัย
- ↑ ตั้งแต่นี้ไป จนถึงตอนสมเด็จพระนารายณ์สวรรคต ต่าง จาก ฉบับจักรพรรดิพงศ์ (จาด)
