เฝ้าพระบาทสมเดจ์บรมนารถบรมบพิตรพระพุทธิเจ้าอยู่หัว จึ่งมีพระราชโองการมาณะพระ[1] บันทูลสุรสิงหนาทดำหรัดแก่ผู้พิภากษาสุภากระลาการทุกกระทรวงถบวงการว่า เมื่อกระลาการจะเผชิญพญาณไซ้ ให้กระลาการประกาศจำเภาะหน้าพญาณว่า สมเดจ์พระกุกกุสนธ พระโกนาคม พระกัษษป ทังสามพระองคนี้ ได้ตรัสแก่พระสรรพัช
ตัญาญาณแล้วเสดจ์เข้าสู่พระบรินฤพานไปเปนลำดับ แลสมเดจ์พระศรีสากยมุนีโคดมบรมครูเจ้าแห่งเราทรงส้างพระสมภารบาระมี ๔ อสงไขยแสนมหากัลป บำเพญพุทธบริจาคทัง ๕ พระบาระมี ๓๐ ทัศ จึ่งได้ตรัสเปนสมเดจพระพุทธิเจ้าในพระรัตนบันลังก์ควงไม้ทุมราชพระมหาโพธิ โปรดจัตุบรรพสัตวทัง ๔ คือพระภิกษุ ภิกษุนี อุบาสก อุบาสีกา ให้ลุะพระอรหัตปฏิสัมภิทาญาณครบกำหนดพุทธเวไนย ภอพระชนมายุศมท่วน ๘๐ พระพรรษา ก็เสดจ์เข้าสู่พระอมัตมหานครนฤพาน ทรงพระมหากรรุณาพระราชทานพระบวรพุทธสาศนาไว้ ๕๐๐๐ พระพรรษา แลพระไตรยปิฎกธรรม ๘ หมื่น ๔ พันพระธรรมขันธ กับทังพระปฏิมากรเจดีย ฉลองพระองคไว้เปนที่ไหว้ที่สการะบูชาแก่เทพยุดามานุษยทังปวง แลปางนี้ฃอเทพยุดาเจ้าทังหลาย คือพระอินท พระพรหม พระยมราช แลท้าวจาตุโลกบาล พระจันท พระอาทิตย์ ภูมอารักษอากาศเทพยุดาผู้รักษาพระพุทธสาศนา แลเทพยุดาอันรักษาซึ่งขอบขันธเสมาแล
- ↑ ก: คำว่า พระ ไม่มี
