หน้า:ประชุมพงศาวดาร (ภาค ๗๐) - ๒๔๘๔.pdf/247

คำให้การ เรื่อง เมืองเซลำเภา

---

วัน ๔ ๑๓ฯ ๑๒ ค่ำ ปีจอ อัฏฐศก ศักราช ๑๒๔๗ มี

พระยาโพษาราช		๑	$\begin{array}{c}\\ \\ \\ \end{array}\}$	นี้ เมืองนครจำปาศักดิ์	$\begin{array}{c}\\ \\ \\ \end{array}\}$	๓	$\begin{array}{c}\\ \\ \\ \\ \\ \\ \\ \\ \\ \\ \\ \end{array}\}$	รวม ๙ คนนี้
พระยาเมืองปาก		๑
พระยาไชยอำมาตย์		๑
พระยาภักดีศรีสิทธิสงคราม	เจ้าเมือง	๑	$\begin{array}{c}\\ \\ \\ \\ \\ \\ \\ \\ \end{array}\}$	นี้ เมืองธราบริวัฒ	$\begin{array}{c}\\ \\ \\ \\ \\ \\ \\ \\ \end{array}\}$	๖
หลวงรักษ์		๑
หลวงพล		๑
หลวงกำแหง		๑
ขุนชำนานอักษร		๑
ขุนราชโยธา		๑

นั่งพร้อมกันณศาลากลางเมืองธราบริวัฒ ได้ถามหลวงเทียม อายุ ๖๒ ปี นายอ้วน อายุ ๗๐ ปี นายแก้ว อายุ ๖๖ ปี ให้การต้องคำกันว่า เดิมเขตต์แดนเมืองนครจำปาศักดิ์ยังตั้งอยู่คลองฉลองแต่เซลำเภายังไม่ได้เป็นเมือง มีแต่เขมรป่าดงครอบครัวอยู่ในเขมรแขวงเมืองนครจำปาศักดิ์ อยู่มาหลายปี พระยาเดโชเม่ง เจ้าเมืองกะปงสวาย กับองค์จัน เจ้าเมืองอุดงมีไชย มีความอริวิวาทกันสิ่งหนึ่ง พระยาเดโชจึงพานักปัง ผู้น้อย สนองอี่ ผู้บุตร นำอพยพครอบครัวเข้ามาพึ่งโพธิสมภารอยู่ในพระราชอาณาเขตต์ครั้งแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว พระยาเดโชเม่งมาตั้งอยู่บ้านลงปลา นักปัง